Mag ik iets verklappen?

Het is nog vroeg in de kouwelijke ochtend als ik vertrek. De nacht was te kort, het woelen te lang. Is de volle maan de oorzaak? Ik denk het niet, ik hou van volle maan en elk licht in de duisternis. Vandaag stap ik gewoon buiten mijn comfortzone en blijkbaar houdt dat nog steeds mijn onderbewustzijn in de ban. Te goed op tijd druk ik op de bel, de bib is nog niet open voor het groot publiek. Sesam open u, de glazen deur luistert gedwee. ‘Gedecideerd’ stap ik binnen, op zoek naar de Reynaartzaal. Ik ben nummer drie van de zes, er wacht me een warm welkom. Mevrouw naast me begint spontaan een babbel, na zes minuten ken ik haar levensverhaal. Ik luister attent en stel de juiste vragen. Zo niet zou ze het wel opgegeven hebben, vermoed ik.

Drie dertigers leggen het doel uit van de workshop én vooral de bijhorende bevraging. “De leeftijd (ai, tja, ik ben nu éénmaal 65-plus, daar is geen ontkomen meer aan….) en de digitale media”. We krijgen les, ik leer heel beperkt bij en vul ijverig de vragenlijsten in. Tot hier mijn bijdrage aan het onderzoek van de VUB (Vlaamse universiteit Brussel). Het geheel duurt drie volle uren met een uitgebreid smakelijk en verdiend (ja toch?) ontbijt als tussendoortje.

Vanwaar dan die hippe woorden ‘buiten de comfortzone’? Ik heb een handicap, die me al een groot deel van mijn leven belemmert. Als kind in héél erg grote mate, in de loop van de vele jaren (want ja, ik ben nog steeds 65-plus) leerde ik ermee omgaan, hem hanteren, hem uitwendig laten verdwijnen, zo gedreven dat veel mensen hem niet eens opmerken. Ik moest en ik zou….., ook al voelde ik me innerlijk vaak verscheurd. Ik herken het ook bij mijn kleindochter, daar vind ik het vooral schattig en lief. Handicap klinkt zwaar, maar het is mijn subjectieve ervaring. Ik zou er veel voor over hebben om deze last van me af te schudden.
Ik ben namelijk verlegen, het hoge woord is eruit.
Het kan een angst zijn niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Het zijn jouw gedachten, niet die van de ander. Het is een (lastige) interpretatie van jezelf.”

Een spreekbeurt geven voor de klas zorgde voor een paar slapeloze nachten.
Als iemand rechtstreeks een vraag tot me richtte, lukte het nadenken niet langer.
Vaak heb ik het gevoel te willen wegkruipen in een groep.
Bang om rare dingen te zeggen.
Van tevoren pieker ik hoe een bijeenkomst zal verlopen.
Op een receptie loop ik schaapachtig manlief achterna, doe ik bij elk groepje een poging tot een babbel.
Je vooral verloren voelen in een vreemde groep.
Bovenstaande voorbeelden pluk ik van het internet. Ze zijn duidelijk op mij van toepassing. Van blozen heb ik gelukkig geen last, kleindochter wel. Ik voel me oké, meer nog prima bij mensen die ik goed ken, voor mij een veilige omgeving. Ook op mijn job had ik er (gelukkig! Stel je voor….) geen last van.

Op datzelfde net lees ik “Je hebt dan een sterk ontwikkelde antenne voor (on)veiligheid in groepen. Je observeert niet alleen, je observoelt vooral. Op zich is dit positief. Het zou je alleen niet uit balans mogen halen.” Mijn sociale vaardigheden helpen me steeds beter. Robert Lynd verwoordt het “Iemand die verlegen is ontdekt meestal dat er geen reden is voor zijn verlegenheid, en dat normaliter geen mens ook maar de flauwste aandacht aan hem schenkt.” Mezelf daarvan overtuigen, blijft een dagelijkse opdracht. De voormiddag viel ontzettend leuk mee, een overwinning op mezelf. En deze avond brei ik er een vervolg aan, helemaal alleen ga ik straks naar een voordracht. Ik beken, de vele pogingen om toch een vriendin mee te krijgen, mislukten. Oefening baart kunst. Zelfs op 65-plus.
De volgende nacht slaap ik gegarandeerd als een roos.

Advertentie

60 gedachten over “Mag ik iets verklappen?

  1. Zo mooi omschreven, krachtig ook, ondanks die verlegenheid. Er is niets mis mee, toch? Ik herken wel enkele dingen, zoals het me beter voelen in een kleinere groep. Spreekbeurten? My worst nightmare ;-). En toch, als vreemden je benaderen, met hun levensverhaal, smelt die verlegenheid als sneeuw voor de zon. Buitengewoon prachtig.

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat lijkt me dat vervelend!! Volgens mij heb ik het zelf niet (nooit gehad ook) maar anderzijds, ik voel(de) me nooit op mijn gemak in groepen al dwong ik mezelf nog zo vaak er wel deel van uit te maken….

    Maar goed… weet je? Blijf gewoon je zelf, anderen zijn er genoeg

    Geliked door 1 persoon

  3. Herkenbaar hoor want dat ben ik ook en praten voor een groep vergeet dat maar. En daarbij is er ook nog de drempelvrees. Mijn man en ik deden alles samen en toen ging het wat beter maar nu overvalt het mij steeds weer. De ene trok de ander op en dat is weggevallen. En ik vind het dus ook heel dapper dat je bent gegaan en weer zal gaan. Daar lezen we vast in een volgend schrijven meer over wellicht.

    Geliked door 1 persoon

  4. Wat goed dat je het toch gedaan en gedurfd hebt ondanks je verlegenheid. Ik ga eigenlijk juist wel heel graag in mijn eentje naar lessen en lezingen. Als ik iemand bij me heb, vind ik dat vaak onrustig.

    Geliked door 1 persoon

    1. En of ik verrast ben! Zowel om je hier te ontmoeten als in je reactie. Dit verrast me inderdaad enorm. We moeten elkaar duidelijk nog beter leren kennen😉.

      Like

  5. Je bent zeker niet de enige hoor die met dat probleem zit( of zat) Evengoed heel prettig dat je het steeds meer onder controle krijgt. Zeker als kind had ik er wel last van maar ook ik heb er mee leren omgaan. Een gebrek aan zelfvertrouwen zal er niet vreemd aan zijn denk ik. Het probleem herkennen geeft vaak al verbetering maar zolang het niet je leven zó beheerst dat het een belemmering wordt is er eigenlijk helemaal niets aan de hand.

    Geliked door 1 persoon

    1. Als ik de reacties lees, zie ik dat ik niet de enige ben. Maar soms stoort en beperkt het me enorm. Voor één keer vind ik ouder worden heerlijk😉. Je leert er inderdaad mee omgaan.

      Like

  6. Ik ben ook altijd verlegen geweest, tot het bijna in mijn broek doen als ik me ergens in een nieuwe groep moest voorstellen. Dat is gebeterd met de leeftijd, al zou voor een groep staan nog altijd heel erg buiten mijn comfortzone zijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. Het komt blijkbaar meer voor dan ik vermoedde. Ergens stelt het ook gerust. En inderdaad, we worden wijzer met ouder worden. Of maken we ons dit zelf wijs!?

      Like

    1. Vreemd dat ik dat gevoel niet had bij de leerlingen. Eén van mijn te kiezen studies ( ik kon moeilijk kiezen tussen drie) was verpleging. Nog vaak heb ik toch spijt …

      Like

  7. Heel herkenbaar, als kind was ik ontzettend verlegen. Bij een toneelstuk op de lagere school, wist ik mijn tekst niet uit te brengen toen de gordijnen open gingen en dat is mijn hele leven een trauma gebleven. In latere functies moest ik wel voor groepen staan, maar altijd die angst dat ik mijn tekst niet meer zou weten……..Ik heb er een training voor gevolgd, wat wel hielp

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik begrijp perfect wat je hier schrijft over voor groepen spreken. In mijn job moesten we dat geregeld doen voor groepen ouders. Ik had daar immens veel spanning voor.
      Voor een training ben ik nu wellicht te oud, maar als jongere was dit welgekomen geweest.

      Geliked door 1 persoon

      1. Verlegenheid strekt zich niet per se uit tot een laag zelfbeeld, het is voornamelijk erfelijk bepaald. Dat het een echter het ander in de hand kan werken, staat buiten kijf.

        Geliked door 1 persoon

  8. Weet wat het is. Tot mijn 26 jaar blozen, verlegen om te spreken… na een depressie was het totaal veranderd. Maar die depressie wens ik je niet toe. Wat fijn dat je op jouw mooie leeftijd nog aan werkt. Toppie 🤩

    Geliked door 1 persoon

  9. Dat herken ik bij mezelf ook wel deels. Ik ben eigenlijk nooit haantje de voorste geweest in het openbaar of in een groep. Maar ik heb er gelukkig nooit last van gehad. Zonder luisteraars zijn praters overbodig, zeg ik altijd maar.
    Bij jou heb ik er bij onze ontmoeting in de Ecokathedraal overigens niks van gemerkt. Daar maakte je een heel andere indruk. 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Stil zijn en verlegen horen niet noodzakelijk bij elkaar. Ik heb last van verlegenheid, maar eigenlijk ben ik geen stille. Bij jou voelde ik me goed op mijn gemak. Ik hoefde niet verlegen te zijn😉

      Geliked door 1 persoon

  10. Ik herken het zeker. Gelukkig is het verbeterd met ouder worden. Als ik voor een groep sta ben ik echter niet verlegen of onzeker, maar als ik er tussen zit… dan verdwijn ik liever ergens in een donker hoekje. Raar is dat.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik herken het perfect. Het lesgeven verliep zonder enig probleem, daar voelde ik me altijd heel ontspannen. Maar laat me niet spreken voor een groep ouders…..

      Geliked door 1 persoon

  11. Zie het bij kleindochter van 11 ook…snappen doe ik het niet.
    Wel heeft ze een cursus gevolgd om voor zichzelf op te komen en dat heeft heel goed geholpen…gelukkig. En als de school dan ook nog meedenkt en werkt kom je een heel eind.
    Ben blij dat ze niet hoefde te wachten tot haar 65e 😉
    Groetjes

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik heb ook vaak het gevoel gehad dat het beter had kunnen lukken met wat hulp. Ik kreeg die zeker van mijn ouders, maar ik was wie ik was. Fijn dat de cursus helpt bij de kleindochter, want verlegen zijn maakt het toch allemaal net wat ingewikkelder.

      Geliked door 1 persoon

    1. Met voor de klas staan had ik nooit een probleem. Die leerlingen kwamen om te leren, en het vak uitleggen is van een andere orde.

      Like

  12. Heel herkenbaar, maar bij mij is het in de loop der jaren wel veel verminderd, maar daar heb ik ook vele jaren over gedaan. Mijn job als freelancer met veel verschillende opdrachtgevers heeft me daar beslist bij geholpen. Daar moest ik wel alleen op af, had geen man bij om achter weg te kruipen.
    Geniet van de voordracht.

    Geliked door 1 persoon

  13. Heel herkenbaar! Verlegen- en onzekerheid, vermoedelijk is dat familie van elkaar. Bij mij is het min of meer overgegaan. Dát is het fijne van ouder worden. Ikzelf ben nog steeds een introverte en betrekkelijk stille man in gezelschap, maar ik heb er geen last meer van. Mooi bericht Omabaard!

    Geliked door 2 people

    1. Inderdaad, onzekerheid is oorzaak én gevolg. Het ouder worden helpt vooruit. Je leert relativeren. Maar ik blijf het toch ervaren als een redelijke handicap. Ik zou zo graag……
      Introvert is een mooie eigenschap!

      Geliked door 1 persoon

  14. kan me goed voorstellen dat het erg is om verlegen te zijn
    maar ik begrijp dat er verbetering in zit , en dat je een speech gaat houden voor een groep
    als dat gaat ben je goed op weg
    suc6

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.