Hit & Run (*)

Wat is je vroegste herinnering?

Ik ben kleuter en speel verstoppertje in het grote sprookjesbos. Een stevige boom lijkt me een ideaal plaatsje, ik glunder, mij gaan ze niet vinden. Tot ik ontdek dat ik middenin een nest rode mieren sta, die ijverig het grote obstakel tegemoet klimmen. Een gil van daar tot in Tokyo verraadt mijn geheime locatie, verlamd zie en voel ik hoe reuze beesten mijn benen en armen rood kleuren, tot  verlossende mama-armen me optillen en bevrijden. Weer een trauma rijker.

Welke levende persoon bewonder je het meest en waarom?

Wellicht mijn man, dé rots in mijn branding. Altijd luisterbereid, relativerend én ja, lief.
Ups en downs zijn des levens. Wat een loodzware ouderwetse zin!

Wanneer was je het gelukkigst?

Bij de geboorte van de eerste zoon. Het gaf een ongelooflijk gevoel dat ik, jonge meid van 23, een écht levend(ig) wezentje op de wereld had gezet. Een wezentje, waarvoor ik van bij de start een immense liefde voelde. Nog twee keer mocht ik het ervaren bij, of beter na de geboorte van de andere zonen. Ook bij de geboorte van de kleinkinderen waande ik me in de oma-hemel.
Maar ik denk niet dat 8 gelukkig-ste momenten mogelijk zijn … Je weet wel, die overtreffende trap is beperkt. Comparatief, superlatief. Ik ken ze nog.

Wat is uw grootste angst?

Dood-angst.

Wat was vandaag je eerste gedachte?

Die heerlijke droom over een uitstap met mijn ouders hield ik graag nog even vast. Ik bleef liggen en her-droomde en her-droomde nog een vol uur.

Wat is je onhebbelijkste karaktertrek?

 Ik blijf mens en heb er meerdere. Volgens mijn man beperkt die zich tot het laten open staan van kastdeuren, haha……hij is véél te mild. Je weet wel, lief.
Wanorde in huis geeft wanorde in mijn hoofd. Vooral mijn kinderen vinden dit geen leuk trekje.
Maar ik heb er nog een hele resem die ik hier niet aan jullie neus ga hangen.

Welke eigenschap stoort je het meest aan anderen?

Gebrek aan luisteren als heel belangrijk onderdeel van empathie.

Wat is je dierbaarst bezit?

Mijn familie, in alle rangen en standen.

Wat is je favoriete zintuig?

Het zien. Ik geniet graag mooi.

Wat wou je worden als kind?

Verpleegster op de kinderafdeling. Nog altijd spijt dat ik het niet heb doorgezet. Maar in mijn job heb ik veel grotere kinderen gereanimeerd.

Met welk deel van je uiterlijk ben je minst tevreden?

Met de extra kilo’s die me sinds mijn 60 blijkbaar eeuwig trouw beloven….

Wat ben je verschuldigd aan je ouders?

Ze zijn er niet meer, ik zag ze zo graag. Het besef dat ik nog zoveel meer voor hen had kunnen betekenen (ze woonden vrij ver) zorgt vaak voor een (hopelijk onterecht) onrustig schuldgevoel.

Wat was je ergste job ooit?

Als 22-jarige voor een bende ongeïnteresseerde puberjongens proberen de stelling van Pythagoras uitleggen. Elke vrijdagavond zocht en vond ik huilend troost in een warm bad. Toen mocht dat nog.

Wat is je grootste teleurstelling?

Dat ik geen mooie schoenen kan dragen…. Dat heeft te maken met de vraag hierna. Vreemde volgorde.

Noem één ding dat de kwaliteit van je leven zou verbeteren.

Leven zonder spierkrampen.

Wat beschouw je als je grootste prestatie?

Dat ik kinderen heb opgevoed die nu tevreden hun eigen weg vinden.
En misschien kennen sommige studenten Pythagoras nog?!
Tot hier beperken zich mijn ‘grootse’ prestaties.

Wat is de belangrijkste les die het leven je geleerd heeft?

CARPE DIEM

Waar zou je nu het liefst zijn?

In Vancouver bij zoon en schone dochter.

Wat is je favoriete geur?

De geur van fresia’s. Het was ook de favoriete geur van mijn overleden zus.

De liefde, hoe voelt dat?

Intens, warm en rijk. Onvoorwaardelijk.

Van welke gewoonte zou je af willen?

Van kastdeuren laten openstaan zeker? Of van zagen bij slecht weer? Of te lang uitslapen? Of ’s nachts moeilijk in bed geraken? Of….

Hoe wil je herinnerd worden?

Pfff…. Gewoon verder leven in de herinneringen van mijn nakroost is voor mij voldoende.  Ik ben een simpele geest.

(*) Naar aanleiding van de Hit&Run in “De Standaard weekblad”, waar wekelijks mensen deze vragen worden voorgeschoteld en antwoorden vanuit het hart, waag ook ik hier een poging.
Nu aan jullie om als reactie ook minstens één vraagje in te vullen.

Advertentie

79 gedachten over “Hit & Run (*)

  1. Altijd fan van berichten als deze, doen mij ook denken aan de “stokjes”. Normaal doe ik dan vrolijk mee, maar ik ga passen, denk ik. Want: ik vind dat er veel echt moeilijke vragen tussen zitten. Je beantwoordt ze heel mooi, omabaard.
    Eentje dan hè, omdat je dat zo mooi vraagt.
    Noem één ding dat de kwaliteit van je leven zou verbeteren.
    Wat zou ik graag goed zien. Goede ogen hebben. Het slechte zien heb ik altijd als een belemmering en een gemis ervaren. Het enige voordeel dat ik ervan heb, is dat ik geen “stofnetten” zie. Maar voor de rest… geen voordelen aan. Dus: goed zien zou de kwaliteit van mijn leven echt wel verbeteren.

    Geliked door 1 persoon

    1. Fijn om ‘de opdracht ‘ toch in te vullen😉. Iedereen is vrij, ik begrijp je echt wel. Je weet wel, niets moet!

      Ik zie ook heel slecht, maar een bril helpt me, ook al zal ik door beginnende cataract wellicht nieuwe lenzen moeten krijgen. Is dit voor jouw ogen geen optie?

      Geliked door 1 persoon

      1. Het zou eventueel een oplossing kunnen zijn. Een tijd geleden werd het me nog afgeraden (wegens een techniek die nog in de kinderschoenen stond), maar nu zou het wel moeten kunnen. Eens informeren als ik nog eens naar de oogarts moet.

        Geliked door 1 persoon

          1. Zeker. Kan bijna niet anders. Hopelijk kan het bij mij 🙂 (want ik heb nog wel wat bijkomende problemen die alles vaak wat ingewikkelder maken). Bedankt voor de tip!

            Like

  2. Antwoorden recht uit het hart, zoals ik je inmiddels ‘ken’. Ik ben een beetje uit mijn ‘lees- en schrijfritme’ hier vanwege oogst-drukte. Misschien is het goed een poging te wagen het hele stokje over te nemen. Ik kan intens genieten van geuren, dus mocht ik blind en doof worden, dan ga ik net als mijn oude hond nu door het leven: snuffelend, en interne beelden en geluiden vormend bij wat ik ruik…

    Like

    1. Drukke én nuttige tijden voor jou!
      Voor mij zou blind worden een echte nachtmerrie zijn. Ik ben claustrofobisch, en dat lijkt me het toppunt daarvan.

      Like

  3. Ik reageer op “wat wilde je als kind worden” Die vraag kreeg ik als kind bij de schoolarts. Mijn antwoord was> dokter of patatbakker<. Beide niet geworden, wel veel met doctoren te maken gehad en vroeger ook best veel patat gebakken maar niet professioneel..

    Geliked door 1 persoon

  4. Mooi logje en vooral een mooi inkijkje in zo wat van je zielenroerselen op diverse vlakken.
    Ik ben blijven hangen bij de vraag wat je favoriete zintuig is. Zelf twijfel ik daarbij vaak tussen mijn gehoor en mijn ogen. Het lijkt me vreselijk om geen muziek meer te kunnen beluisteren of om het geluid van de vogels in de tuin in het voorjaar niet meer te kunnen horen. Maar om mijn dagen verder op een prettige manier invulling te kunnen geven, komt ik als hobbyfotograaf toch uit bij mijn ogen. Die zou ik toch echt net graag willen missen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Laat het ons dan maar op ogen én oren houden😉. Gelukkig moeten we geen keuze maken. Ik zou je pracht aan foto’s niet willen missen. En natuurgeluiden ook niet.

      Geliked door 1 persoon

  5. Leuke invulling van de vragen!
    Op de vraag wat ik wou worden als kind, antwoord ik ‘groot’. Niet gelukt trouwens, ik ben maar 1.56m groot (of klein).

    Geliked door 1 persoon

  6. Tja, er staan wel een paar vragen bij waar ik me goed in jouw antwoord kan vinden. Zoals “Welke eigenschap stoort je het meest aan anderen?” en de daarop volgende vraag, je geeft gewoon mijn antwoorden.
    Wat ik aan m’n ouders verplicht ben zou een te negatief antwoord zijn dus die wordt het ook niet.
    Mijn gelukkigste moment kan ik eigenlijk ook niet in één moment vangen om dezelfde reden als jij, het zijn er veel. Ik zou er zélfs nog een beetje vreemd geluksmoment aan toevoegen Al klinkt het raar maar de periode dat ik samen met de kinderen het hele sterfproces van Henk in zijn eigen omgeving mogelijk kon maken heeft me (bij alle verdriet) óók gelukkig gemaakt.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik begrijp dat heel goed. Verdriet verbindt sterk en dat gevoel verlies je nooit meer.
      Fijn dat je je vaak herkent in mijn antwoorden. Jammer dat je ouders een negatief beeld oproepen. En wat ben jij zelf een ongelooflijk lieve mama, oma en grootoma!

      Like

        1. OH ik vond je in de spam. Gelukkig opgevist. Een oud lied, maar troostend, want sterren vind je overal! Afscheid toen was toch wel heel ingrijpend. Nu zijn er zoveel extra mogelijkheden. Dus toch opgelucht.

          Like

          1. Dat zal door de link gekomen zijn.
            Ja héél oud en het maakte destijds grote indruk op me omdat mijn vader het in die tijd óók steeds over emigreren had en ik had al wilde plannen om me dan te verstoppen zodat ik niet mee hoefde.
            Je hebt gelijk , 2 van Henk’s oom emigreerde naar Amerika, ook nog met de boot. Henk’s oma en opa hebben hun zoons ook nog een keer per boot bezocht.
            Contact was er alleen via de post. Toen Ruud naar de VS ging was telefoneren al wel mogelijk en werd steeds betaalbaarder, maar wij groeiden mee met de techniek in 30 jaar. Van een piepklein en vertraagd beeldje op skype en mailtjes naar de huidige opties, je kunt ze alleen ( nog) niet aanraken.

            Geliked door 1 persoon

              1. Het blijft gewoon helemaal niét fijn, ondanks alle nu aanwezige communicatiemiddelen , alleen al door het tijdverschil maak je steeds minder deel uit van hun leven zodra ze er een beetje hun draai gevonden hebben. Wat logisch is want dan hebben ze het druk op de tijden dat wij tijd hebben en omgekeerd óf zij /of wij slapen. Voor mij kwamen er inderdaad wél meer contactmogelijkheden , voor jou zijn die er nu al maar maak je geen illusies, het blijft behelpen.

                Geliked door 1 persoon

                  1. Ik erger me altijd aan mensen die dan komen met” ze kunnen beter ver weg zitten en gelukkig zijn dan dicht bij je zijn en ongelukkig zijn”. Een echte dooddoener want ze kunnen evengoed hier wél gelukkig en daar misschien wel ongelukkig. Het is natuurlijk helemaal geen keuze die je hebt. Je hebt gewoon te maken met het gemis en dat is vervelend en zeker moet mogen hoor.

                    Geliked door 1 persoon

                    1. Kinderen hebben ook geen verplichting aan de ouders om hier te blijven, zeker niet . Maar dat het ouders veel verdriet kan doen is ontegenzeggelijk waar al heeft niet iedereen er evenveel last van.

                      Geliked door 1 persoon

  7. Een met veel plezier gelezen inkijk in je bestaan en hart! Het zintuig waar ik het meest op gesteld ben is net als die van jou het zicht. Lang heb ik geaarzeld tussen het gehoor en het zicht. Het gehoor omdat zonder dat er geen muziek meer is. Maar intussen hebben zich zoveel liedjes, melodietjes en fragmenten genesteld in mijn interne juke-box, dat als ik móet kiezen, ik kies voor het oog, omdat anders het lezen niet meer gaat, en dat is de grootste angst. (Meteen die vraag ook meegenomen. 🙂 )

    Geliked door 1 persoon

    1. Goed het commando😉 opgelost. Ogen en oren zijn heel belangrijk. Het gemis van één van beiden isoleert je als mens. Met ouder worden speelt voor mij muziek een steeds kleinere rol, eigenlijk hou ik wel van de stilte. Laat ons hopen dat we het allebei mogen houden🤞

      Geliked door 1 persoon

  8. Wat mooi omabaard! Genoten van je schrijfsel.

    De eerste vraag zal ik beantwoorden.

    Wat is je vroegste herinnering? Josianneke…

    In het huisje van de buren woonde Josianneke. Josianneke was even klein als mij. Ze praatte nooit, ze speelde nooit. Er was iets met haar, maar ik wist niet wat. Hele dagen zat ze op de grond met haar rug tegen de gevel te bonken. Ze bleef maar heen en weer gaan. ‘Mag ik meespelen?’ vroeg ik aan Josianneke. Ze antwoordde nooit. Stilletjes bleef ik naar Josianneke kijken terwijl ze ‘huh-huh, huh-huh’ uitstootte op het ritme waarmee ze tegen de muur beukte. Ik ging naast Josianneke zitten en begon dezelfde beweging te maken en hetzelfde geluid te produceren. Zij gaf de cadans aan, ik volgde. Eigenlijk was het best leuk, maar ik wist niet goed waar we mee bezig waren.
    Mijn moeder kwam eraan. Zij greep me kordaat bij de arm en troonde me mee naar huis.
    ‘Dat mag je nooit, maar dan ook nooit meer doen.’
    ‘Waarom niet?’
    ‘Omdat Josianneke anders is.’

    Josianneke leefde in kansarmoede. Het gezin woonde er maar even. Ik heb Josianneke nooit meer gezien.

    Geliked door 1 persoon

    1. Zo leuk. Het gaat blijkbaar om diezelfde hit&run ui de krant. Ook jij was heel eerlijk, ik heb het grondig gelezen en nu ik je ondertussen beter ken via je schrijven, herken ik veel.

      Like

  9. waar is de tijd van de ‘stokjes’ 😉

    vroegste herinnering: gewoon de geborgenheid en warmte van ‘thuis’ en vooral heel veel spelen
    En dan zal het gelukkigst ook wel die periode geweest zijn, totaal zorgeloos, niet bewust van problemen die konden komen, gewoon die vrijheid, nergens moeten aan denken of voor zorgen

    Zien, ja, heel belangrijk

    Over al die delen zwijg ik maar 😉

    grootste prestatie: misschien om van totaal niets meer te zijn/kunnen terug op te bouwen tot hoe het nu gaat (dat kan je uitgebreider lezen bij mij onder ‘doorzetting’ ergens in 2015)

    Het meest bewondering had ik voor m’n overleden vriendin, hoe die er krachtig bleef staan met al de ellende die ze gekend had (haar jeugd, haar overleden zoon, drie keer kanker), hoe ze bleef stralen en positief zijn

    als kind/begin tiener wou ik voor kindjes gaan zorgen in de missielanden

    Voila dat zal meer dan genoeg antwoorden zijn denk ik 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Wat een heerlijke reactie. Ik like long!

      Inderdaad, als kind ben je heel gelukkig, gewoon omdat er nog weinig zorgen zijn. Alleen sta je er dan te weinig bij stil. Op die leeftijd ken je nog niet ‘carpe diem’ bewust.

      Ik ga het proberen opzoeken ivm doorzetting. Je kan de link niet doorsturen?

      Er zijn heel dappere mensen. Eigenlijk was mijn moeder ook zo, zelfs na het overlijden van mijn zus.

      Like

        1. Zo krachtig geschreven, hoewel je juist alle kracht moest missen. Ik bewonder je openheid, die eigenlijk ook deel uitmaakte van de kracht die je moest heropbouwen.
          Jij ging door de hel, een hel die eindeloos leek te duren. Je zette door en overwon. Maar zoiets laat sporen na, en ook daarvoor is doorzetting nodig. Ik geef je 🍀.
          Heb je graag dat ik je reactie verwijder?

          Like

          1. dankjewel
            ahnee, laat maar wie weet kan het mensen moed geven te lezen dat na een diep dal er toch weer traag maar zeker naar boven geklommen kan worden al is het dan niet meer tot de top 😉

            Geliked door 1 persoon

  10. Mijn vroegste herinnering is mezelf spelend op het strand langs de zee, in een klein laagje water omdat het eb aan het worden is. Op zo’n prachtige zomerse lome, warme dag. Eindeloos, oeverloos. Ik was toen drie jaar. Geen idee waar mijn moeder was, ik verdween in het spel met de zee.

    Geliked door 1 persoon

  11. Al heb ik een hekel aan die vragenlijstjes ik lees ze graag bij anderen haha
    Mijn herinnering was over een sloot springen op mijn logeerpartij bij een boerderij.
    En ja hoor (de afstand verkeerd ingeschat) viel erin…groene drek over mijn kleren.
    Toen ik hoorde dat dat kikkerdril was wilde ik ze na het wassen zelfs niet meer aan 😉
    Gruwel er nog van…

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik hou ook niet van lijstjes. Maar dit zijn maar een beperkt aantal vraagjes, ik lees die ook graag in de krant. Soms leer de persoon echt kennen op die manier.
      Ocharme, die onschuldige kikkertjes in wording…. Ze zijn zo lief 🙂

      Like

  12. Ik beantwoord de eerste vraag. Ik viel als kind van een luchtmatras en terwijl ik onder water lag vroeg ik me af wanneer mijn ouders mij zouden opvissen. Op een bepaald moment bedenk ik dat het toch wel erg lang begint te duren en ik raak in ademnood. Eindelijk zijn daar dan de graaiende handen van mijn ouders die me redden van de verdrinkingsdood.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.