Ons Brugs dagje

Het gebeurt maximum  één keer in een mensenleven, een marathon aan getrouwde jaren achter ons. Putje winter besloten we eind jaren 70 de stap te wagen, het jaarlijks herbeleven gebeurt nog steeds putje winter, jawel, tussen de vele andere feesten door.

Vriendin is melanoompatiënt, ze kende vreselijke jaren in het verleden, nu is ze al enige tijd stabiel, de immuuntherapie doet wonderen. Samen met haar man en lotgenoten hebben ze de website op poten gezet, https://www.melanoompunt.be .
Geregeld worden ontmoetingsplaatsen en -activiteiten georganiseerd, waaronder de wandelzoektocht in hartje Brugge, mei 2019. Ze delen met ons.

Op ‘onze’ dag willen we ontdekken, smaken, herkennen en beleven. De papieren wandeltocht in handen, flink gewapend tegen de koude in warme handschoenen, die  niet altijd handig blijken…

We kiezen – ecologisch!- voor de bomvolle trein, waar het moeilijk een plaatsje vinden wordt. Die brengt ons in één ruk naar Brugge, waar drommen mensen uitstappen en in colonne richting centrum stappen.
Hellllllllllp, ik moet even op zoek naar ademruimte en neem afstand.
Rustig ontdekken is de boodschap, ik lees straatpoëzie in prachtig Cortenstaal, de poort tussen hier en daar.

Het kunstwerk komt uit de gouden handen van de kalligraaf Brodi Neuenschwander.

wp-15777209364913451403749112648853.jpg

 

 

“Van wat voorbij is, hoor je de slag
in het water en van de spatten
blijft alleen de spot
die het leven drijft
Het water is weer rustig
Het vergeet zo vlug
zijn rimpels”
(Armand van Assche)

 

 

 

 

 

 

We komen aan bij het Minnewater, het is er al aardig druk is, maar het blijft een romantische plaats, hoe kan het ook anders…..
Ook het begijnhof, waar zes échte stokoude begijntjes net naar de kerk gaan om  klokken te luiden en teksten te ‘prevelen’, nodigt uit tot stilzwijgende verwondering.
De kerk was de lievelingsplek van mijn moeder, ik omarm haar met een brandend kaarsje.

Via het Minnewaterpark bereiken we het Colettijnenhof, een woonwijk gebouwd op de grond van een voormalig klooster van de Arme Klaren. Er staan 27 prachtige,witte huizen. Het moet er héérlijk wonen zijn, rustig vlak bij de bruisende stad.

wp-15777210151093276356577693637638.jpg

Op het vroegere kloosterdomein van de Rode Nonnen (met dieprood habijt) situeren zich nu 32 woningen en 72 studentenkamers, het prestigieuze bouwproject de Wispeltuin, een eigentijds woonproject, in heel aparte stijl. Bijna 4 jaar geleden ging 7 jaar voorbereiding onverwacht in  vlammen op, een paar maand voor de deuren zouden open gaan…  Nu is het bewoond, maar heel veel luiken zijn dicht, waardoor het geheel een beetje donker oogt.  De zon schittert haar winterse stralen op het houten, unieke geheel.
Ik kijk rond, en rond en rond, maar ontmoet niemand… jammer….

wp-15777210540088684866329445788541.jpg

Godshuis Hertsberge 1683. In het verleden was het godshuis een huis voor arme mensen, gebouwd door het rijker evenbeeld. Het beluik bestaat nu uit zeven kleine huisjes , bestemd voor weduwen. Klein, maar fijn, en wellicht gezellig. De tuin is voor gemeenschappelijk gebruik.
Ik lees de herdenkingsplaat ” Je staat verbaasd dat er zoveel mooie woorden zijn“.

wp-157772108137743338126892520432.jpg

We volgen het kronkelende Groeninge, over de Eekhoutrei.
Op de kusjes-Bonifaciusbrug krijgen we de opdracht een knappe persoon te kussen en een fotootje te nemen als bewijs. We kiezen voor elkaar, manlief en ik, bij gebrek aan knapper iemand. En het bewijs staat op die geheime selfie.

Langs Guido Gezelle en ’t Schrijverke, het bisschopshuis bereiken we het indrukwekkende Sint-Jans-hospitaal. Een kruid in de tuin deelt zijn naam met de patroonheilige. Een mooi bewaarde site, waar het heerlijk kuieren is.
Luc Vanlaere speelt er een stemmig harpconcert en geeft uitleg over de vele instrumenten. ZEN ZEn Zen zen….

wp-15777211145621816122878144381838.jpg

Tenslotte nog even binnen wippen in de historische brouwerij De Halve Maan, waar de terrasjes vol zitten met flink ingeduffelde jassen en sjaals, het nieuwste alcoholvrije bier kreeg de ludieke naam  ‘Sportzot’. Maar toch zie ik op de tafeltjes vooral straffe Hendriks en Brugse Zotten.

In de patisserie De Tavernier wacht ons een carpe diem, de ‘opoffering’ is niet groot. . Een aangename babbel met twee Brugse dames naast ons, we begrijpen niet alles-spreken ze een andere taal? 🙂 – werkt verrijkend.

wp-15777211420509202509664953525580.jpg

Nog even licht-rijk genieten vooraleer de tjokvolle trein weer ons zweet opeist.

Brugge, die scone, heeeeel erg de moeite, jammer dat niet enkel wij dit beseffen…

 

 

Winter

Samen met vriendin M trek ik richting Brugge, waar in het oude Sint-Jans-hospitaal de ‘wintermoments‘ vertoeven gedurende amper vijf  dagen, want… ‘bloemen verwelken’ nu eenmaal…

Het gebouw is zéker een bezoekje waard, ook de mooie binnentuin.
Ooit waren we er al eens samen (‘want onze vriendschap blijft bestaan‘ ) voor een concertje.

Al vele jaren droom ik ervan om de ‘winterhappening’ op die locatie te beleven.
Dit jaar is er geen ontkomen aan, mijn besluit staat vast, ik maak er een dagje voor vrij.
M wil graag mee.

Samen beleven we het treinavontuur, met ‘maar’ twee afgeschafte treinen en twee ‘to late’ exemplaren. We hebben tijd….zalig om je niet langer te moeten opjagen als niet alles   verloopt volgens een strikt tijdschema, hoewel…. intijdse treinen zouden toch de max blijven…
En ook al zitten we als haringen in een ton, ‘de trein is altijd een beetje reizen’, we veroveren een zitplaats, en we kunnen babbelen en  babbelen….

Super is het om te horen (en vooral zien) dat M terug ‘de oude’ is. We lachen dus weer heel wat af.

We starten de dag met een lunch in de Stoepa, die we toevallig ontdekken op onze weg. ‘Eén van de gezelligste bistro’s in Brugge’, lees ik vandaag op het internet. We hebben blijkbaar een neus voor toffe  eethuisjes. Wie huurt ons in???
Het interieur is een ‘bruin café’, heerlijk warm met een robuuste houtstoof. En dit in combinatie met een lekkere lasagne/ spaghetti, glaasje rosé en biertje (in een wijnglas!), onze dag kan niet meer stuk.

We gaan op het gevoel richting Oud Hospitaal…. en geraken er zelfs!, wat een hele prestatie is voor ons beiden.
Prachtige locatie aan het water,  mooi gebouw.
Elke zaal krijgt  een  naam ‘Bach’, ‘Beethoven’…

Overal staan wondermooie bloemencreaties. Buiten schijnt de winterzon uitbundig, binnen is het sfeervol, een lichtjesfeest.
De bloemen vertellen een eigen verhaal, houden ons in de ban, we doen ideetjes op bij deze creatieve looks.
Bloemen maken mild en vrolijk.
We zien kunstenaars en stagiaires aan het werk, en genieten van ‘deze vriendelijke wereld’.

Een pannenkoek met slagroom (ja, we gaan altijd  voor het volledige plaatje, onze cholesterol ten spijt…) , aankoop van een piepklein plantje, en een fijn uitrustmoment later, zitten we terug op de trein.
Mijn  spieren laten me duidelijk weten  dat ik er toch weer over ben gegaan, maar het was meer dan de moeite waard.
En vandaag calculeer ik  dan gewoon een rustdag in ….. met een blogje…. om nog wat na te genieten, terwijl buiten alles wit ligt, en  een mager winterzonnetje  pogingen onderneemt  om  het gras terug groen te kleuren, maar (voor deze keer 🙂 ) blijkt het gras niet groener aan de overkant. Hoeft niet voor mij, ik blijf lekker binnen.

 

En ondertussen studeert, studeert én studeert manlief. Want straks is er terug dat examen. Waar haalt hij de moed vandaan?

 

Dagje zee…. of toch niet?

Met mijn ‘dinsdag-op-stap-vriendin’ besluiten we een dagje Oostende in te lassen, want “de zee zal  deugd doen, lekker uitwaaien, lekker eten, lekker met de voeten in het water….”

Dit is  buiten de NMBS om gerekend. In Brugge wordt gemeld dat de trein niet verder rijdt, er gebeurde een personenongeval op het spoor naar Oostende.
Even de kluts kwijt, maar we kunnen alleen maar héél gelukkig zijn dat  dit ons niet overkomt, en wij enkel maar een oplossing moeten zoeken voor vandaag.

Taxi? Neen, te duur!
Er worden vervangbussen beloofd, maar die duiken niet op, tevergeefs wachten.
Te voet? Neen, zo’n stappers zijn we toch ook  weer niet…

Besluit : we lassen een dagje Brugge in. En laten ons zalig verrassen. ‘Brugge, die scone’

Minnewater, begijnhof, zwanen…. mooi,  mooi, mooi!

 

Dé verrassing is Luc Vanlaere, die ons onverwacht trakteert op een harpconcert in het Oud-Sint-Jan-Hospitaal. Om  heel stil en puur zen  te worden……
35 minuten hemelse klanken.

 

Bij een verfrissend pintje praten we bij, over  heerlijkheden én  on(h)eerlijkheden die horen bij leven. Proost een het pensioen!