Wassenaar, Duinrell en Delft

Of we niet in Nederland willen wonen? Eigenlijk wel, maar kind en kleinkind maken de verbinding met België heel groot, en het is er best wel fijn wonen, het politieke gedoe buiten beschouwing gelaten, maar wellicht is er altijd wel ergens iets dat mankt loopt….. Bovendien is amper 10 km van de grens wonen leuk meegenomen.

Voor het zevende jaar op rij trekken we richting Duinrell met de kroost van vier jonge eendjes achter ons aan. Slingeren en zweven door de lucht. Roetsjen op de kikker- en meer-durvers-baan. Ik heb er allemaal lol in. Laat ons eerlijk blijven, deze oma is duidelijk dé grootste waaghals bij het kleine en grotere grut. Opa kijkt glimlachend (of angstig?) toe vanop een veilig bankje. We overnachten in een kabouterhuisje, met 7 op 42 m², oergezellig!

Nummertje vier wilde liever niet op de foto
‘Genoeg maskers gezien het laatste jaar’

Kindjes moeten eerder naar huis, je weet wel, iets met school. Toch wel wat jaloers omdat oma en opa nog een dag extra kunnen zweefvliegen en buitelen, maar geen nood, opa doet niets wat enigszins onveilig ruikt, en oma kan weer vlotjes een vol jaar verder. Dus jongens, we houden het bij een simpel ‘saai’ fietsdagje.

In Maassluis, een heel gezellig dorpje, halen we de fietsen van de auto en starten we een dagje Hollands genieten. We trappen doorheen het mooie Midden-Delflandsgebied, een tuin voor de stad, middenin de drukke metropool van Rotterdam en Den Haag, langs Maasland, Schipluiden, Den Hoorn, en Delft. Deze foto vraagt geen extra uitleg. Zelfs de fiets is accordi.

Op een leuk terrasje onder vele oude bomen eten we lekker bij het sympathieke Moeke. Letterlijk overal kom je haar tegen.

De autostrade werd in sleuven gebouwd, zodat het landschap niet wordt gestoord, noch wat het zicht, noch wat het lawaai betreft. Niemand vermoedt dat je hier met de fiets volledig vlak een autoweg hebt overgestoken. De drukke viervaksbaan met heftig geraas verbergt zich volledig in het landschap. Fascinerend hoe dit een oplossing zou kunnen zijn op vele andere plaatsen.

Met de treksluit en veel macht steken we de grote Vliet over, onze armspieren hebben het geweten. Manlief laat ik met plezier zijn kracht bewijzen. Een man moet je in zijn eer laten.

Weilanden, knotwilgen, boomgaarden, slootjes, vlieten en vaarten en heel veel stilte maken het aangenaam fietsen. Een onverwachte tegenligger belemmert soms het vlotte rijden. We stoppen gewillig. Voorrang aan wie ze toebehoort. Het gemis aan deftige camera en kennis op die momenten is groot. Het is wat het is. Het was snel reageren, want enige seconden later rook hij onraad en nam een statige vlucht, die ik niet op de lens kreeg. Een mens kan niet alles willen….

Het prachtige Vlietzichtterras (klik) op het ponton in Schipluiden helpt vermoeidheid uit de benen en verfrissing in het lijf vloeien. Sloepen, zeilboten, kajaks, de eenzame man met hond op de smalle plank, en vooral de zon die schitterend weerkaatst op het water helpen besluiten ‘dit waren fijne dagen’.

Leiden en Den Haag

Traditioneel trekken we  elke ‘grote vakantie’ – ook al verdienen we deze niet meer echt… –  met vrienden  een paar dagen weg. De Loire-, de Weser-, de Champagnestreek, Normandië, Frankfurt kregen al een beurt, maar we zijn en blijven Hollandfans!

We logeren in Leiden. Het ontbijtbuffet is een grote verrassing, warm en koud is voorradig, in allerlei vormen en  hoeveelheden, en heerlijk om van die zaligheden te snoepen op het ruime houten terras vlak naast het water en de vele bootjes.
Grote zeemeeuwen grijpen in hun vlucht je croissant mee, terwijl je even te nonchalant een kopje thee gaat bijvullen. Zij zorgen voor een frivool groepsgevoel.

We fietsen  doorheen de   Haagse duinen. Uniek gelegen in de duinen ontdekken en smaken we  hartige pannenkoeken op de boerderij.
Een gezellige gids en goede kapitein loodsen onze fluisterboot doorheen  de Haagse grachten  met statige huizen,  de supermoderne en oudere stad.
De vele heel erg lage brugjes zorgen voor hilariteit. We moeten ons driedubbel vouwen , plat op de bodem gaan liggen, wel dertig keer, op gevaar af dat we ….de brug beschadigen met een flinke botsing tussen mens en staal….

Leiden, we come back! Het (te) korte bezoekje aan het Rijksmuseum voor  oudheden , want buiten straalt de zon, nodigt uit tot meer …. De inkom heeft ons geboeid.
De Kagerplassen met – hoe kan het ook anders- heel veel water en bootjes van alle maten en gewichten  nodigen uit tot een zalige fietstocht.
Het pontje naar het Kagereiland bezorgt ons ter plaatse een lekker extra pondje, met mooi uitzicht op het schitterende water.

Na een nachtje Haarlem -met een , jawel, nog uitgebreider ontbijtbuffet!-  fietsen we bergop en bergaf – waar is het vlakke Nederland?- de Kennemerduinen door.
Een gebied met prachtige uitzichten, om even doodstil te genieten van de vogels en vlinders. We slingeren tussen de egaalbruine Konikpaarden door, die zich heel lief en tevreden laten strelen.
De lunch in het sprookjesachtige landgoed Duin & Kruidberg smaakt heerlijk, we wanen ons  prins(ess)en.
Als afsluitertje na de vele (letterlijke!) ups en downs verwent een fris glaasje Rosé de dorstige keel in ‘Het Lekkend Kraantje’.

Delft ontdekken we onder de stromende regen. De ruitenwissers op onze brilglazen zijn stuk, we vermoeden dus  dat het een gezellig, mooi stadje is. Een superleuk winkeltje met typisch Hollandse speciallekes heeft me bekoord, en niet enkel omdat we  eventjes droog bleven. Jarigen, verwacht je aan een origineel getint kaartje!

Druipnat, doorweekt, kleddernat, nat tot op het bot drogen we heel erg langzaam onder de vollen-bak-blazer in de auto.

20170805_164520
Bukken geblazen!