Stille dinsdag

Druk kwetterende vogels en een ronkende afwasmachine verstoren de stille ruimte.

Straks komt Heer Bolle uit Nederland hierheen om onze zetel (bank voor de Nederlanders, want hij en bank komen samen uit het land) terug extra op te bollen. Broodnodig, want de harde metalen lat doet pijn aan de rug. Waar die oorspronkelijke vulling heen is, blijft me een raadsel, of er huizen muis-stille beestjes in het onderstel?

Manlief maakt zich nuttig als vrijwilliger in het vaccinatiecentrum. Ook ik heb me aangemeld, maar nog wachtende op de eerste oproep voor een administratieve job, vier uur rechtstaan is niet aan mij besteed.
We schrijven gisteren, de shift van man zit erop, nog een klein overuurtje wordt voorgesteld, no problem, niets bindt hem, goed teken dat alles daar vlot draait. Een overschotje AstraZenica wordt hem onverwacht aangeboden, hij zegt niet neen, net 65 is het sowieso nog wachten.
Nadat de nodige documenten zijn ingevuld, plant de dokter gedecideerd de spuit in de arm, en een half uurtje stoel-wacht-tijd later stort hij zich uitgehongerd op zijn voor de derde keer opgewarmde maaltijd.
In de namiddag trekken we richting zee, Oostende staat op de planning, zon en humeur stralen.
Net thuis overvalt manlief een serieuze dip, koorts, grieperig, lamlendig, te moe om broodnodige Dafalgan te slikken. Het vaccin doet zijn ding, besluiten we dus maar, optimist tot in de kist.
Na de onrustige nacht volgt nu een stille dinsdag, uitgeput slaapt hij de dag door en verplaatst schuifelend van zetel naar bank en eindeloos weer terug.
Vrienden, die hij de dag voordien bereidwillig wegwijs maakte in het centrum, appen hem dankbaar, gezond en wel. De gastheer ligt geveld. De dienst van vandaag is opgegeven. Andere katten worden gegeseld.

Een korte blik terug naar ‘zalige Pasen’, zo begroetten we elkaar in een ver verleden. De coole paashaas heeft her en der lekkernijen verstopt in de hof, de opbrengst wordt verdeeld over de kinderen, beloofd!, voor oma en opabaard dit keer géén overschotten. Of hebben we voldoende Coronakilo’s verzameld? Zijn visie dan…
Zoon speelt zelf voor paashaas met echte eitjes van eigen kweek. Ik sputter tegen, eieren genoeg in voorraad nu we net 10 dagen het kippenhok van de buur op reis verwennen. Hij dringt aan, schone dochter valt in.
Wat doe je dan als goedgemanierde mama? Dankbaar aanvaarden en ijverig op zoek gaan naar een vrij plaatsje in de overvolle koelkast.
In ‘wat doe ik hier in hemelsnaam allemaal mee’-gedachten verzonken open ik de doos…..het duurt even eer mijn euro valt…… Onze middelste, de ‘eeuwige vrijgezel’ …..



Op verkenning in de Verbeke Foundation.

Wat is kunst?
Wat is kunst?
Die blik in haar ogen dat is kunst
Wat is kunst?
Wat is kunst
?” (Noordkaap 1992)

De song schiet door mijn hoofd tijdens de wandeling in het bijna 30 hectare groot gebied (met 12 hectare natuur) van de Verbeke Foundation in Kemzeke in de buurt van Hulst.
Het gaat om één van de grootste privé-initiatieven van hedendaagse kunst in Europa.
Op fietsafstand hiervandaan, al heel lang op onze to-do-list, en pas nu voor het eerst heel verrassend ontdekt.

Begin 1990 begonnen Geert en Carla Verbeke-Lens kunst te verzamelen. De nu-gepensioneerde Geert was topman van het transportbedrijf Vegetra, de hele infrastructuur toverde hij in 2005 om tot een kunstsite, waar cultuur, natuur en ecologie elkaar vriendelijk en openhartig de hand reiken.
Tegenwoordig zie je er vooral hedendaagse bio-art, vaak controversieel, omringd met slingerende bospaden en vijvers , waar het heerlijk vertoeven is en elke hoek voor een verrassend effect zorgt. Het terrein wordt aangeboden als platform voor jonge kunstenaars zonder subsidies, die er logeren in speciale ‘residenties’, soms zie je ze aan het werk.

Het geheel oogt ruw, onaf, pretentieloos, beetje slordig, unpolished, en is voortdurend in beweging, net zoals het leven buiten de muren.
Kunstenaars mogen best vuile handen hebben“, woorden van Verbeke.

Momenteel kan je de wintercollectie bewonderen of ja, verafschuwen…., zoals de immense windmolenwiek, de kudde levensgrote paarden gefabriceerd van afval en klei in gaas, de ‘groene’ kathedraal van Marinus Boezem met vijf jaar oude populieren in steigerwerk dat jarenlang het dak van de Baudelokapel in Gent onderstutte. Na renovatie van de kapel verhuisden steiger en leien dakpannen naar Kemzeke.
Er zijn ontelbaar veel kisten met stoffige flesjes palm opgestapeld , er is de reusachtige koepel, gebouwd met houten balkjes met de grote ronde opening bovenaan waar zon en blauw (niet altijd, we blijven in België) doorheen stralen.

De sculptuur van wilgenbomen groeit voortdurend aan en confronteert de bomen (en onszelf) met hun (ons) eigen materiaal. De 90-jaar oude bomen waren ooit veroordeeld tot vernieling.
Beckers has given the old-timers a unique opportunity at survival and revival” en nog veel meer re’s.
De bar met gerecycleerd materiaal is sfeervol opgebouwd naast het troebel vijverwater, helaas niets vloeiends te vinden voor onze uitgedroogde kelen.
De échte take-away-bar is wel open, het grote terras zit ons wat te overvol.

De installatie van Koen Vanmechelen (Labiomista avant la lettre) en de Bing of the Ferro Listo van Panamarenko geven herkenning.

Er is zo ontzéttend veel te beleven, vaak grappig en vrolijk, zeker niet altijd mijn smaak, maar de originaliteit maakt het meer dan de moeite waard. Het is er fijn wandelen, kinderen mogen op de buitensculpturen klimmen en klauteren naar hartenlust, beetje jammer van het lawaai van de autostrade in de buurt, maar dan weer heel leuk is het stukje 1-meter brede kunst-autoweg op het domein, inclusief vangrails en verkeersborden op ware grootte.

Het stapelen van stenen -elke Bob de Bouwer kan er zich zalig uitleven- en ander afvalmateriaal werpt me terug naar juli 2020 en de ecokathedraal in het Friese dorp Mildam, die we deze zomer onder fijne begeleiding van Jan een bezoekje brachten. De natuur krijgt ook hier nu tijd en ruimte voor eigen creatief spel.

Om de immense binnenruimte te verkennen zijn de benen te moe en schijnt de zon te fel.
Maar van uitstel komt geen afstel, dat ligt vast.
De grote zandruimte met kunstwerken als speeltuigen gunnen de broodnodige rustpauze.
Een h.e.e.l bijzondere ervaring.
Zoals het past bij dit project, kan je best de route van tevoren downloaden, om niet – net als wij- hopeloos verdwaald te geraken….

Uiteraard klopt mijn smartphone overuren, een kleine selectie toon ik jullie graag.

Brief en bus

De postbode krijgt een fijn bankje om een ogenblik uit te rusten van de drukke ronde, de blik even te laten wegdromen naar het vrije Paas-WE en zijn wakend oog genietend over het kleine nog resterende stapeltje brieven te laten zweven, een brede glimlach om de mond.

Naar de fotochallenge bij Satur9.

Oud en (niet) versleten

Bij het foto-thema van de week schieten gedachten onmiddellijk richting de oude kast. Zo heb ik maar één exemplaar in huis.
Geen kat vertoonde interesse in dit kleinood bij het leegmaken van het huis van ‘de bomma’.
Wat een kramakkelig stuk”
“Zij hoort bij het groot vuil”
“Een plaats in je kelder
waard?”

Zelf was ik er echter al vele jaren verliefd op, en vurige liefde valt niet te temmen, ik moest en zou er een plaats voor creëren, desnoods op het dak. En als het dan op toveren aankomt, verander ik stante pede in een bezige bij. Die jong spaart krijgt oud geen gebrek.
De kast verhuisde richting hier, ze overleefde het amper dank zij de vele intijds aangebrachte verstevigingen met onzichtbare bouten en schroeven, mits wat schuif- en opruimwerk vulde ze snel de ereplaats in de lege hoek op.
Een kast minstens zo oud als de weg naar Kralingen. Ook de tot op de draad versleten en verschenen gordijntjes worden niet met een moderne look opgefleurd.
Noem het gerust oud met een stevig geurtje pure nostalgie.

Haar blik roept vele herinneringen op aan die lieve, zachte, altijd opgewekte bomma van Brasschaat.
Er was ook een Bomma Ronse. Zij was strenger, minder gul (met snoepjes toch, herinner ik me goed), en durfde al eens boos uit de hoek komen, ondanks onze heilige gezichtjes. Zeg nu zelf….
Zussen, broer en ik gingen vaak logeren in het huis vlak bij de ingang van het park, we moesten enkel maar een brugje oversteken.
In het gezellige 9 m²-kamertje van het grote huis zaten we dan als haringen in een keukenton, rond de hete Leuvense stoof met gietijzeren strijkbout, enorme waterketel voor de afwas en beddenkruiken tegen de donkere en koude nacht.
De veel grotere pronkkamer kreeg zorgvuldig een wekelijkse afstofbeurt, enkel onze neus mochten we – voorzichtig- even om de hoek steken, want oerdegelijke meubelstukken riskeerden voortdurend beschadiging door jong geweld.
Toen het huis werd leeg gehaald, verdween het stevige dure meubilair naar de opkoper, bouten bleken overbodig, en het flut-keukenkastje naar hier.

Oude fotootjes vergelen in gelijklopend tempo met het meubilair.
Ook zij passen perfect bij het thema van vandaag.
Eentje pik ik er hier graag vergroot uit, al is het maar om de keuze voor Satur9 lekker moeilijk te maken.

Van links naar rechts : oudste zus, ZIJ, ik, zus die te jong stierf en broer. Vijf op een rij.

Voor wie interesse heeft in de Photo Challenge, kijk hier :

Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge (10)

Oud en (niet) versleten.

Bij het foto-thema van de week schieten gedachten onmiddellijk richting de oude kast. Zo heb ik maar één exemplaar in huis.
Geen kat vertoonde interesse in dit kleinood bij het leegmaken van het huis van ‘de bomma’.
Wat een kramakkelig stuk”
“Zij hoort bij het groot vuil”
“Een plaats in je kelder
waard?”

Zelf was ik er echter al vele jaren verliefd op, en vurige liefde valt niet te temmen, ik moest en zou er een plaats voor creëren, desnoods op het dak. En als het dan op toveren aankomt, verander ik stante pede in een bezige bij. Die jong spaart krijgt oud geen gebrek.
De kast verhuisde richting hier, ze overleefde het amper dank zij de vele intijds aangebrachte verstevigingen met onzichtbare bouten en schroeven, mits wat schuif- en opruimwerk vulde ze de snel ereplaats in de lege hoek op.
Een kast minstens zo oud als de weg naar Kralingen. Ook de tot op de draad versleten en verschenen gordijntjes worden niet met een moderne look opgefleurd.
Noem het gerust oud met een stevig geurtje pure nostalgie.

Haar blik roept vele herinneringen op aan die lieve, zachte, altijd opgewekte bomma van Brasschaat.
Er was ook een Bomma Ronse. Zij was strenger, minder gul (met snoepjes toch, herinner ik me goed), en durfde al eens boos uit de hoek komen, ondanks onze heilige gezichtjes. Zeg nu zelf….
Zussen, broer en ik gingen vaak logeren in het huis vlak bij de ingang van het park, we moesten enkel maar een brugje oversteken.
In het gezellige 9 m²-kamertje van het grote huis zaten we dan als haringen in een keukenton, rond de hete Leuvense stoof met gietijzeren strijkbout, enorme waterketel voor de afwas en beddenkruiken tegen de donkere en koude nacht.
De veel grotere pronkkamer kreeg zorgvuldig een wekelijkse afstofbeurt, enkel onze neus mochten we – voorzichtig- even om de hoek steken, want oerdegelijke meubelstukken riskeerden voortdurend beschadiging door jong geweld.
Toen het huis werd leeg gehaald, verdween het stevige dure meubilair naar de opkoper, bouten bleken overbodig, en het flut-keukenkastje naar hier.

Oude fotootjes vergelen in gelijklopend tempo met het meubilair.
Ook zij passen perfect bij het thema van vandaag.
Eentje pik ik er hier graag vergroot uit, al is het maar om de keuze voor Satur9 lekker moeilijk te maken.

Van links naar rechts : oudste zus, ZIJ, ik, zus die te jong stierf en broer. Vijf op een rij.

Voor wie interesse heeft in de Photo Challenge, kijk hier :

Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge (10)

Laat er werk, brood, water en zout voor allen zijn. (Nelson Mandela)

Vandaag, op het uur, meer nog de minuut dat mijn schrijven de ether in gaat, tel ik exact 42 jaar terug, naar het moment dat mijn water brak en ik water en kluts compleet kwijt was. De wijze raad van de dokter indachtig, trokken we -toch lichtjes gealarmeerd, jong en onervaren- richting kliniek, waar amper twee uur later (toegegeven, ik ben een bevoorrechte vrouw) een piepklein wondertje het zonnige levenslicht zag, waar ik gerustgesteld 10 vingertjes en teentjes telde en hertelde, waar ik voor het eerst mama werd, waar manlief wit weggetrokken terug tot zijn positieven kwam na tien minuten of een eeuwigheid? out, het water was hem even te diep, je weet wel, het sterke geslacht.
Water dat puur geluk toverde, water dat me een nieuwe lieve naam bezorgde, want dat staat als een paal boven water.

Ook vandaag sta ik op met water, getuige de bijhorende foto. Eveneens een intiem inkijkje, tot hier en niet verder nu.


Warme luxe-stralen luiden de dag én de fantastische herinnering in.
Elke minuut van zoveel jaren terug wordt her-beleefd. Nooit was ik gelukkiger dan toen, die dag….

Ik weet nog goed hoe alles eens begon
Hoe vol geheimen was de weg die voor ons lag
Een weg waarvan je soms de rand niet zag
Maar wat er ook gebeurde, aan ’t einde scheen de zon
Waarom speelt Reinhard Mey hier nu door mijn hoofd? De context van het lied is van een totaal andere orde, en toch vertaalt deze strofe hoe ik het hier en nu ervaar.
Maar fair is fair, je weet maar nooit wie hier toevallig mee leest, de pure gelukzaligheid- achteraf toch- mocht ik daarna nog twee keer genieten. De nodige vingertjes en teentjes inbegrepen.

Maar de opdracht luidt: een foto over water. En geen van ons beiden was op die bewuste vrijdag 23 maart voldoende alert om het vreemde plasje te vereeuwigen.
Een nodige creativiteit dringt zich hier dus op, de stortvloed van hierboven kan niet volstaan. Het moet grootser lukken.
De zee, de oneindige plas water, speelterrein voor klein en groot, een komen en gaan, een zomerse dag.
Waar kleindochter de golven bedwingt, de kilte overwint, moederziel alleen in de late avondzon.
Zij viert vandaag feest, geeft cadeautjes, eet lekkere taart, is vrolijk en blij, want papa is jarig!
En zo is de cirkel weer mooi rond.

Naar een idee van Satur9. De link vind je hier : https://www.zonderdank.be/saturnein/2021/03/19/satur9s-30-weeks-photo-challenge-9/

Jump in the…….

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is spring-in-woord.jpg

Ruim twee jaar geleden leerde Photoshop me tulpen laten bloeien in letters. Het wordt een vrolijk geheel en symboliseert bovendien wat een kleurrijke lente in petto heeft. De veel te koude wind houdt me binnen vandaag, van spring(en) is hier geen sprake, en toch is winter 2021 officieel voltooid verleden tijd.

Bij buurvrouw gaat de tijd voorbij, heel stilletjes met veel tranen. Onlangs (klik) schreef ik over buurman, toen nog in machinaal leven, zonder enig besef van de kwellende angst van vrouw en kinderen bij elke telefoon, van hoop en wanhoop, van uitspraken door dokters in kansen en realiteit. Ze mochten nog even bij hem op de dag dat de toestellen zouden worden stil gelegd omwille van te definitieve orgaanaantasting, hij wordt nooit meer wakker, een gezond te jong leven (net 60…..) ging op kousenvoeten heen, omringd met liefhebbende knuffels, na amper 5 weken Corona.
Onze wensen ‘een gezond nieuw jaar’ leken nog niet koud….

Onverwacht valt de brief van kleinzoon in de bus. Hij is geen schrijver, ‘we moeten van school een brief schrijven en ik dacht meteen aan jou‘ (lief toch), een opdracht van de juf, de technieken van het correcte schrijven wordt de kinderen bijgebracht. Datum en plaats in de rechterbovenhoek, ruimte tussen de verschillende paragrafen, het mooiste geschrift bovenhalen, en ook de omslag met de juiste leestekens is met kinderlijke zorg geschreven.
Ik lees met veel plezier het kleinood dat nu een plaatsje krijgt aan de creatieve-kleinkinderen-werkjes-muur. En uiteraard neem ik direct de pen ter hand, woorden uit een ver verleden, en moet enkel de postbode nog de klus klaren.

Nu we terug met 10 buiten mogen, wordt manlief onverwacht en vooral eindelijk opgeroepen via de gidsenorganisatie om een rondleiding te geven door de Gentse binnenstad, de stad waar hij vijf jaar geleden zwaar verliefd op werd. Het duurde uiteraard even voor ik zijn tweede liefde met de glimlach leerde aanvaarden……
In alle hoeken en kanten slingeren hier boeken over het nu en toen en later van de prachtige stad. Op stap met negen gemaskerde toehoorders gaat hij volledig op in de presentatie, met open vraag en reactie, de stad boeit, de mensen zijn heel actief en geïnteresseerd. Een fijne groep, kleiner dan normaal, maar daarom zeker niet minder leuk, misschien zelfs integendeel.
Even voordien krijg ik het verrassende appje van vriendin – die ik anderhalf jaar niet meer in levende lijve zag, je weet wel……- dat zij en haar man net ontdekten dat mijn man hun gids wordt op die dag.
De zon straalt, met een omwegje van 25 km groene omgeving fiets ik uitgelaten richting centrum en barricadeer een lange bank, waar de anderhalve meter de koppels veilig scheidt en we heel leuk bijbabbelen over de charme waarmee manlief zijn grote liefde voor de stad heeft overgebracht, over hoe zij haar moeder verloor aan Corona, over de (on)gelukjes die we in de voorbije periode meemaakten, over de vreemde tijd, een tijd die te lang duurt, maar voor ons samen veel te kort was, met uitzicht op de prachtige Sint-Baafs kathedraal. Voor het rijke Barokke interieur, noch de crypte, noch het Lam Gods, noch het handschrift van Livinus in de vier evangeliën, één van de oudst bewaarde boeken in België, is nu tijd.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is wp-16163307086123825104570492952225.jpg


Liefde

Liefde is mooi, warm, rozig en zacht
Soms onverwacht, soms overdacht
Die vurig stuwende kracht
Met heel veel tederheid in pacht

Het hout-beschilderd hartjeshart
Voor samen 40 (*) jaren
Oma krijgt de gouden haren
Opa met een zilveren baard
Mijn prins op ’t witte paard
Onder een boog van warme kleuren
Met stralen, hart en zonnegeuren
Kunstwerk met een grote K
Kleine dochter bootst de liefde na

(*) Het schilderijtje is ondertussen al drie jaartjes oud.

Naar een toffe foto-uitdaging bij https://www.zonderdank.be/saturnein/2021/03/12/satur9s-30-weeks-photo-challenge/

Regel van derden

Als fan van cijfers ken ik uiteraard perfect de regel van drie en zijn variant (?) de regel van derden, een begrip in de fotografie waar hier echter zelden rekening mee wordt gehouden, simpelweg omdat ik van fotografie weinig verstand heb.

Op mijn smartphone staat een welkom trucje, waarbij de 4 broodnodige lijnen plots uit zichzelf verschijnen en ik de foto kan verschuiven én simpel aanpassen aan de opdracht bij de photo challenge van Satur9.

Ha, ik kan het dus wel. Of blijft het bij wishful thinking?