Oud en (niet) versleten.

Bij het foto-thema van de week schieten gedachten onmiddellijk richting de oude kast. Zo heb ik maar één exemplaar in huis.
Geen kat vertoonde interesse in dit kleinood bij het leegmaken van het huis van ‘de bomma’.
Wat een kramakkelig stuk”
“Zij hoort bij het groot vuil”
“Een plaats in je kelder
waard?”

Zelf was ik er echter al vele jaren verliefd op, en vurige liefde valt niet te temmen, ik moest en zou er een plaats voor creëren, desnoods op het dak. En als het dan op toveren aankomt, verander ik stante pede in een bezige bij. Die jong spaart krijgt oud geen gebrek.
De kast verhuisde richting hier, ze overleefde het amper dank zij de vele intijds aangebrachte verstevigingen met onzichtbare bouten en schroeven, mits wat schuif- en opruimwerk vulde ze de snel ereplaats in de lege hoek op.
Een kast minstens zo oud als de weg naar Kralingen. Ook de tot op de draad versleten en verschenen gordijntjes worden niet met een moderne look opgefleurd.
Noem het gerust oud met een stevig geurtje pure nostalgie.

Haar blik roept vele herinneringen op aan die lieve, zachte, altijd opgewekte bomma van Brasschaat.
Er was ook een Bomma Ronse. Zij was strenger, minder gul (met snoepjes toch, herinner ik me goed), en durfde al eens boos uit de hoek komen, ondanks onze heilige gezichtjes. Zeg nu zelf….
Zussen, broer en ik gingen vaak logeren in het huis vlak bij de ingang van het park, we moesten enkel maar een brugje oversteken.
In het gezellige 9 m²-kamertje van het grote huis zaten we dan als haringen in een keukenton, rond de hete Leuvense stoof met gietijzeren strijkbout, enorme waterketel voor de afwas en beddenkruiken tegen de donkere en koude nacht.
De veel grotere pronkkamer kreeg zorgvuldig een wekelijkse afstofbeurt, enkel onze neus mochten we – voorzichtig- even om de hoek steken, want oerdegelijke meubelstukken riskeerden voortdurend beschadiging door jong geweld.
Toen het huis werd leeg gehaald, verdween het stevige dure meubilair naar de opkoper, bouten bleken overbodig, en het flut-keukenkastje naar hier.

Oude fotootjes vergelen in gelijklopend tempo met het meubilair.
Ook zij passen perfect bij het thema van vandaag.
Eentje pik ik er hier graag vergroot uit, al is het maar om de keuze voor Satur9 lekker moeilijk te maken.

Van links naar rechts : oudste zus, ZIJ, ik, zus die te jong stierf en broer. Vijf op een rij.

Voor wie interesse heeft in de Photo Challenge, kijk hier :

Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge (10)

7 gedachten over “Oud en (niet) versleten.

  1. Mooie herinneringen. Ik heb geen meubels van mijn oma, wel wat kleine spullen zoals een oud strijkijzer, peper en zoutstelletje etc. Ik maak er af en toe foto’s van stillevens mee….Ze zijn dierbaar

    Geliked door 1 persoon

  2. En zo heb ik de eethoek van mijn opa en oma mee genomen ooit, welke buiten lag ook voor de opkoper of grof vuil, en tot op de dag van vandaag zit ik er nog zelf aan, en ben ik eraan opgegroeid. De tafel kwam toen ik een jaar of 4 was geloof ik, inmiddels ben ik 49, dus reken maar uit… 😀 Pure nostalgie, en eigenlijk, is de tafel wiebelig en iebelig geworden maar toch… lastig om afscheid van te nemen 😉

    Prachtig, jouw nostalgie, allebei!

    X

    Like

  3. Oh, wat een fijne nostalgie! Zo’n kast zou ik ook koesteren hoor. En wat een lieve foto van jullie samen. Mooi blogje weer ❤

    Like

  4. Mooi verhaal! De liefde voor zo’n kast, of welk meubelstuk dan ook, begrijp ik. Zonder financiële maar wel vol emotionele waarde. Wat ik wel eens denk: je zou geuren willen kunnen opslaan. Hoe het rook in mijn oma’s huis, en ook het licht dat door het raampje naast de voordeur kwam, zulke dingen. Maar een kast is ook goed. Prachtige foto ook! Mooie kleinkinderen en een chique, trotse oma, parelsnoer en oorbellen. Daar wil je wel logeren.

    Like

Reacties zijn gesloten.