Girl

De film houdt me in de ban.

Er zijn absolute voor- én tegenstanders.
Er wordt (te)veel over gesproken in de media, dan steek ik zelf mijn voelhorens uit en wil vooral mijn eigen recensie neerschrijven, vanuit mijn gevoel en mijn ervaren.

De 27-jarige  Lucas  Dhont regisseert zijn eerste filmdebuut.
Hij, de spelers en de film vielen reeds in de prijzen.
Maar daar is het me echt niet om te doen.

De film baseert zich op het ware verhaal van de Vlaamse Nora Monsecour, geboren in het lichaam van een  jongen, die reeds op heel jonge leeftijd beseft slechts één doel voor ogen te hebben, nl danseres worden.

Victor Polster (16 jaar) speelt de hoofdrol heel naturel en ontroerend mooi, hij danst reeds langer, maar moest nog leren zich in de rol van acteur en transgender te verplaatsen.
Hij slaagt hier wonderlijk mooi in.

Ik verlies me totaal in de beelden, de vele pirouettes en buitelingen trekken me mee het verhaal in. Victor is de echte naam, zij wil Lara heten en vooral zijn.
Aangrijpend is de motivatie en het ongeduld waarmee ze haar voelen waar wil maken.
Ze kan niet wachten, en doet -soms wanhopig- pogingen om het echte meisje te zijn.

Er is weinig sprake van pesterijen in haar bestaan, ze is omringd door een begrijpende, meelevende vader, het lieve broertje, de empathische psycholoog,  bezorgde medici en fijne mede-dansers die haar vlot  aanvaarden, soms wel met een spoor van  jeugdige nieuwsgierigheid, maar ze hoort erbij.
Voor hen is ze een meisje, zelf ambieert ze direct vrouw te zijn.

Ondanks al dit begrip, slaagt ze er heel moeilijk in zichzelf te aanvaarden. Ze vecht niet tegen de buitenwereld, maar voor zichzelf.
Ze wil geen voorbeeld zijn, maar gewoon een meisje.

Ik leef sterk mee in de vele close-ups van haar in pijn verwrongen ogen, vaak vochtig met  tranen en heel diep verdriet. Minutenlang maakt ze ingewikkelde dansbewegingen, zonder muziek, ze getuigt van een enorme doorzetting, tot bloedens toe.

Ondanks het vriendelijk begrip van haar vader, een man uit de duizend!, revolteert ze, omdat ze niet verder kan en wil leven met haar lichaam. Ze krijgt het gevoel dat niemand haar écht bevat. Ze houdt afstand van al het begrip rondom haar, zwijgt en ondergaat, maar voelt des te intenser hoe moeilijk het jongenslichaam het haar voortdurend maakt.

Soms zijn de beelden schokkend eerlijk, pijnlijk wreed, doorspekt met diep rakende emotie, maar altijd wars van enige vorm van sensatie.

Jezelf aanvaarden, daarin ligt dé boodschap.
De omgeving staat hierin reeds veel verder.
En dat juist maakt deze film anders.

Enkel de commentaren en het gegiechel van een groep schoolmeisjes (oh en eh en waaah en bah…), het geknabbel uit grote zakken popcorn, het geritsel van plastiek zakjes snoep, drankblikjes die met een knalletje worden geopend, vermijden dat ook ik met vochtige ogen buiten stap.

 

 

Call me by your name

Een vakantie op het platteland in  het zwoele Italië. Onthaasting overheerst de zonovergoten dagen. Luieren, lezen, beetje fietsen, zwemmen, genieten.

Een prachtig landhuis als buitenverblijf voor een Joods Amerikaans-Italiaans  gezin.

Sfeervolle dorpen, mooie gebouwen, krachtig beeldhouwwerk.

Warme familieband tussen ouders en de puberzoon. Begrijpende en empathische ouders.

Elio, de hoofdpersoon, speelt en leert muziek, groeit op in een warm, intellectueel nest.

Een ontluikende (homo)liefde tussen de timide, wijze 17-jarige zoon en de (aanvankelijk) stoere, sociale Amerikaanse doctoraatsstudent.

Passie, vlinders in de buik, alles wordt sensueel en heel herkenbaar in beeld gebracht.
Emotioneel vuurwerk.

Sensuele fotografie van Sayombhu Mukdeeprom

Regisseur : Luca Guadagnino

Hoofdpersonages : Timothée Chalamet, Armie Hammer, Michael Stuhlbarg.

 

Deze film blijft nazinderen, pure poëzie in beeld, vrij karig in woord, maar heel aangrijpend.

De film duurt meer dan 2 uur, spanning en actie ontbreken, maar er is geen moment van verveling. De film beroert als een zoet parfum. De beelden zijn emotie-vol en onvergetelijk.

De woorden van de tolerante vader, die de liefde van de zoon haarfijn heeft aangevoeld, zijn prachtig, hij begrijpt en motiveert om ‘ervoor te gaan in het leven’, om ‘voor de ware gevoelens te durven kiezen’,  om ‘vooral jezelf te durven te blijven’.
Een bewijs van  onvoorwaardelijke vader-zoon-liefde.

De nieuwe liefde broeit en brandt, net als de zon.

Tranen prikken bij het hartverscheurend einde van deze prachtige liefde, zowel bij Elio, als bij mij. Hij zegt geen woord, de minutenlange blik van de jongen en de  bijhorende muziek spreken voor zich. Bittersweet!

Ik zou zeggen : gewoon dit pareltje  (onder)gaan!

 

 

Een filmavond

Voor een keer hoeft er geen discussie te zijn. De Golden Globe voor beste film, categorie drama, ging terecht naar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri van de Ier Martin McDonagh (In Bruges, Seven Psychopaths).  Waarom is dat zo terecht? Omdat de film onvoorspelbaar, geestig en fris aanvoelt, drie kwaliteiten die je maar zelden samen in één film aantreft.

We zijn  bioscoopfans en pikken geregeld een film op het grote scherm mee.
Ik kan én mag me graag inleven in die andere wereld.
Besprekingen en recensies worden op de voet gevolgd.
Ik wil hier dus delen,  wat misschien kan inspireren tot een avondje-uit?

De dochter van Moeder Mildred werd 7 maand geleden gruwelijk verkracht en vermoord. Daarom plaatst Mildred drie billboards (letterlijk ‘aanplakborden’) net buiten Ebbing in Missouri omdat de moordenaar van haar dochter nog altijd niet is gevonden door Chief Willoughby, die het onderzoek leidt.
Ze is getekend door het leven , maar vecht voor haar verloren dochter en voor gerechtigheid. Onrecht veroorzaakt een niets-ontziende woede  en deze woekert gestadig verder, de woede wordt woedend en raast diep-mens-elijk.

Mettertijd wint de chief aan empathie, en wordt de furie van de vrouw rauw.
Hij is empathisch, begrijpt haar verdriet, doet simpelweg zijn best, hij is geliefd en wordt ook geconfronteerd met zware problemen in zijn directe omgeving. Uiteindelijk vindt hij voor zichzelf ‘de’ uitweg, ik slik  door…..

De machowereld van de politie, die heerst en niet verdeelt, die geweld en destructie verkiest in het kleine Amerikaanse, vergeten dorpje, in de middle of nowhere, evolueert  langzaam naar inlevingsvermogen en een vorm van lief-hebben.

De film etaleert humor en drama,  komedie en tragedie,  grappige uitspraken over triestige feiten. Wrange gevoelens omwille van het menselijk falen, omwille van schuld en boete, omwille van  wanhoop ontketenen veel pijn, een vaak ruwe en rauwe realiteit, maar ook echte bezorgdheid en mee-leven.
Telkens opnieuw word ik verrast door  een onverwachte wending. Heerlijk, dat onvoorspelbare!
De woede, veroorzaakt door angst en ontreddering -ondanks het feit dat ze soms erg ver gaat-  is aangrijpend en zelfs ontroerend.

Een intense avond. En niet te verwaarlozen, de muziek is prachtig! De film start met weidse natuurbeelden en veelbelovende operamuziek. Luister even mee……
[https://www.youtube.com/watch?v=7EH0e-02uAU]

De casino, met zijn concertzaal en zijn majestueuze café, helpt verteren, verwoorden, begrijpen, verwerken, verlichten en vooral waarderen.
Bij een drankje en een babbel wordt de fraaie avond afgesloten.

 

Big little lies

Na de drukke feest- en consumptie-dagen, sluipt de rust hier heel stilletjes terug binnen.

Lekker languit in de zetel hangen voor een filmpje staat  op het avondlijk programma. Ons oog valt op de 7-delige miniserie, die zich afspeelt in het rijke Californisch stadje Monterey, met uitzicht op de prachtige Stille Oceaan.
De serie baseert zich op de gelijknamige roman van Liane Moriarty .
Grote namen als Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Alexander Skarsgård, Shailene Woodley en Laura Dern spelen de prachtige (letterlijk én figuurlijk) vrouwelijke hoofdrollen. Ze vertolken hun rol subliem, met humor en heel treffend.

De moord waarmee het verhaal start is bijzaak. Het is vooral een karakterserie, waarbij iedereen  heel herkenbaar, puur naturel en realistisch speelt.

We ontdekken de ‘waarheid’ achter de rijke, schijnbaar perfecte huwelijken die overlopen van big little lies, we wanen ons graag voyeurs achter die schermen.
Alles voor de uiterlijke schijn, binnenshuis overheersen subtiele jaloezie, achterdocht, pesterijen, ontrouw, seksueel geweld, goed verborgen voor de buitenwereld. Maar ook vriendschap, liefde en respect.
Niets wordt echter overdreven, de vele vleugjes humor [‘Heb je een date met de koelkast?’, terwijl de dochter zoekt maar niet vindt in die frigo] en tastbaar gevoelige thema’s worden perfect weergegeven. De machtstrijd om de liefde van de kinderen en partner, om de status, om de rijkdom, om de carrière,  om simpelweg ‘de beste’ te zijn speelt hierbij de hoofdrol.

De eerste aflevering is even ‘overleven’, we voelen ons gevangen  in een warrig mooie-vrouwen-spinnenweb, maar de volhouder wint, en we beleven steeds intenser deze aangrijpende relatieschets.
Uiterlijke schijn is  een realistisch gegeven in onze wereld, wat gaat er om achter zoveel gesloten deuren, we weten het niet en willen het misschien ook niet echt weten.
Nobody knows anything about anybody”.

Het turen over de ruisende, rimpelende Stille Oceaan dompelt ons graag onder in de sfeer van rust en onrust. Mensen dromen weg,  beseffen, en komen tot kalmte, worden weemoedig, maar ook opstandig. Mensen botsen met elkaar omwille van hun mens zijn, ze botsen waardig.

Elke aflevering start met de schitterende soundtrack ‘Cold little Hart‘ (Michael Kiwanuka) en zorgt onmiddellijk voor de passende stemming. De songwoorden zijn treffend voor dit verhaal.

We kijken uit naar die uurtjes genieten, nog deze, de volgende én de volgende avond, waar de laatste afleveringen zich zullen ontplooien.
Grootse gebeurtenissen zijn er niet, we zien eerlijke, diep-menselijke relaties, flink gebarricadeerd achter de gesloten voordeur.

Alle ingrediënten voor een TOPserie van 2017 zijn hier aanwezig.