Boek en optreden

Ik kan het niet laten….om  toch even mijn ervaringen met boek en cultuur weer te geven.

Het meisje in de trein‘. ‘Je kent haar niet, maar zij weet precies wie jij bent’. Een vernieuwend boek dat je in één nacht zou willen uitlezen,  indien er geen volgende ochtend is om terug actief te staan. Verbluffend goed geconstrueerd. Een totaal verslavende leeservaring. Paula Hawkins eerste thrillerdebuut. Ik ben geen thrillerfan, maar deze psychologische thriller hield me -tot diep in ettelijke nachten- in de ban.
En laat nu toevallig net de verfilming  ‘The girl on the train’ uitgekomen zijn…. Net toen ik mijn laatste pagina omsloeg…. Deze staat  minder positief beschreven in het dagblad, te chaotisch, waar ik perfect kan inkomen, want hoe verfilm je in hemelsnaam een boek, dat telkens vanuit een ander standpunt wordt beschreven? Heel erg moeilijk… of ben ik vooral geen regisseur?? De twijfel om hem te gaan zien is er dus nog…
Eén ding staat vast : vanaf nu zit ik ‘anders’ in de trein….

Nijghse vrouwen. Lennaert Nijgh schreef een schat aan liedjes voor Boudewijn de Groot, voor Ramses Shaffy, voor Liesbeth List, voor…. Het zijn tijdloze parels.
Zijn eerste vrouw Astrid Nijgh zorgde samen met Amaryllis Temmerman, Sabien Tiels en Riet Muylaert voor een intieme kleinkunstavond, ze deed dit heerlijke repertoire veel eer aan.
Astrid zelf zorgde voor de samenhangende teksten, zelden hoorde ik zo’n humoristische vrouw . Ze doet hier zeker niet onder voor de mannen, die toch vaak op kop staan als het humor betreft?? Zij bewijst dat dit vooral een cliché is. Ik heb echt genoten van haar open (ook wat  haar lesbisch zijn betreft) en verrassende humor.
De liedjes, de inhoud van de teksten, onder begeleiding van twee perfect op elkaar inspelende mannelijke artiesten, de prachtige stemmen, vooral van Amaryllis en Riet! , de stemmige verlichtingsbollen, de sfeer in de uitverkochte zaal, veel leeftijdsgenoten 🙂 die hunkeren naar ‘die goede oude tijd van toen’.

De Spaanse film MA MA is aangrijpend, maar de personages, die geregeld wat bizar overkomen,  maken er een luchtiger geheel van. Mooi!

Eindelijk tijd om wat cultuur op te snuiven….
Cultuur genieten zit hier tegenwoordig in een treinversnelling…

En ondertussen is overzee dé beslissing gevallen.
Hoe hard komt dit aan als je de verliezer bent én er twee jaar lang elke seconde intens naar toe hebt geleefd; het uiterste van jezelf hebt gegeven, je lichaam letterlijk hebt uitgeput…

Het smelt

Ik smelt hier momenteel ook een beetje (veel)… met dank aan de hittegolf die het  leven hier op een trager tempo plaatst.

Ik ben dagenlang met Lize Spit gaan slapen, en heb hele stukken nacht met haar boek doorgebracht. De dag begon dan ook telkens veel te vroeg…. Maar lezen houd ik voor de donkere avond, als alles rondom mij en mijn boek stil is, als veel mensen reeds dromen over de volgende dag.

Het boek laat sporen na. Het is gruwelijk, wreed, meedogenloos. Hoe kan een vrouw van 27 jaar dit ooit geschreven hebben? Met een heel grote nauwgezetheid neemt ze de wereld rondom haar in zich op. Het boek leest als een trein, heel vlot geschreven. Zinnen zijn kort, en krachtig.

Bij de confrontatie van zoveel pijn stel ik me de vraag of er ook een stukje biografie in verweven zit? Ik vond het antwoord niet direct op de sociale media. Lize zelf blijft er heel vaag over.

Meerdere verhalen zijn in  elkaar verweven, waarbij   het einde van het boek de gruwelijke waarheid bloot legt. Er is het verhaal van Jan, van het dwangneurotisch Tesje, van ouders die nog enkel leven voor de drank, vooral van Eva, die er alles voor over heeft om zichzelf ontrouw aan te doen om op die manier haar perverse ‘maatjes’ te vriend te houden.

Herkenbaar hoe iemand zichzelf totaal kan verliezen, om aanvaard te worden in de omgeving. Bij Eva een gevolg van een liefdeloze thuis.

Maar ik blijf vooral getroffen door de bezorgdheid, de onderlinge vriendschap, de bereidheid elkaar te helpen tussen de drie (verwaarloosde) kinderen uit dat  gezin.

Het is een pakkend verhaal, hoe eenzaam kan een mens zich voelen tussen zijn soortgenoten ….

Dankbaar dus vooral om de drukte hier in huis met drie kleine ventjes, die de wereld omarmen en zo hard genieten van het nu. Ze slapen in te warme kamers, halen me misschien vannacht even uit mijn slaap, zijn misschien morgen te vroeg wakker?…..maar het zijn echte schatten. Hen liefde en aandacht geven is zo simpel….