De niet-geboorte van een boek

Ik denk erover  mezelf te ‘vereeuwigen’ op papier, iets te betekenen voor klein- en achterkleinkinderen die uiteraard met mijn boek – trouw elke nacht opnieuw- onder het hoofdkussen zullen gaan slapen.
Want die (groot)oma was toch best boeiend, origineel, inspiratierijk én geweldig?
Niet toch?

Hoewel wolkenspel me heel erg charmeert, vertrouw ik ‘the cloud’ voor geen cent.
En zit niet juist daar een groot deel van mijn ‘schrijverscarrière’  verstopt?

Waarom geen auteur worden van een eigen creatie?
Het moet heerlijk zijn om op je sterfbed te kunnen zeggen ‘draag goed zorg voor MIJN boek, over de vele generaties heen’.
En uiteraard zullen ze dat doen, ze zullen oma’s werk koesteren, kreukels vermijden, plat strijken tot woorden vervagen, lezen en herlezen en her-herlezen.

Dat alles maak ik mezelf graag wijs.

Nu nog enkel de koe bij de horens vatten…. ik surf, speur, zoek, ontdek, vergeet en herontdek mogelijkheden om mezelf te vereeuwigen.
De knoop hak ik door na een paar intensieve opzoekuurtjes. Ik besluit in zee te gaan met into real pages, de woorden spreken voor zich, vanuit de wolken naar écht papier (inderdaad een real boek!) toveren op een  vlotte manier, zelfs een leek kan ermee overweg, wordt me beloofd.
En inderdaad, mijn kennis reikt voldoende ver om mijn blog vlotjes, soms  via een sporadisch ergerlijke hinderpaal, om te toveren tot een prachtig boek, dé vereeuwiging die ik voor ogen heb.  Na een uurtje staart mijn  creatief werk me uitnodigend aan  vanop het scherm, de foto’s schitteren in volle, vrolijke kleuren, de tekstjes verschijnen origineel kolomsgewijs  in MIJN boek.
Ja hoor, ik stap de bekendheid binnen, ik moet alleen nog beslissen hoeveel lijvige exemplaren ik laat drukken.
Even nadenken, hoeveel mensen kunnen écht niet zonder? Teveel om op te tellen….

Maar laat ik het eerst houden bij een eigen kerstgeschenk, ik zal inpakken in een vrolijke kerstfolie, leg het onder de groene boom en overdonder mezelf én de familie, zal er dagelijks met plezier uit voorlezen aan de nakroost, die ‘waaahhhh’ en ‘ohhhh’ en ‘gewèèèèèldig’ zullen stotteren van verbazing, en ik weet zeker, nadat iedereen zich heeft laten verrassen door dit prachtige exemplaar, begin ik met extra’s bij te bestellen, hopelijk krijgt de drukkerij deze grote klus rond…..

Okido, ik ben klaar om te laten drukken, een tevreden oma-mens, nog een laatste kleinigheid, ik zal graag met de glimlach betalen. Enig speurwerk vooraf leerde me dat nergens werd gesproken over betalen en bijhorende kost, maar geen zorg, de prijs van een fotoboek veronderstel ik….
Ik klik, en laat me terug verrassen, voor amper 170 Euro krijg ik mijn eigen schrijven in druk, dat is het boek  toch zeker waard? Verzendkosten  niet inbegrepen uiteraard.

Of toch niet?

Plannen smelten als sneeuw voor de zon, uren surftijd zijn verstreken, ik word geen BV, mijn nakroost zal het moeten stellen met  woorden op het scherm, ergens verborgen in the cloud , maar ze zullen zoeken en vinden, genieten en ergeren,….. maak ik mezelf terug wijs.

En ondertussen lees ik aandachtig de dagelijkse mail van de website met de melding dat ik ‘vergeten’ ben af te ronden vooraleer mijn prachtige compositie in de brievenbus kan belanden….

voeten op de grond
ik word geen auteur en blijf
zweven in de cloud