Het mag weer!

Het gewone leven, na bijna anderhalf jaar ‘stilstand’, duikt weer op. Vaag herkenbaar uit een ver verleden, dubbel genietend, ondanks stille vragen in mijn immer-dubbend-koppeke.
Binnenkort zijn de mondmaskers grotendeels passé, en eerlijk?, ja ik snak ernaar. Terug de glimlach ontdekken, elkaar vlotter begrijpen, niet langer verstoppertje spelen.

Dinsdagavond wagen we ons voor het eerst sinds lang terug in de massa. Het voelt vreemd aan. Hoewel we plaatsjes langs de kant reserveerden, zitten we verdraaid dicht bij de voor-, na- en zij-gangers. De Covid-pas-controle zorgt bij de balie aan het Capitole in Gent voor lange rijen. Binnen mogen mondmaskers af, en voel ik me toch beetje geperst, beklemd, en ongemakkelijk.
De muziek maakt veel, héél veel goed en helpt ontspannend wegdromen.


A symphonic tribute to Leonard Cohen.


Dirk Brossé, gelauwerd componist, brengt een ontroerend eerbetoon aan Cohen. De man met de hoed die knielde voor zijn publiek, die een laatste album maakte op 82-jarige leeftijd, vlak voor hij stierf in 2016.
Brossé dirigeert het dertigkoppige Symfonieorkest Vlaanderen met aanstekend enthousiasme, hem bezig zien schept vrolijkheid. Daan en Lady Linn nemen bekende songs als Hallelujah, dance with me to the end of love, take that waltz en zoveel meer schoonheid voor hun rekening. We pinken een traantje weg van ontroering bij de diepe tonen van Daan, die nauw aansluiten bij de melacholische rauwe stem van de poëtische Leonard. De folkzangeres Linn maakt het helemaal af.
De dirigent wordt gevraagd welke tekst hem het meest aanspreekt, zonder enige aarzeling antwoordt hij met de woorden die ook mij diep raken: “There’s a crack in everything, that’s how the light gets in“. Wat een waarheid!
Het buitengaan wordt goed georganiseerd, rij per rij, nadat we allen als haringen in een ton samen zaten. Maar de muziek schittert na, de donkere nacht in….. Nu nog teren we op de ‘gewaagde’ uitstap, die zo ontzettend veel warmte gaf aan de ziel! Muziek is de blikopener van de ziel (Miller)
Het mag weer!

Woensdagochtend trek ik naar de les. Hersengymnastiek en -voedsel zijn broodnodig na te lange stilstand. Het derde jaar smartphone staat op het programma, ik wil up to date blijven en mogelijkheden uitputten. Als doorwinterde avondmens en slechte slaper toch een flinke opgave om intijds uit bed te kruipen. De les is verrijkend en niet simpel, ideaal dus als breinkraker, ramen en deur staan wagenwijd open, of deze koukleum dit binnenkort gaat volhouden??
Het mag weer!

Vrijdagmiddag komen we samen met onze ex-collega-jong(jochei!) -gepensioneerden-groep voor een lunch op een zonnig terras in Bornem.
Het is zo fijn elkaar terug te zien na anderhalf jaar pauze. Duimen dat deze traditie zich weer maandelijks kan herhalen. We plannen een nieuwe datum.
Want het mag weer!

Wassenaar, Duinrell en Delft

Of we niet in Nederland willen wonen? Eigenlijk wel, maar kind en kleinkind maken de verbinding met België heel groot, en het is er best wel fijn wonen, het politieke gedoe buiten beschouwing gelaten, maar wellicht is er altijd wel ergens iets dat mankt loopt….. Bovendien is amper 10 km van de grens wonen leuk meegenomen.

Voor het zevende jaar op rij trekken we richting Duinrell met de kroost van vier jonge eendjes achter ons aan. Slingeren en zweven door de lucht. Roetsjen op de kikker- en meer-durvers-baan. Ik heb er allemaal lol in. Laat ons eerlijk blijven, deze oma is duidelijk dé grootste waaghals bij het kleine en grotere grut. Opa kijkt glimlachend (of angstig?) toe vanop een veilig bankje. We overnachten in een kabouterhuisje, met 7 op 42 m², oergezellig!

Nummertje vier wilde liever niet op de foto
‘Genoeg maskers gezien het laatste jaar’

Kindjes moeten eerder naar huis, je weet wel, iets met school. Toch wel wat jaloers omdat oma en opa nog een dag extra kunnen zweefvliegen en buitelen, maar geen nood, opa doet niets wat enigszins onveilig ruikt, en oma kan weer vlotjes een vol jaar verder. Dus jongens, we houden het bij een simpel ‘saai’ fietsdagje.

In Maassluis, een heel gezellig dorpje, halen we de fietsen van de auto en starten we een dagje Hollands genieten. We trappen doorheen het mooie Midden-Delflandsgebied, een tuin voor de stad, middenin de drukke metropool van Rotterdam en Den Haag, langs Maasland, Schipluiden, Den Hoorn, en Delft. Deze foto vraagt geen extra uitleg. Zelfs de fiets is accordi.

Op een leuk terrasje onder vele oude bomen eten we lekker bij het sympathieke Moeke. Letterlijk overal kom je haar tegen.

De autostrade werd in sleuven gebouwd, zodat het landschap niet wordt gestoord, noch wat het zicht, noch wat het lawaai betreft. Niemand vermoedt dat je hier met de fiets volledig vlak een autoweg hebt overgestoken. De drukke viervaksbaan met heftig geraas verbergt zich volledig in het landschap. Fascinerend hoe dit een oplossing zou kunnen zijn op vele andere plaatsen.

Met de treksluit en veel macht steken we de grote Vliet over, onze armspieren hebben het geweten. Manlief laat ik met plezier zijn kracht bewijzen. Een man moet je in zijn eer laten.

Weilanden, knotwilgen, boomgaarden, slootjes, vlieten en vaarten en heel veel stilte maken het aangenaam fietsen. Een onverwachte tegenligger belemmert soms het vlotte rijden. We stoppen gewillig. Voorrang aan wie ze toebehoort. Het gemis aan deftige camera en kennis op die momenten is groot. Het is wat het is. Het was snel reageren, want enige seconden later rook hij onraad en nam een statige vlucht, die ik niet op de lens kreeg. Een mens kan niet alles willen….

Het prachtige Vlietzichtterras (klik) op het ponton in Schipluiden helpt vermoeidheid uit de benen en verfrissing in het lijf vloeien. Sloepen, zeilboten, kajaks, de eenzame man met hond op de smalle plank, en vooral de zon die schitterend weerkaatst op het water helpen besluiten ‘dit waren fijne dagen’.

Dé afspraak

Er staat een zondagse afspraak op de kalender, toch beetje te ver rijden, dus snel er een extra overnachting aan koppelen. De Ernst Sillem hoeve in Den Dolder wordt The place to be, de bloem-rijke hof wenkt uitnodigend, thee, koffie en fris gefruit water wachten ons op, de eetruimte is hip en cosy.

Bij het vertrek lezen we 14 graden op het dashboard en zien we bomen verdwijnen in de dikke mistlaag. Dat belooft. Weerman Frank DB krijgt de nodige verwijten naar zijn kop geslingerd. Rond de middag klaart het gelukkig op, de zon waagt een schuchtere poging om er even later voluit voor te gaan, we krijgen vlot tien graden extra. Just in time, een ‘gezonde’ groenten-pannenkoek genieten we op een terras in lage Vuursche, een authentiek (18e eeuws) bosdorpje waar de tijd lijkt stil te staan. Restaurantjes en leuke winkeltjes zorgen voor leven en toeristen in de brouwerij.

De fietstocht leidt ons dwars doorheen de enorme Bussemerheide, die diep-paars kleur in de zon. De Hilversumtoren in de verte troont fier uit boven zoveel schoonheid, zoveel stilte, zoveel kleur, zoveel rust. Het fietspad slingert zich een weg dwars doorheen de heide, we nemen ‘hoe schoon de wereld de zomerse hei’ graag in ons op, via foto’s, via rustplekjes, via intense kijkmomenten.

hallo daar

Onderweg ontdekken we, totaal onverwacht en flink verscholen tussen het groen, de Sperwershof-theetuin in ’s Graveland met een heerlijk geurende biologische kruiden- en bloemenhof, veel leuke zithoekjes en uiteraard ook lekkere thee. Anemonen en herfstasters bloeien uitbundig.

De Oud-Loosdrechtsedijk oogt Noors met de veelkleurige huizen. daar zien we ons best wel wonen, met zicht op de plassen, maar onbetaalbaar, vertelt de local. Het blijft dus bij een simpele foto.

Geen spek voor onzen bek….

De tip van de schoondochter indachtig, staat ook het pittoreske Haarzuilens op het programma. Het 19e eeuws kasteel op oude fundamenten is volledig nagebouwd en ingericht in Middeleeuwse stijl door architect Cuypers, bekend van het Centraal station van Amsterdam. Graag hadden we er eens binnen gesnuisterd, maar met dank aan C (neen, niet Cuypers!) lukt het enkel na reservatie , en die zon-(letterlijk én figuurlijk)-dag heeft geen vrije ruimte meer. Een extra reden dus om later terug te keren, de immense kasteeltuin nemen we er graag voor lief bij.
Een vrijwilliger neemt de tijd om ons warm te maken en vertelt dat de rood-witte luiken, de heraldische kleuren van het wapen van het kasteel, ook de in oude stijl bewaarde gevels van het hele dorp sieren. Diagonalen verdelen de luiken in een wit-rood zandloperpatroon. Zelfs het Boni-mini-biebje krijgt dezelfde kleuren. Een écht must-do-dorpje.

Rood-wit


De Haarzuilens fietsroute kronkelt doorheen het rijke veenweidegebied, langs prachtige woningen , enkel bereikbaar via een romantisch bruggetje. Met knooppunten volgen we de route foutloos tot in Kamerik, waar ons in “Buitenplaats Kameryck” een gezellig en lekker welkom wacht. Hét doel van een toffe tweedaagse, de zondagse lunchafspraak met zoon, schone dochter en haar moeder. Verloren fietskilometers worden rijkelijk snel terug op niveau gebracht. De tijd vliegt, net zoals de babbels, heerlijk. En de zon, die zijn we nog niet kwijt!

Klein en dichtbij

is deze week het thema van de fotochallenge bij Satur9.

http://www.zonderdank.be

Even wikken en wegen, het mollige babyhandje dat zich onlangs zo heerlijk strak rond mijn vinger klemde? Of de sneeuwbes waarbij zich heel langzaam prachtig rode blaadjes ontpoppen? De stralende ogen van kleindochter, vol kinderlijke verwachting, bij de start in de gloednieuwe school? Het weggepinkt traantje bij kleinzoon omdat de nieuwe (lieve!) juf en grote speelplaats hem toch wat angst inboezemen.

Ik kies voor het verloren viooltje dat zomaar uit het niets ontstaat, geprengd tussen muur en terras, veel heeft het blijkbaar niet nodig, enkel een piepklein beetje aarde, een portie liefde en elke ochtend onze verrassend opgewekte kreten.

Het straalt en neen, onkruid wieden we vooral niet.

De aarde lacht in bloemen (Emerson)

In mijn cloud staan een veelvoud aan foto’s van bloemen. De foto-opdracht bij Anne (Klik) is dus vrij eenvoudig. Hoewel ook teveel keuze voor de nodige stress zorgt. Hét nieuwe modewoord, keuzestress.
Terwijl ik hier typ op de laptop kijk ik uit op de tuin vol bloemen, naast me schreeuwen vier paarsblauwe hortensias om aandacht, dolgraag willen ze een plaatsje tussen mijn schrijven in, even verderop zorgt de eenzame zijden roos voor een (ver-)geel(d) kleurtje in de donkere hoek. De fijn-gedroogde lichtroze bloemetjes, ooit levend in een mooi boeket, kregen hier ondertussen ook een vaste ereplaats. Keuze te over, ik wil het Anne dan ook niet te moeilijk maken, en beperk me dus tot twee beelden.

Vijf jaar geleden gaf een lieve vriendin me een zelfgemaakte parel van glas cadeau. Ze is een glas-in-lood-kunstenaar en haar werken schitteren, stralen en verrassen. De prachtige creatie krijgt een plaats aan het raam met uitkijk op de tuin, waar je -als je goed speurt- ook een paar zonnehoedjes op de achtergrond ontdekt. Bloem op bloem, van een Lieve bloem voor een Lieve bloem (dat laatste is er wat over. Shame on me). De kleuren zijn prachtig, dieprood en zacht groen. Zoals de zon de bloemen kleurt, zo kleurt haar kunst mijn living’. (persoonlijke interpretatie van het citaat van Lubbock). Een geschenk om te koesteren.

Vorige maandag was het mooi weer. Je zou het wellicht vergeten, maar zelfs deze zomer telde zowaar een paar zonnige dagen. Wie hier langer leest, weet dat zon en fiets graag een duo vormen. Met een bevriend koppel rijden we op vele mooie plekken langs de Schelde, de Durme, door stille natuurgebieden en groene bossen. De driegangenlunch wordt geserveerd met zicht op de brede stroom in Temse. In de gezellige, moderne, lichtrijke bistro Zaatman is eten een ware streling voor de smaakpapillen. Mijn voorgerecht is er eentje uit de duizend. Ik kies – als enige, ze hebben het geweten….- voor de carpaccio van Sint-Jacobs-vruchten, het bord is een schilderij op zichzelf, de smaken overtreffen dit nog ruimschoots. Smartphones blijven achterwege als we met vrienden op stap zijn, maar dit bordje verdient de ‘eeuwigheid’, zolang WordPress het toelaat.

Radijsjes en groen en witte kruidenkaas zorgen samen met de viooltjes voor een kleurrijk garnituur. Wist je dat alle violen eetbaar zijn? Bij de bloemist worden ze vaak bespoten, eraf blijven is dan de boodschap. Met heel kleine hapjes proef ik de verschillende smaken, dat belooft een langer en intenser genieten. Hoewel viooltjes volledig geurloos zijn, is de smaak vrij pittig. In een ver verleden schreef Hippocrates reeds over de geneeskrachtige werking van deze bloemetjes.
Ze worden gebruikt als natuurlijke aspirine, ze verhelpen spierpijnen (van de lange fietstocht, maak ik mezelf graag wijs), met de glycoside van salicylzuur. De combinatie van lekker en nuttig geeft de doorslag.

Donker

Bij https://www.zonderdank.be/saturnein is de wekelijkse foto- opdracht ‘donker’.

Omdat ik niet fotografeer met een echte camera, maar enkel de simpele smartphone voorhanden heb, mislukken de meeste nachtelijke verhalen hier.

Toch vind ik nog twee vrij geslaagde exemplaren die ik hier graag publiceer.

Er is de kleinzoon die met mijn valiesje zeult, of eerder rolt, op de donkere ijskoude dijk in Oostende en zich best stoer voelt bij het zware werk als hulp voor Lieve oma.

Blij met kleinzoon

Ook de onverwachte bliksemschicht onlangs, die ik plots heel helder in beeld kreeg, werd een succes in het donker. Geen idee hoe die roze streep daar plots op de lens verscheen?

Blij met de schicht.

Voor het eerst maak ik mijn blogje op de smartphone, heel wat zoek-, erger- en prutswerk, volgende keer maak ik het me toch weer gemakkelijker op de laptop. Of ligt het enkel aan mij?

Nu nog afwachten of ik het gepubliceerd krijg……

Even vertoeven in het paradijs….

Als je van kleur en originele kunst houdt, is Kortrijk nu the place to be.
Paradise is een interactief kunstenparcours in openlucht waarbij hedendaagse kunstenaars de eigen utopische droom weergeven van wat paradijs inhoudt. Na ‘PLAY’, waar we drie jaar geleden ook aanwezig waren, is het de tweede triënnale in de dynamische stad.
Het paradijs in al zijn vormen en kleuren.

In het mooie begijnhofpark presenteert de Zwitserse kunstenaar Rondinone de regenboogfantasie van meer dan 900 basisschoolkinderen uit de omstreken van Kortrijk. De regenboog als brug tussen alles en iedereen. Het resultaat is een indrukwekkend tafereel.

Via de wensboom nodigt Yoko Ono uit tot nadenken over de eigen dromen als individu én als wereldmens. De vele kaartjes verhuizen dan naar het Viöey-eiland in Ijsland, aan de voet van de Imagine Peace Tower, die ze liet optrekken voor haar overleden man John Lennon. Onze bijdrage, samen met die van de kleinkinderen, verhuist dus mee. In alle rust schrijf ik, middenin het mooie kruidenparkje, mijn stille droom. Vier kaartjes krijgen een verborgen plekje. Eigenlijk ben ik toch wel heel nieuwsgierig naar de dromen van onze prille tieners, ‘maar neen, oma, dan kunnen ze niet uitkomen…’

Er is de speelse zee van linten om heerlijk in te (ver)dwalen. Even word je onzichtbaar voor de (soms) ijskoude buitenwereld en waan je je in een heerlijke omgeving, waar iedereen de eigen weg én elkaar opzoekt. Satijn meandert zich zacht en soepel om je heen. Een kleur-rijke speeltuin voor jong en oud.

8000 kleurenlinten

Je kan niet anders dan zen genieten van het waterbad in de Broeltoren, met zachte kussens omgeven, waar voortdurend wisselende kleuren en rustgevende muziek je met veel liefde omringen.

De gespiegelde wereld

Tijdsgebrek, pijnlijke voeten en het naderend onweer dwingen tot een vervroegd afscheid. Nog snel een drankje en lekker stukje taart in de Buda Kitchen, waar ik vruchteloos uitkijk naar een babbel met een medeblogger, die blijkbaar op reis is die dagen. Jammer, maar helaas. En volgende keer beter.

Het Japanse textielkunstwerk waar kinderen in kunnen ravotten.

Wie had kunnen denken…..

……….dat zelfs ik, grote voetbal-ongeïnteresseerde!- gefascineerd zou worden door het grootse, prachtige Ajax-voetbalstadion? Verstomd kijk ik rond en hoor de gids vertellen over hoe, waar en waarom. De immense ruimte imponeert, en toch heeft het ook iets gezelligs over zich. Drie klein(e)mannetjes luisteren geboeid, ook het ventje voor wie stil staan een (vaak te) grote opdracht is.
Uiteraard staan we daar voor hen, voetballers in spe als we de toekomstdroom mogen geloven. De luxueuze kleedkamers, voor iedere speler een eigen stoel en individuele kluis, goed gevulde koelkast met gezonde drankjes, de reuze TV waarop orders en nieuwe plannen worden besproken, de pers- en interview-ruimte, en tenslotte een half uurtje voetballen horen bij de kidstoer. Johan Cruyff pronkt als bronzen legende.
“Oma, dit is écht DE MAX”, klinkt het enthousiast.
Met dank aan veel kleine zonen ben ook ik heel wat wijzer geworden, meer nog, het is de moeite. De immense geldstromen die ermee gepaard gaan, vaak een grote ergernis voor mij, vergeet ik graag, voor één keer toch. Als toemaatje mogen de kinderen een truitje kiezen, tenminste zolang het onder de vooropgestelde prijs valt. Ik schrik me een flinke hoed als ze me gefascineerd de minstens-zestig-euro-truitjes tonen. Neen mannekes, dit kan echt niet, voor een ‘simpel’ lapje stof. Opgelucht (wij toch) ontdekken we goedkopere en minstens even leuke gevalletjes. Oef, we kunnen onze belofte waarmaken…..

Amsterdam is ver rijden voor kleine beweeglijke beentjes, dus kiezen we voor een overnachting bij het Avifaunapark in Alphen aan den Rijn. Als hotelbezoekers kunnen we na sluitingsuur het park nog even binnen, een gevoel van sprookjesachtige magie overvalt me in de warme avondzon. De kinderen springen en hollen van her naar der, diezelfde beentjes snakken naar gewoel, om dan tot rust te komen op een bankje bij het water. Kleinzoon wordt gecharmeerd door de prachtige wolkjeslucht, ‘net kleine schaapjes’. En oma is blij dat hij opmerkt.

Ontbijtbuffet op reis blijft altijd een feest. Opeten wat je neemt, is onze must do. Ze volgen de opgelegde regels van het festijn, betalen een pak minder dan ik, en eten drie keer zoveel. Misschien kan een seniorenontbijt een oplossing zijn? Ik zwijg in alle talen.

Nog wat lekker rondkuieren in het park, het weer is ons, ondanks de vreselijke voorspellingen, welgezind. Het blijft droog, en geregeld bewijst de zon haar vaak verborgen -deze zomer toch- kracht. Nog snel een ongezonde snack naar binnen werken, kidsmenu’s getuigen zelden van een voedzame smaak.

De namiddag staat in het teken van een boeiende biologieles. In Corpus (buurt van Leiden) maken we een spectaculaire reis door de mens. Heel Coronaproof roltrappen we via de audiotour in de knie, het hart, de mond, zelfs de darmen (Tip voor Pannenkoek)………
De uitleg is heel degelijk, de ruimte verrassend en attractief ingevuld. De kinderen steken er veel van op, blijkt achteraf bij de grootoudertoets. Tja, eens leerkracht, altijd….. Zij hebben het geweten. Maar voor wat, hoort wat.

Zwolle en Deventer

Buiten hangt de was nu te drogen in de regen, contradictio in terminis, de bedoeling was er nochtans, ooit worden de fietsshirtjes droog, donder knalt en regen stort, de voorbije dagen nemen ze ons niet meer af.
Met te natte vooruitzichten was er twijfel, vertrekken of veilig droog thuis blijven? Van uitstel kon enkel afstel komen, er is geen alternatieve vierdaagse meer samen met onze vrienden voorhanden, het wordt dus doorbijten,
K-way , regenbroek, reserveschoenen, extra truitjes en warme kousen verdwijnen vlot richting valies.

Onderweg lees ik ‘You can’t buy happiness, but you can buy a bycicle and that’s pretty close‘ op het raam van de fietsenwinkel. Als extra stimulans kan dit dienen! Fietsen op de auto dus!
De uitgeregende auto parkeren we aan het (VDV)hotel in Zwolle. Een kamer met zicht op Ikea, altijd een mogelijke optie bij te nat weer?


De volgende dagen wordt de fietsbroek niét meer boven gehaald. Ons hoor je dus vooral niét klagen.

We fietsen de Havezateroute. In de 17e eeuw is een havezate een groot versterkt huis, als belangrijke voorwaarde voor de bewoners om lid te worden bij het ridderschap van Drenthe. Adellijke buitenplaatsen imponeren. Kriskras rijden we droog! doorheen de Vechtstreek. Bij de boothuizen ontdek ik de zon én een buitenkans voor de foto-uitdaging van deze week. Klik.

Opdracht reflectie

Zwolle is een gezellige stad, waar vooral de 1000 m² boekenwinkel Waanders, die een herbestemming werd voor de Broerenkerk, de aandacht trekt. Je kan niet naast het historische orgel en het reusachtige moderne glas-in-lood-raam kijken. Cultuur snuiven en beleven in het prachtige kader is een waar genot, wandel de statige trappen op, vlei je rustig neer in de ruime ligzetels op de bovenste verdieping in café “de leeshemel” en geniet de vele fresco’s op de gerestaureerde historische gewelven, lectuur voor het grijpen.

We volgen de Ijsseldeltaroute naar de hanzestad Kampen met zijn historische binnenstad, moerasgebieden tussen de uitlopers van de Vecht fonkelen in de zon. Veel slentertijd hebben we niet, plots kleurt de lucht indrukwekkend donker, de regenradar (met dank aan de moderne techniek!) geeft ons nog net de kans om met flinke snelheid langs het oeverpad het theehuis Zalkerveer te bereiken. Perfecte timing! Het theehuis met lekkere appeltaart en de veerverbinding worden gerund door mensen met een verstandelijke beperking. We krijgen een warm, vrolijk welkom, en volgen geamuseerd de vele onverholen babbels. Eens de hemel is uitgeregend brengt het pontje ons en onze fietsen veilig naar de overkant.

Tussendoor ruilen we het logeeradres in Zwolle naar het één jaar oude Deventer-VDV. Het hotel is licht en luchtig, met Scandinavische touch en veel pasteltinten, kleuren en geuren verrassen, de kamers hebben een frisse look, het ontbijt is uitgebreid in een romantisch kader en het eten lekker, het(zelfde) gezelschap fijn. Nieuwe fietsroutes zijn uitgeplozen (hobby van manlief). Of uitgepluisd?

We wagen een klimmetje en vanuit Holten vertrekken we naar de Sallandse heuvelrug, waar paarse heide en uitgestrekte bospaden ons golvend verleiden tot steeds meer kms, ondanks de uitgestippelde route. Met onrustige benen die de slaap beletten als gevolg, maar daar liggen we niet wakker van, of toch wel? ……
Heide heeft bij mij een groooooot streepje voor, het uitzicht is geweldig. Jammer, ik vergat een foto te nemen op het hoogste en mooiste plekje….. Hier moet je het nu mee doen….

Hier waan je je even God…..

Vriendin speelt voor gids in het eeuwenoude Deventer, gelegen aan de Ijssel, doorheen charmante oude steegjes en historische gevels, verrassend mooie hoekjes, langs het aantrekkelijke Waaggebouw, de pittoreske binnenstad, het prachtige Bergkwartier waar je dwaalt doorheen de kleine straatjes en waar stokoude huizen authentiek in ere werden hersteld. Slenterend het stadje genieten is een grote must.

Een ommetje is hier toch meer dan de moeite waard?

De woorden van Thomas a Kempis op de gevel kan ik alleen maar volmondig beamen.

Autoworld

Of we iets met auto’s hebben, vraagt de kleinzoon.
Neen ventje, helemaal niet. Met vier wielen en een stuur zijn we tevreden, misschien toch graag comfortabele zetels, en airco als surplus (met die hete zomers tegenwoordig….), en wat ruimte uiteraard. Oh ja, graag automatic om de linkervoet wat extra rust te gunnen. Duidelijk toch dat we geen autofreaks zijn?

De jongens leven momenteel volop in de sjieke-auto-fase. Kleuren, merken, vormen worden volop gekeurd onderweg, ook handig als afleidingsmaneuver bij te lange autoritten en eindeloze vragen  ‘hoeveel minuten nog en we zijn er?’ en ‘duurt het nog lang?’ of ‘ik heb buikpijn’ of ‘oma, hij doet me pijn’ (“Hij” is de broer voor wie stilzitten een echte kwelling is)

Samen komen ze logeren en mogen dus de daginvulling kiezen.
Want opa en oma staan voor alles open! Echt waar? Echt waar!
Veruit op de eerste plaats staat een Ferrari-garage-bezoek, testrit inbegrepen.
Met twee beweeglijke kinderen een aankoop faken in een stijlvolle zaak? Misschien staan oma en opa toch niet echt voor alles open? Sorry jongens, maar….we hebben een alternatief.
Autoworld in het Jubelpark in Brussel. Het duurt geen vijf minuten en we zitten vertrekkensklaar, het duurt amper twee minuten en de eerste vraag ‘wanneer zijn we er?’ valt. We maken hen snel wegwijs in het GPS-bord, nu kunnen ze zelf volgen hoe eindeloos lang de rit nog duurt.

Langs brede lanen bereiken we het doel, en vinden jubelend een plaatsje vlak naast het (Jubel)park. Een prachtig stukje Brussel. Weelderige bloemenperken, heerlijk rustgevend, weidse vergezichten, monumenten en de Triomfboog met 3 gewelven als blikvanger.
Het museum moet geduld hebben, een voetbalveldje met spelende kinderen steekt de ogen uit. Voetbal boven auto (voorlopig). Frans tegen Vlaams, zwart tegen blank, ploegje tegen ploegje, zo ontzettend lief! Vermoeide beentjes (ja ook van stilzitten kan je doodmoe zijn) wordt nieuw leven ingeblazen, deze tussenstop is nodig, brood!nodig!

Het park heeft drie musea, wij ‘kiezen’ dus voor Autoworld.
Hier maak je een vervoer-reis door de tijd, van paardenkoets (in die wereld zou ik best wel winnen wonen!), heel veel oldtimers uit de verzameling Mahy, die rijp-voor-de-schroot-auto’s opblonk tot schitterende parels, over lelijke eendjes en nieuwere exemplaren naar super moderne wagens.
De achtergronden met bijpassende posters zijn vaak fascinerend.
Is dit beeld geen ideale toepassing van de foto-uitdaging van Satur9 ? Converterende Leading Lines leiden je met dieptezicht naar de krachtige triomfboog. Als je de deur opent ben je er zo….
Ook Vespa’s en de motorwereld krijgen een mooie plaats.

Prachtige achtergrond


Dé verrassing van de dag is het sublieme moment dat de FERRARI MONZA SP2  (Wie kent deze beauty nu niet?! Wij dus…) een rit met het nodige lawaai maakt op de esplanade.
‘Oma, er is nog een plaatsje vrij! Mag ik?’
Jammer maar helaas, chauffeur zoekt niet echt gezelschap. Overal staan immense fotocamera’s met geïnteresseerde mannen achter verborgen om deze ongelooflijke kans op de lens te krijgen.
Wel mogen ze even poseren voor mijn GSM-eke, fier als twee gieters.

Tijdelijk mogen ze even op mijn blog.

Voor wie interesse heeft: (zelf snap ik er geen snars van, ik lees dit op facebook)
De Ferrari Monza SP2 zijn samen met de Monza SP1 de voorlopers in een nieuw concept, bekend als ‘ Icona ‘ (Icona), dat in een leitmotief van de meest evocatieve auto ‘ s uit de Ferrari-geschiedenis tikt om een nieuw segment van speciale limited series auto ‘ s te creëren voor cliënten en verzamelaars. Het is de bedoeling om een moderne esthetiek te gebruiken om een tijdloze stijl opnieuw te interpreteren, met technologisch geavanceerde componenten en de hoogst mogelijke prestaties door continue innovatie.

Feit is dat de kinderen hun ogen uitkijken, en oma kijkt geboeid…..naar de glinsterende glans in de oogjes.

Tevreden kindjes, tevreden grootouders en wij zijn weer een ervaring rijker. Mij wordt alvast een Ferrari en opa een Porsche beloofd met de eerste zuur/duur/verdiende centjes later. Ik houd hen aan hun woord. Of toch niet?