Fare Thee Well Tour

Een niet echt fijn (of echt niet fijn) karaktertrekje ga ik hier verklappen, nl mijn (lichte?) ergernis als mensen  telkens over-enthousiast reageren bij letterlijk alles wat  hun levenspad kruist. Dan dwalen mijn gedachten  snel in de richting van ‘ wees  realistisch, dit kan toch niet’ of ‘meen je dit nu echt?’ of ‘wees eens eerlijk voor jezelf’ of ‘waar zit de criticus in jou ?’ of……
Waar zijn de kleine (liefst niet te grote) downs bij de ups? Leven is vooral eenvoudig ervaren en eerlijk je aanvoelen vertellen, ook als het tegenvalt…..

Ik slik die ergernis  braaf in, maar de irritatie doemt vlot op bij een volgend verhaal.

En toch, en toch….. sta ik hier wéér  met een innig, intens optreden, waar we mochten van genieten.
Erger je rustig!
Ik probeer kritisch te blijven, maar….. Joan Baez zong pakkend, vaak poëtisch krachtig, soms ingetogen, zij met haar gitaar of met de tweekoppige band, waaronder haar zoon als drummer. Hoe fijn moet het zijn om samen met je zoon op te treden.
Zowaar jaloers! Tweede niet echt fijn trekje….

Het imposante en tegelijk intieme Bozar-gebouw – van de hand van Horta- heeft een bevreemdende schoonheid.

Joan Baez is een 77-jarige folk- én protest-zangeres. Haar debuut optreden gebeurde ruim 60 jaar geleden, en nog is haar stem ontroerend melodieus.
Ze speelt pretentieloos, is vriendelijk en zacht, vertelt met humor dat  ‘dit 10 jaar geleden nog niet zou zijn gebeurd’ als ze onverwacht haar tekst heel even kwijt is.
Eénmalig.
De hoge tonen haalt ze  moeiteloos. Ze overtuigt, ze staat er écht op haar laatste formele afscheidstoer in Europa.
Veel te vroeg om te stoppen, daar ben ik van overtuigd, maar ze voelt wellicht de leeftijd.

Het is een optreden van veel schoonheid, we beleven  kippenvel-momenten.

Zij voelt ons sterk mee-leven, echt aandoenlijk als  de vele fans – gezeten in de rustieke rode zeteltjes- enthousiast meezingen  bij ‘Imagine ‘ (John Lennon).

Vaak geeft ze een unieke interpretatie aan songs van andere zangers.
Zoals bij ‘Joe Hill'( Earl Robinson); ‘It’s all over now, baby blue’ (Bob Dylan, ooit haar liefje); Gracias a la vida’ (V Parra), met hierbij een vertaald stukje uit het Spaans, dat me treft  :

Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het gaf me twee ogen, die, als ik ze open,
perfect het zwart van het wit onderscheiden
en in de hoge hemel, de met sterren bezaaide diepte
en in de menigte de man van wie ik houd
………..
Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft me de lach en de traan gegeven.
Zo onderscheid ik geluk van verdriet,
de twee elementen die mijn lied vormen
……….
‘Diamonds and rust’ en haar nieuwe CD geven een beeld van eigen songs.

‘The house of the rising sun’ , een traditioneel volkslied uit de Verenigde staten, wordt sfeerrijk  vertolkt naar eigen interpretatie.

Joan, standingvol gekleed,  houdt ons twee volle uren in haar ban, chapeau voor de leeftijd. Ze verdient én krijgt een minutenlange staande ovatie.

Na het optreden trekken we nog even de stad in , Brussel by night op zijn kleurrijkst, sprookjesachtig mooi, een zachte lente-avond…..

20180521_221618.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Borrris

Zoon 2 speelt reeds enkele jaren improviastietoneel.

Ik lees “Borrris improviseert op 16 en 17 juni unieke verhalen met twee spelers. Het publiek zorgt voor de suggesties en de spelers maken er een mooi verhaal van. Niets is voorbereid, niets ligt vast, de verhalen komen vers van de pers!

Borrris is een Nederlandstalig improvisatiegezelschap in Brussel. De groep gaat niet voor scoren op een podium, maar voor het vertellen van verhalen via doordachte scènes en geloofwaardige personages, geïnspireerd op suggesties uit het publiek.
Vrijdag 16 juni & zaterdag 17 juni om 20u
Zaterdag 17 juni om 15u (kindervoorstelling)

De Markten, Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel

Die kindervoorstelling, ja, die moeten we kunnen regelen!!
Voor het nodige publiek zorgen is geen enkel probleem, drie bereidwillige kindjes ‘offeren’ zich met veel plezier op.

De trein erheen is al een avontuur op zichzelf. Spoorwegen staan altijd paraat voor onverwachte vertragingen, wat een volgende aansluiting ssssuper spannend maakt….

Kleinzoon wil niet weten van het beloofde ‘sprookje’ dat op het programma staat, hij blijft dan ook dapper volhouden dan wij naar ‘het showke van tonte J’ gaan.
Waarbij tonte  als ideale combinatie  van tante en nonkel alvast garant  staat voor ‘altijd juist’. Wij houden het woordje in ere, goud uit de kindermond.

Een zalig adresje voor oud én jong bevindt zich in (café) Chicago.
Je kan er smaakvol en betaalbaar  ‘een  verrassende’ keuken eten. Kinderen leven zich ondertussen uit in de grote speelhoek. Een treffer voor de kroostrijke buurt, aan de tafelbezetting te zien…
We tafelen er nonchalant , de bediening is heel vriendelijk en het eten superlekker. De inrichting heeft net  dat beetje ”anders’, dat ‘ietsje meer’ waar ik graag naar op zoek ben

We trekken richting ‘de Markten’. Het zaaltje wordt net verduisterd,  het gezichtje van de (sprookjesschuwe) kleinzoon  eveneens. Tot ze nog even zelf mogen oefenen met de ‘lichteffecten’, spaaaaaannend!

Daar komen de spelers op het podium. Rollen worden verdeeld door het enthousiaste kinderpubliek. Tonte J mag reus zijn. Er is ook een spook, een tovenaar, een heks…., vooral de klassiekers blijven blijkbaar overeind in de kinderwereld.

En dan ontdek ik hoe de voorstelling een beetje ‘aftastend’ start. Er is niets voorbereid, mensen spelen gewoon op elkaar in. En heel geleidelijk ontpopt zich een écht verhaal (lees ‘sprookje’, of neen, ‘showke’), komen acteurs aandraven met grappige en onverwachte situaties. Als toeschouwer (vooral als mama van 🙂 ) zit je soms wat ongemakkelijk te wiebelen op je stoel. Gaat iedereen de nodige fantasie kunnen blijven vinden om telkens verrassend uit de hoek te komen?
Ja hoor, ze acteren voortreffelijk, ‘het showke’ is écht leuk, klein en groot geniet.

Fier op tonte J en het gezelschap!!