Brief zonder postzegel

Dinsdag 24/3/2020

Dag J of C of L of G of H of M of A of T of ……

In een ver verleden vlogen brieven over en weer, we hadden allebei de schrijfmicrobe te pakken, en deelden de diepste zielenroerselen. Die tijd is even geleden, nu zijn er mails en andere digitale mogelijkheden.
Misschien me toch nog eens wagen aan een klassiek briefje over het leven zoals het hier is? Tijd is nu geen zorg meer.

Een vreemd asociaal virus houdt ons strak in het vizier. De vijand ligt overal op de loer. Om de hoek, in de supermarkt, bij de man met dikke sjaal, misschien zelfs bij die hond?
Bestaan  hondmaskers al?
Niemand is nog te vertrouwen, het schept afstand, letterlijk en figuurlijk.
Het voelt een beetje allenig, onzeker, wreed voor de één, minzamer voor de ander.

Kranten staan er vol van, TV-beelden blijven nazinderen, de lange donkere nacht.

Weet je, we kunnen enkel afwachten, en blijven hopen dat slimme koppen het bij de lurven vatten. Wij moeten enkel regels volgen. Niet voor iedereen evident.

Bij vriendin slaat Corona  genadeloos toe, haar schoonmoeder is één van de 122 slachtoffers. Dat komt binnen, keihard.

’s Morgens denk ik eerst diep na, welke dag zijn we?, gisteren lijkt op eergisteren, op morgen en op vorige week ….
Vandaag is onze traditionele opvangdag, al zes jaar lang,  herprogrammeren dringt zich op.
Poetsen is geen hobby, toch leg ik mezelf wat klussen op, met gezonde tegenzin, ik zoek structuur. Vandaag word ik verwend, manlief trekt de koksmuts op, ik onderga én ja, keur goed.

De zon houdt er de moed in,  met haar uitbundige lach maakt ze veel draaglijker.
Weet je nog hoe we vroeger samen fietsten?
Vandaag biedt nieuwe kansen, we trekken de natuur in, de luchtkwaliteit is goed, met ‘dank’ aan Corona én de zuivere poollucht.
De 3-meter-regel wordt strikt gehanteerd (voor de zekerheid heb ik er zelf een extra metertje aan toegevoegd).
Spring is the time of year when it is summer in the sun and winter in the shade.”(Ch Dickens)
De tocht leidt ons onbewust langs het huis van vrienden, onze fietsbellen rinkelen een luid concert.
Zij en hij  verschijnen aan de voordeur, een gezellige babbel ontstaat spontaan.
Het doet écht deugd, zonder knuffel, zonder koffietje, de grote voortuin als veilige barrière. De gekende, lieve buitenwereld zien, horen, voelen geeft een tweede adem.
We maken vooral geen fouten, de biechtstoel hoeft echt niet, overigens een onmogelijke opdracht met gesloten kerken, waar zelfs  paasvieringen niet langer doorgaan.

Laat de zon in je hart, trek je op aan de kleine dingetjes, leef niet teveel in morgen, sorry voor de clichés, lieve vriendin, maar ze helpen wél een beetje vooruit.

Houd het gezond!

Lieve groeten

2020

wp-15848879983821804071690488306714.jpg

waar is de tijd
dat we nog enkel aan water dachten
regen en wind verachtten
kleur en lente verwachtten

wp-15848879680171090862326290070933.jpg

die lente is ontloken
de mens flink weggedoken
achter glas of in de sjaal
in deze tijd c.r.u.c.i.a.a.l

het is alweer een week geleden
de knip in honderd bezigheden
kuisen wassen strijken
iedereen de deur uitkijken

virologen volgen op de voet
wandelen met heldenmoed
om papier en boter pijlen-snel
goede morgen een slaapwel

het leven in een grote bubbel
handschoenen in maten dubbel
het gekleurde stofnet voor de neus
scrupuleus en conscïentieus
handen ruw van al dat nat
schuren de vele plooien glad

blije snoetjes op het scherm
met glas als tussenberm
vertellen honderduit
en kijken zorgeloos vooruit
want oma school is ver weg
da’s echt wel brute pech 🙂

WE-plannen

Plannen moet je altijd goed van tevoren, om chaos te vermijden.

Ondertussen is het al vrijdag, de hele week hebben we druk nagedacht, hebben we ernaar toe geleefd, en nog altijd zijn we er niet echt uit.
Eeuwige twijfelaars, die stempel kan je ons gerust geven……

En toch begint de tijd te dringen, morgen is het zover, de eerste dag van het WE.
En ja, er volgt nog een tweede dag te vullen, een tweede kans!

We denken samen, hij en ik, we wegen voor- en nadelen af, we komen er wel uit.

En daarna vertel ik jullie zeker over onze spannende belevenissen! Beloofd!

wp-15846971251191513702571395169128.jpg

 

Weeral Corona?!

Wat doet een mens als alle afspraken plots wegvallen en de week je leeg aanstaart?

Zolang mijn laptop virusvrij blijft, en daar slaagt hij voorlopig goed in!, kan ik lezen, schrijven, info vergaren, evolutie opvolgen.

Ik lees over fraude met mondmaskers, over treinen die wegens annulatie nu  volgepropt zitten, over een regering die blijft bekvechten, zelfs in tijden van crisis.

De blogwereld verrast me, ze is lief, informatief, dapper, spreekt vrijuit, kalmeert en zorgt voor. Nu vriendenafspraakjes wegvallen , koffietjes verdampen, de wereld lijkt stil te staan, ontdek ik heel mooie poëzie, dagverslagen uit Spanje, opkomende angst en twijfels, humoristische verslagjes, alles met een lach en een traan en vooral veel ontroering en empathie. Het.Doet.Deugd!

De zoon vecht nu een week tegen koorts, hij leeft binnenskamers om kindjes niet te besmetten. Kleinkinderen doen  schoolwerkjes en roepen oma’s hulp in via telefoon, met woord en beeld.
Behulpzaam vanop veilige afstand, een warm gevoel.
Veraf, en toch zo dichtbij.
Op mijn planning staan  nog maaltafels en optelsommetjes, want zoals de kleindochter zegt ‘dit is geen vakantie, oma, maar Corona-vakantie‘.

Broer stuurt virusvrije fotootjes door. De maandagochtendvergadering, over hoe het nu verder moet op school, gaat door op de ruime speelplaats, elke collega op minstens anderhalve meter verwijderd van de ander. Grappig zicht, maar oh zo pijnlijk.
Terug thuis is zijn vrouw er nu écht van overtuigd dat hij besmet is, en dekt de tafel, met brood en wijn soep, elk aan een uiteinde van de laaaaaange tafel.
Als koningen aan de maaltijd.
De minstensanderhalvemeterregel wordt ver overtroffen.

Wandelen blijft een must, in de hoop dat Coranaresten  niet  in de buitenlucht verdwalen. We genieten het zachte weer in  Pajottenland, met zoon en schoondochter.
Zij houdt de berichten goed in het oog, ook Nederland gaat nu drastische maatregelen nemen, zij hopen met en voor elkaar dat de landsgrenzen open blijven, anders dringt een  lange-afstands-liefde zich op .
Ook daar gaan de restaurants dicht, blijkbaar trokken Vlamingen op zaterdag er in grote getale heen om  virussen, die extra wemelen in druk gezelschap,  op te snuiven.
Waar blijft de logisch denkende geest?
We wandelen samen, respecteren de grote comfortzones, en verheffen lichtjes onze stemmen om elkaar in de stilte daar te begrijpen.
Het geplande eten wordt afgelast, we nemen geen  risico.
Zijn bostuin is een oase voor vogels. Koolmeesjes, pimpelmeesjes, de Vlaamse gaai, de bonte specht zorgen voor een  fladderend kwetterkoor. De lente breekt uit, in kleur en geur, terwijl overal rondom het besef en weten enkel nog angst en twijfel geven.

DSCN4707

Samen gaan we het verslaan, we staan nog voor een heel erg lange weg, maar als iedereen wijs en bezorgd gedrag vertoont, lukt het wel?! Vraag en uitroepteken spreken voor zich.
Voor oudere mensen een ramp, nooit meegemaakt. Wij kunnen hen beschermen, broodnodig.

Wij zijn verzekerd bij Corona Direct ( klik) , zitten we dan safe?