aPASSI(e)onata

Vijf enthousiaste kindjes krijgen nog snel een warme, winterse, wollige pyjama toegestoken om de koude, kille, kerstige nacht door te komen.
Ingesloten een ticket voor de nieuwe Apassionata-show ‘Companions of light’.

Her en der raap ik de papiertjes terug bij elkaar. “Oma toch, een kind leeft in het nu en ligt niet wakker van een toegangsbewijs voor een show die pas 76 dagen later doorgaat….”

75 dagen vliegen….

Rillerig staan oma en kleindochter op, na een koortserige, woelige nacht.
Neen toch, niet net nu we de volgende dag naar die show in Brussel gaan….

Dapper vervrouwen we ons.

We krijgen een boeiend spektakel,  betoverende scènes, een warm en teder vertoon, een poëtisch verhaal met passie, prachtige, met tijden onstuimige muziek, een ontroerend decor en decoratieve ontroering, adembenemende swings, wondermooie lichteffecten,  strelingen voor het oog en kippenvelmomenten op ons bord.

Alana blikt terug in het verleden, waarbij ze de opdracht krijgt over de hele wereld en in verscheidene tijdperken het vlammend licht te zoeken, om de wereld te behoeden voor de koude en eeuwige duisternis.
Ze ontdekt ‘de’ deugd : mededogen in Indië, geduld in China, moed  tussen de indianen en de cowboys, het plezier van delen  op een Spaans folkfestival en vreugde op het Braziliaanse carnaval.

De  dansers ont-roeren, de choreografie is prachtig, de paarden vertederen kunstig  het  sfeerbeeld, de dieren en  ruiters zijn aandoenlijk in sierlijke en soms gewaagde bewegingen.

Ben ik te kritisch als ik hier ook  de minpuntjes aanhaal?

  • Waarom wordt het verhaal enkel in het Frans verteld, waarbij de mystiek ons durft te ontglippen, laat staan bij de kinderen ….. en wordt dit bovendien nergens van tevoren vermeld?
  • Overvolle trams getuigen van een massa-evenement, maar dat proberen we dapper te doorstaan. Vorst Nationaal is groot, de massa politiemannen op de been intrigeert de kinderen. Waarom vraagt het systeem zoveel tijd en inspanning om  de beloofde tramtickets te krijgen, zonder in de rij te gaan drummen, of  zonder je te  ergeren aan de immense traagheid van de (al dan niet werkende) automaten, vooral met zicht op de steeds groeiende rij wachtenden…
  • Als het ijsje in de pauze hét topmoment wordt, is het spektakel voor een vierjarige misschien toch niet het ideale kerstcadeau?
  • Waarom is de snoep- en burgerverkoop zo alom aanwezig bij een poëtisch, mooi gebeuren?
  • Zijn paarden gemaakt voor dressuur?

 

 

 

 

 

 

Met de gids door Gent

Opa baard volgt voor het derde jaar de opleiding tot ‘gids in Gent’. Op zijn agenda staat binnenkort een echte gidsbeurt. Hij besluit te ‘voor-oefenen’.
Ik ben vrij en beslis   -last-minute,  vaak dé grootste meevallers-  om ‘voor-luisteraar’ te spelen.

We starten op de Vrijdagmarkt bij het Toreken. Grote ringen werden in de 17e eeuw gebruikt om  mislukt lijnwaad en laken ‘aan de schandpaal te nagelen’ , met als enig doel de vernedering van de kooplieden openbaar te maken.
Ik kijk omhoog, detecteer, maar ontdek vooral de recentere invulling van het gebouw, het poëziecentrum, een knusse ruimte met een grote waaier aan boeken en gedichtenbundels ‘onder het Toreken’.
Bij het binnenkomen bots ik op een prachtige staander met kaarten, waarin ik – totaal onverwacht- de postkaarten van zoonlief voor animaltails  aantref.  Ik ben ontzettend  fier en ontroerd als een lieve mevrouw  die kaarten koopt. Ze wordt terstond nog liever 🙂

Terwijl opa baard zijn gidsbeurt al een stuk verder voorbereidt, besluit ik daar ‘even’ rond te snuisteren. Die even groeien aan  tot 5 volle kwartieren.
Een heerlijke locatie,  schandringen én  tijd worden compleet vergeten.

Het telefoontje ‘waar blijf je’ vliegt me terug naar de realiteit. Ik kruip snel in mijn rol.

Het stadshuis en de -hallen (deze laatste worden de ‘schaapskooi’ genoemd, enige gelijkenis is me niet vreemd) vertonen  een analoge overkapping. Groot/klein, telkens 2.
20180117_172605

De 16e eeuwse Baudelokapel werd omgetoverd tot een gezellige  holy food market , waar de wereldkeuken wordt aangeboden. Een hip adresje.

We wandelen doorheen het Werrengarenstraatje, geen enkele Gentenaar kent het. Vraag liever naar het Graffitistraatje. Graffiti spuiten blijft illegaal. Daarom krijgen hier artiesten (en knoeiers) vrij spel. Je mag laag boven laag aanbrengen. De artiest handtekent niet, maar ‘tagt’ via een code.
Eerlijk? Ik zag al mooiere graffitikunsten.

Tijd voor een stopje. De “zes beste desserts van de wereld” vind je in New York, Lissabon, Florence, Istanbul,  Malaka én de Max in Gent. En daar enkel de Max binnen ons voetbereik ligt, testen we daar met veel plezier de smaakpapillen, net zoals de beaumonde indertijd. Sinds 1839 serveren ze er heerlijke ‘Brusselse’ wafels in ijzers op gas gebakken, binnen een origineel art nouveau decor.  Je moet wel vrij diep in de geldbeugel tasten, niets voor niets, maar ze zijn het waard!
Anders dan anders, daar gaan we voor! In de strip wordt het ‘geheime’ recept verklapt.

20180117_183452

Tenslotte nog even langs de kouter, elke zondag omgetoverd tot een botanische speelmarkt van bloemen en planten. Vandaag is het woens-zon-dag, toch bewandelen we bloemblaadjes, kunstwerken van Jessica Diamond in brons, gietijzer en messing.
Deze Amerikaanse dame haalde de mosterd in het gazon van het  middenpaneel van  het Lam Gods (van de gebroeders Van Eyck), en legde zo tevens de link naar de bloemenmarkt.

Met dank aan de gids om zoveel fraais te mogen ontdekken.

20180117_183723

Corpus en Scheveningen

Een impulsieve beslissing kleurt de grijze dag!
Vrijdag besluiten we  twee dagen erop uit te trekken, vooral met de beloofde zon als gezelschap,  zaterdag en zondag zijn we écht weg,  we bollen 200 km ver  met de klein-dochter en -zoon. Verveling in de auto vangen we handig op.

We doen het zoals ‘de echten’,  zoeken én vinden  hals over kop een kindvriendelijk hotel in Leiden.
20180114_101640

Van buitenaf heeft het logement niet veel  te bieden. Een (te) groot ‘bedrijfswaardig’ gebouw verwelkomt ons. Binnenin charmeren echter de sympathieke speelruimte, het zwembad, de riante eetruimte met schildpadjes, waterfonteintjes,  gezellige rieten stoelen en de royale vierpersoonskamer. Een welkomstcadeau voor de kleintjes verrast.
De kinderen vinden alles su-per.

20180114_120736

We maken een spectaculaire ‘reis door de mens’, een wandeling door het eigen lijf.
Met de (vaak grappige) audioset en een verwachtingsvolle kriebel in de buik roltrappen we het donkere gat, de knie,  binnen.
We wandelen doorheen het kloppend hart, wanen ons een doldriest bloedvat, verliezen de weg in onbezoedelde longen (‘nooit ga ik roken, oma!!’) , ruiken een rottend gebit (‘altijd ga ik mijn tandjes grondig poetsen, opa‘), pluizen samen met de kindjes de weg van eicel en zaadcel tot bevruchting in 3D-projectie uit, genieten bloemengeuren, verbleken even als onverwacht de bewegende zeteltjes ons driftig doorheen de aders helpen stromen.
Zo wordt de 7e verdieping in 55 boeiende minuten bereikt, waar een prachtig uitzicht over Leiden en een gezond drankje en hapje ons bekoren.
Er is nog ruimschoots tijd om via testen, vragenronden en spelen interactief  een schat aan informatie te ontdekken over gezondheid, gedrag en ook  illusie van het menselijk lichaam en geest.
We zijn te gast in CORPUS.

20180113_170229

 

De nacht, een uitgebreid ontbijtbuffet, een zwempartij, een looptraining in de fitnessruimte  verder, besluiten we de stralend blauwe lucht en blakende zon van Scheveningen op te zoeken.
We  ‘Pierewaaien‘, zoals Edward het zo beeldend vertelt.
Met ingehouden adem zien we het ‘kleine ventje’ in de verte aarzelen bij zijn gewaagde bungyjump, de adrenaline – waar we de vorige dag boeiend over leerden- raast doorheen zijn (en ook ons) lichaam. De man torent 60 m boven de zee uit, en raakt bij het springen het water net niet. Een fascinerend schouwspel!
Nooit ga ik dit durven, oma!’  ‘Groot gelijk, meisje’. 
Opgelucht halen we terug adem, waarvan we ondertussen ook het proces als geen ander begrijpen.
Het reuzenrad met vergezicht over de zee, de prachtige duinen, uitgestrekte stranden, speelse honden die de angst voor het woelende water overwinnen, we willen het allemaal nog beleven, maar…… er is geen tijd meer, plicht roept…… besluit ….. hier komen we terug. ‘Super , opa en oma!’

20180114_142916

 

de gouden combinatie

Dinsdagnamiddag school ik me trouw bij (of om) via een lessenreeks, iets met foto’s.
Ik wil vermijden dat mijn hersens op pensioen gaan,  zocht en vond een ‘boeiende’ uitdaging. Dacht ik toch….. of was alvast de bedoeling…..
Gaat het om beroepsmisvorming als ik voortdurend ontdek hoe de lesgeefster probeert tijd te verspillen, hoe ze de ‘babbel’tijd probeert te rekken, hoe ze de gebruikte programma’s zelf amper kent of voorbereidt om dan maar samen met ons uit te pluizen, hoe ze pas na vijf kwartier bespeurt op welke manier het programma kan worden gedownload, waarop nochtans heel haar verdere les steunt, hoe ze…..
Ik kan eindeloos doorgaan, ik wil mijn ontgoocheling, hoe groot ook, hier geen vijf kwartier uitspugen….

Feit is dat me -bij thuiskomst- telkens een serieuze nood aan een zinvolle bezigheid overvalt.
Of een blogje me kan verlossen van het ergerlijke gevoel, blijft dé open vraag, maar ik waag een poging. 🙂

De schone dochter schrijft  over een prachtig initiatief, waar zij en zoonlief voor gaan.
Op de website legt hij het innovatieve project uit.

Zijn droom was en is – al een mensenleven lang- om jongeren en kinderen een steuntje te geven met de hulp van dieren.
Hij bouwt een eigen project uit, ik citeer : “Binnen Animal Tails kiezen we ervoor om te spreken over ‘begeleidend werken’.  De term ‘therapie’ laten we hierbij achterwege door de zware emotionele beladenheid.
In het begeleidend werken met assistentie van dieren maken we dankbaar gebruik van de spiegels die dieren ons bieden én de kans die ze ons geven om moeilijk bespreekbare zaken toch op tafel te gooien.”

 

Het project wordt uitgewerkt in scholen, bij individuele jongeren en kinderen.
Naast hun eigen driekoppige kroost steken ze er  tijd en positieve energie in.
Soms met de nodige stress, maar vooral met  veel voldoening wanneer ze ontdekken hoe jongeren met een rugzak op die manier  openbloeien.

Vorige zondag stonden zoon en schone dochter, samen met de honden klaar om  een nieuwe VZW Casa Magnolia een pootje toe te steken. De beloning is groot.

Beginnende organisaties ontmoeten elkaar”. 

Dat lachje vergeet ik niet meer en dat allemaal door Django, die zijn heerlijke rustige zelve was, die de koekjes voorzichtig opnam uit zijn hand, die zijn gezicht besnuffelde met de grootste voorzichtigheid”, waarbij Django de oudste, erg aaibare hond is, die een kindje met een levensbedreigende ziekte  laat lachen en genieten. De twee andere, jongere honden leren (schaduw)kinderen opdrachten uitvoeren, laten zich speels strelen en toveren spelletjes, waarbij kind en hond zich uitleven en fijn ontspannen.

Honden knuffelen kinderen en kinderen knuffelen honden, een gouden combinatie.

 

Zee- en vakantieland.

Gretig lees ik over ‘daluren’ en ‘pauze-tijd’  in Anna’s blog. ‘Kleine dagen’ die bij vakantie en de tijd van het jaar horen….. Ze beschrijft het prachtig.

Ik duikel mijn laatste-week-herinnering in en tel 7 heerlijke dagen met ‘kleine kindjes’ in ‘grootse momenten’. Nu de vrije dagen erop zitten en iedereen rondom me terug achter school- of werkbank is gekropen, besluit ik ook mijn pauzeknop in te drukken. Met een stralende, voorlopig nog wat ijzige zon achter glas en een blauw scherm in beeld.

Het ‘nieuw ingepolderd land aan een zeearm’ wordt een leuke bestemmingwe logeren in Nieuwvliet, een klein dorpje waar de zon de stranden kust.
De volksmond spreekt over Sinte Pier, omdat Sint-Pieter, de patroonheilige van de kerk van Oud-Nieuwvliet is. Het dorpje telt amper 450 inwoners. Olderdijken en knotwilgen zijn er fijn gezelschap. De open ruimte spreekt tot de verbeelding, de stappenteller staat op 1400 tot aan de zee.
De zon schittert nog warme stralen, eindeloos verre zichten , enkel een gezellig strandpaviljoen vormt een  welkome stoorzender bij een 360°-draai om eigen as.
Laarsjes stappen in de golven, voetjes crossen door het vochtige zand, en kinderstemmen klinken enthousiast, terwijl zee en lucht langzaam versmelten en wij een warm drankje genieten in de knusse stoorzender.

Met de hele bende, zonen, schone dochters en kleine kinderen wonen we in een ruim huis, waar de kleintjes volop kunnen spelen en bewegen, het licht langs elke kant kan binnen sijpelen, waar ik me snel thuis voel. Mijn hele rijkdom wemelt en wriemelt rondom me, dat is mijn hemeltje op aarde.

Breskens en de boot naar Vlissingen staan (weer) op het programma, voor sommigen wordt het enkel een  ‘kwelling van de deinende boot’.
We lopen langs de gestreepte vuurtoren, waar Matroos Beek een fijne feeling mee heeft. Ik kijk en zoek, maar vind haar nergens 🙂

We zijn fan van het kindvriendelijke 5-weeghen restaurant, waar we alvast gezellig en ontspannen en lekker en bij de open haard en met een glaasje en met leuke babbels en in tof gezelschap ons  pré-robijnen-huwelijk vieren.

Terwijl de wasmachine  thuis terug vele toeren draait , knutsel ik een uurtje (dank je Photoshop!) en prik een bord met kleine herinneringen. Ik deel ‘mijn werkje’ graag even….

les 18 prikbord met briefjes

Jubileum

Binnenkort vier ik mijn ‘éénjarig bestaan’.

105 heb ik er geschreven, dus grof gerekend  bijna één om de drie  dagen. Met (te)veel zoekwerk ontdek ik dat ….

Als ik op 1 augustus 2016 plots een blog-vertel-kriebel voel opborrelen, waag ik de puur onbekende sprong in het diepe. Ik weet enkel dat ik graag vertelseltjes schrijf en deel….
Ik ben sowieso al een babbelaar, nu nog via het toetsenbord met een leeg scherm??
Er zijn  waarschuwende stemmetjes dat het niet simpel is om ermee door te gaan, maar ik deed het toch maar, een vol jaar lang. Met enige fierheid gun ik mezelf een vederlicht pluimpje:-)

Heel, heel, heel erg langzaam leer ik een piepklein beetje blogwereld kennen. Ik ken zowaar….. 0.683%…..

Ik droom van  stralende, overzichtelijke, originele, eerlijke, onbevangen, met foto’s gekleurde verhalen. Soms spiek ik heel even bij  ‘medeschrijvers’, en bewonder ik de stijl, de prachtige lay-out, verrassende elementen, maar….. ik zou begot niet weten hoe je dit realiseert, hoe je zo’n parel tovert, hoe je reacties krijgt, kortom hoe je creatief léért bloggen. Ik ben en blijf een blogdummie.

En toch…. toch ben ik blij met mijn geheugensteuntjes, met mijn geposte (zomaar op het net, oh wee!?) herinneringen , met de foto’s die ik er tussenin kon mikken.
Ik lees en herlees mezelf, kan ook een fijne tijdsverspilling zijn :-), en zo drijven verhalen uit ‘een ver verleden’ (want mijn geheugen is een ramp met een hoofdletter) voor heel even terug naar de oppervlakte en geniet ik nog een keer van  boeiende en minder boeiende dagen.

Misschien moet ik toch maar proberen mijn tweede jaar in te gaan…..