familieweetjes

Terwijl kleindochterlief op bosklas geniet……..
Terwijl zoon1lief op Amsterdamklas vertrekt…….
Terwijl manlief in datzelfde Amsterdam mee gidst….
Terwijl zoon2lief op avontuur trekt naar Namibië……

krijgt de schone dochter  hartver-warm(ste)-ende woorden met ‘Keep memory’s alive‘ .

Klik  op de link en lees even mee.

Zij en haar naaimachine toveren samen prachtige creaties met intense herinneringen.

Een leuke mamatrui wordt dat guitige kinderrokje.
Van babykleertjes, die veel tranen kenden, wordt een zacht, lief ‘gedachtenis’dekentje gemaakt voor het achterblijvende zusje.
Een stoere jongenstrui met opaprint?
Resten  stof krijgen een nieuw leven als piepkleine babymutsjes.

mutsjes Sofie
De prijs die hiervoor wordt betaald bepaal je zelf, zij stelt eisen, noch voorwaarden.

Deze gift gaat integraal naar het project Animaltails van  zoon3, waarbij kinderen en jong-volwassenen – individueel en in groep-  begeleid worden via verhalen (tails) en dieren (animal) , die als ijsbrekers fungeren op moeilijk bespreekbare momenten.
Ik schreef er reeds hier over.
Drie honden,2  pony’s, 10 schaapjes , tot zelfs braaf-niet-prikkende bijen toe steken hier een pootje bij.

De warmste week belooft binnenkort mooie hartver-warm-ende projecten.

 

 

Advertenties

de gouden combinatie

Dinsdagnamiddag school ik me trouw bij (of om) via een lessenreeks, iets met foto’s.
Ik wil vermijden dat mijn hersens op pensioen gaan,  zocht en vond een ‘boeiende’ uitdaging. Dacht ik toch….. of was alvast de bedoeling…..
Gaat het om beroepsmisvorming als ik voortdurend ontdek hoe de lesgeefster probeert tijd te verspillen, hoe ze de ‘babbel’tijd probeert te rekken, hoe ze de gebruikte programma’s zelf amper kent of voorbereidt om dan maar samen met ons uit te pluizen, hoe ze pas na vijf kwartier bespeurt op welke manier het programma kan worden gedownload, waarop nochtans heel haar verdere les steunt, hoe ze…..
Ik kan eindeloos doorgaan, ik wil mijn ontgoocheling, hoe groot ook, hier geen vijf kwartier uitspugen….

Feit is dat me -bij thuiskomst- telkens een serieuze nood aan een zinvolle bezigheid overvalt.
Of een blogje me kan verlossen van het ergerlijke gevoel, blijft dé open vraag, maar ik waag een poging. 🙂

De schone dochter schrijft  over een prachtig initiatief, waar zij en zoonlief voor gaan.
Op de website legt hij het innovatieve project uit.

Zijn droom was en is – al een mensenleven lang- om jongeren en kinderen een steuntje te geven met de hulp van dieren.
Hij bouwt een eigen project uit, ik citeer : “Binnen Animal Tails kiezen we ervoor om te spreken over ‘begeleidend werken’.  De term ‘therapie’ laten we hierbij achterwege door de zware emotionele beladenheid.
In het begeleidend werken met assistentie van dieren maken we dankbaar gebruik van de spiegels die dieren ons bieden én de kans die ze ons geven om moeilijk bespreekbare zaken toch op tafel te gooien.”

 

Het project wordt uitgewerkt in scholen, bij individuele jongeren en kinderen.
Naast hun eigen driekoppige kroost steken ze er  tijd en positieve energie in.
Soms met de nodige stress, maar vooral met  veel voldoening wanneer ze ontdekken hoe jongeren met een rugzak op die manier  openbloeien.

Vorige zondag stonden zoon en schone dochter, samen met de honden klaar om  een nieuwe VZW Casa Magnolia een pootje toe te steken. De beloning is groot.

Beginnende organisaties ontmoeten elkaar”. 

Dat lachje vergeet ik niet meer en dat allemaal door Django, die zijn heerlijke rustige zelve was, die de koekjes voorzichtig opnam uit zijn hand, die zijn gezicht besnuffelde met de grootste voorzichtigheid”, waarbij Django de oudste, erg aaibare hond is, die een kindje met een levensbedreigende ziekte  laat lachen en genieten. De twee andere, jongere honden leren (schaduw)kinderen opdrachten uitvoeren, laten zich speels strelen en toveren spelletjes, waarbij kind en hond zich uitleven en fijn ontspannen.

Honden knuffelen kinderen en kinderen knuffelen honden, een gouden combinatie.

 

Animal tails

Ontroerende trots….   trotse ontroering……

We golven doorheen het glooiende Pajottenland, op zoek naar de droom van zoon 2.
We eten lekker en praten bij, we vragen en begrijpen, we luisteren en geven raad….

Auto én zon loodsen ons doorheen smalle straatjes in een prachtig decor.

De stilte is er zo intens, de natuur straalt pure rust, zoon 2 is betoverd,

……….en toch blijft de GSM met schreeuwlelijke Q-music schetteren in mijn handpalm. Vandaag wordt immers gestemd welk beginnend project een startschot/som zal krijgen.

2100 beginners hebben hun hoop en creativiteit ingediend .
10 winnaars wordt een verrassend, welkom steuntje beloofd.

Zoon 3 is reeds een jaar zoekend in de wir-war van VZW’s, ‘He has a dream’, hij realiseert stilaan een project waarin jongeren met problemen worden begeleid via honden en ‘verhalen met een staartje’. De naam maakt wegwijs : http://www.animaltails.be

We luisteren hoe hij enthousiast zijn woordje zegt op de radio, en ja, hij doet het vlot.
Voor de stemming moeten we nog wat geduld uitoefenen, niet direct mijn beste kant.

Met de nodige spanning verdraag ik de muziek, want ik wil nu vooral horen, er op de eerste rij bij zijn….. Ik ben niet de enige, ik lees (dank je, Whatsapp!) hoe vele jonge mensen met hem mee-hopen, mee-dromen, mee-luisteren, mee-gieren van de zenuwen.

Tot ik plots -ja!!- zijn naam hoor. De ware toedracht mis ik -verdorie!- nog, te snel de GSM dichtgeklapt ….
Maar ik lees de woorden (dank je, Whatsapp):  ‘joepi’…. ‘yes’……’proficiat’…. ‘waaaahhhh’ …… ‘yoehoe’…  ‘prachtig’…. ‘geweldig’…. ‘verdiend’….. ‘schitterend’….’zalig’….. ‘super’……
Kreten van geluk, kreten van waardering, kreten van verrassing. Stilaan begint het door te dringen, hij-is-er-bij!!!!, een som wordt hem beloofd voor het uitwerken van zijn idealen. De radio is mede-enthousiast!!
Tranen van ontroering stromen over mijn gezicht, snotteren van trots.

Zijn idealen krijgen nu extra mogelijkheden, het steun’tje’ geeft dé boost.
Nu kan hij kleuters en kinderen met zorgen (dit zou niet mogen zijn, maar de realiteit is duidelijk anders…)  ‘gratis’ dat extraatje geven, waar ze recht op hebben.

In de media lees en herlees ik su-per-trots :

“Er is nog een verrassing, want na het uitdelen van de 9e Plezante Premie is er nog €2907,08 over.

Die gaat naar een ander Plezant project van vandaag: ‘Animal Tails’ van Jorgen uit Melle.

Hij wil jongeren en kinderen begeleiden met therapie met dieren.

‘Elk verhaal verdient een staartje’.”

En dit staartje krijgt nu zeker een vervolg.