Cold war

Een lieve blogdame uit het Dijle-land  wenst haar lezers, dus ook mij,  een ‘fijne zondag’. De zon bleek niet voorradig , de fijne dag  wel.
Met dank aan die ‘witte’, sfeerrijke ochtendwens; de sublieme film en nabespreking bij een vriendenetentje met lotte – de B(ekende)V(is) van 2018-,  glaasje wijn en zoetzachte Zabaglione.

Filmrecensies zijn voldoende te googelen op het ruime net.
Pawlikowski maakt een prachtige Kunstparel. De hoofdletter in de zin is vooral geen schrijf- noch tikfout.
De vele-tinten-grijs-beelden zijn intiem, schrijnend, lieflijk, stijlvol, sober, sfeervol, zitten barstensvol  ontroering.
De titel vertaalt het historische kader waarin het verhaal zich afspeelt én de destructieve, maar intense relatie tussen de hoofdfiguren. De liefde spat van het scherm, zonder ooit melodramatisch te worden. Want dan gaat deze schrijfster huiveren…
Ik ga hier vooral geen recensie schrijven (ik val in herhaling, hoort bij de jaren).
Maar drie schitterende momenten die me in hun pakkende greep (*) houden, zijn het vermelden waard.

Het beeld van twee mooie mensen in het bloemenveld met speciale zwart-wit-grijs-lichteffecten. De subliem bewegende foto blijft op mijn netvlies nazinderen.

Het moment dat zij, dronken van alcohol en onmogelijke liefde voor hem, onstuimig danst op de wervelende song van de Amerikaanse rock-‘n-rollband Bill Haley & His Comets. Luister even mee 🙂

Nog steeds lokt die pittige rockmuziek hier heerlijke herinneringen uit over een ver, jong verleden. Zij gaat ‘uit den bol’, ooit deed ik het haar voor.

De pakkende greep (*) wordt een warme en ijskoude wurggreep bij het slot van de film. Ik besef, tegenspraak in woorden, en toch zo waar.
Meer laat ik hier niet los, maar de symbolische woorden en passend beeld blijven in mijn geheugen gegrift.

 

 

 

 

Advertenties