Tweemaandelijks Corona-dagboek

Ongeloof
dit kan zo erg niet zijn
politici overdrijven
een gewone griep
vanwaar die angst
vanwaar de plicht tot opsluiting
de brug met China ligt zo ver
Ongeloof

Stil besef
misschien toch erger dan gevreesd
hoe kan dit nu
in onze Westerse maatschappij
met slimme Topdokters
geneeskunde a la carte
Stil besef
toch erger dan verwacht

Naïef spannend
gebeurt dit echt
alles gaat op slot
scholen toe, bedrijven sluiten
een hapje en drankje kan niet langer
ongewoon
je mag niet dit, je mag niet dat
nooit meegemaakt
spannend

Schrik
zieken worden doden
beademing pijn koorts
ziekenhuizen liggen vol
overvol
astronautenpakken overbevraagd
witte vlaggen hangen uit
kleine beertjes als blijk van sympathie
oudste zoon wordt ziek, geïsoleerd
hij overwint, terug sterk
zoon twee is bang
bang van de ziekte en the strange new world
op microniveau sluipt ook hier de angst binnen
om hem en zijn afglijden
om de afstand tussen wij en hij
tussen vriendin en hij
tussen België en Nederland
om de weg die er wel is
maar niet mag bereden worden
schrik soms onbeheersbaar

Begrijpen
erger dan verwacht
cijfers, eindeloze programma’s worden steevast opgevolgd
slimme virologen beheersen het scherm
wereldzorg
overstijgt ons huis, onze straat, ons land
nooit gebeurd
en toch niet onverwacht
de euro valt keihard
dit is ernstig, zeer ernstig
het is wat het is
begrip, eindelijk

Nieuwe wetten, nieuwe maatregelen
vreemd streng, soms angstaanjagend
nu wordt het missen
de kroost groeit elders op
elke overbrugging
blijkt een brug te ver
man heeft mij
ik heb man
we hebben elkaar
digitaal wordt nieuwe normaal
met scherm als veilige afstand
veilig tegen elke druppel
de babbel eindigt steeds met meer gemis
we leren bij, aanvaarden
proberen

De zon is wel gezind
veel, heel veel dagen lang
enige vrijheid is nog toegestaan
geen slot op kilometers met de fiets
we rijden naar Zuid Spanje
in toeren rond het huis
en toch nog zoveel te ontdekken
lente straalt, de vogel zingt zijn lied
de koe graast rustig verder
veel stilte voelt veilig
terrassen gesloten
een koekje met wat water op een bankje
rustbanken met folie overtrokken
we voelen ons ontheemd
maar genieten de lichte vrijheid
in trouwe zon

wp-15898323196008383094677021979648.jpg

Langzaam, misschien te snel
hoop maakt leven terug gewoner
kleinzoon vraagt
oma, kom jij in mijn bubbel?
heel graag, nog zonder knuffel
waar ik zo naar snak
onverwacht springt hij in mijn armen
ik schrik en roep oh neen
hij schrikt en beseft zijn ‘fout’
verstopt zich achter de deur
ik huil om hem, ben lief, ik paai
is dit hoe ik nu verder moet?
hoop doet leven
en toch, en toch, het blijft onzeker
nog lang, nog heel erg lang
nog veel te lang

De anderhalve meter
beheerst het leven nu
het masker gaat op en af
ik haat het als de pest
claustrofobisch ademen incluis
dé beste reden dus
om thuis te blijven
het is voor het goede doel
zoenen, handen, knuffels
zijn nog uit den bozen
afstandelijk
is hoe we door het leven gaan
argwanende medemens
een vrees voor smet
smetvrees
handen met kloven
van water en zeep
maar alles voor het goede doel

Dit is
hoe ik
de voorbije maanden
beleefde
intens
op en neer
neer en op
met hoop en wanhoop
de woorden stromen
recht uit het hart
met dankbare pijn
en pijnlijke dankbaarheid
het zal verkeren
ooit
Bredero wist het al.

59 reacties op ‘Tweemaandelijks Corona-dagboek

  1. Wel, ik heb ik er 1 positief ding uitgehaald voor mezelf, uit de coronacrisis bedoel ik. Dat het toegestaan is om te chillen, in de tuin te zitten zonder iets te doen. Raar maar waar, ik liet dat vroeger niet toe en als ik het toeliet kon ik me niet ontspannen omdat ik dacht dat ik dat niet verdiende. Los van al de negatieve dingen die je opnoemt uiteraard. Fijn weekend! Ik hoop dat je toch een beetje op afstand van mensen rondom u kan genieten! Want ik weet hoe belangrijk dit voor je is!

    Like

    1. OH dit mocht je toch al veeeeel langer toelaten? Je moet jezelf geen druk opleggen. Niks moet, niksen mag, heb ik hier op de tuinbank geschreven.

      Like

  2. heel treffend en mooi beschreven
    veel is herkenbaar
    schrik van mensen die iets te dichtbij komen
    angstig uitkijkend wat de versoepelingen teweeg zullen brengen

    Like

  3. Ik werd er stil van. Dankjewel. En nu naast de trouwe zon ook nog regen.

    Like

  4. Gisteren met vriendin in de tuin gezeten, een knuffel op anderhalve meter, beide de armen wijd in het luchtledige, het went nooit. Het is precies wat je zegt. We hebben het hele scala dan ook doorlopen, het ongeloof, de schrik, vooral de angst en dat waar we midden instaan. Dochter zei: Ik zou je het liefste in een doosje willen doen.. Ik denk aan dat lied van Donald Jones. Dat is het ook niet. Op een gegeven moment pakken we de draad weer op en zal ze ons leiden. Geduld is een schone zaak, zeiden mijn oma en mijn moeder bij puberale wensen. Dat is nog steeds een feit. Dank je Lieve voor het delen. ❤

    Geliked door 1 persoon

    1. We zijn gelukkig vrij soepel in de aanpassing. Dan denk ik aan mensen die het veel moeilijker hebben, mensen die hier nog lang gevolgen van zullen dragen.

      Geliked door 1 persoon

  5. Langzaam gaat het beter, langzaam is er een soort van gewenning. Dat wat eerst vreemd en afschuwelijk was (mondkapjes, afstand tot elkaar, thuis blijven, massa vermijden) raakt ingesleten lijkt het wel. En nu de grens open voor de Belgen!

    Like

    1. We leren tevreden zijn met de vrijheid die we krijgen.
      We passen ons voortdurend aan. Ik sta soms versteld van onze soepelheid.
      Die grenzen, ik hoop het zo👍👍

      Like

  6. Ontroerend verwoord hoe de vroegere zekerheden onder je weg lijken te zakken maar je jezelf tóch aan de randen vast weet te klemmen tot je weer vaste grond onder de voeten voelt. Zo knap!

    Like

    1. En jij verwoordt hier zo treffend wat mijn bedoeling was. Een voortdurende wisselwerking tussen verbazing, veel vragen en dan toch weer aanpassen.
      Dank je

      Like

  7. Het is precies zoals je het beschrijft. Mijn ongeloof kan ik me nog goed herinneren. Van het een belandden we in het andere. Allerlei fasen hebben we doorlopen in ons hoofd. China leek zo ver weg maar bleek heel dichtbij…
    Lieve groet.

    Like

    1. Toen ik erbij stil stond dat ik reeds zoveel fasen had doorlopen, wilde ik het vooral delen, én onthouden naar later toe.

      Like

  8. Aanvaarden is voor mij hier het sleutelwoord. Aanvaarden is beseffen dat je de dingen niet kunt veranderen. Alleen hopen dat het ooit weg blijft.

    Like

    1. Door heel voorzichtig te zijn en ons te houden aan de “regels” kunnen we hopelijk helpen het allemaal niet uit de hand te laten lopen.

      Geliked door 1 persoon

  9. Tja, wat kan ik zeggen, lieve naamgenoot van mij, je hebt dit prachtig “gevat”, krachtig verwoord… knap! Alleen dat zinnetje over aanvaarden, daar ga ik niet in mee, waarom zouden we dit aanvaarden?

    Geliked door 2 people

    1. Dank je.
      Hebben we een alternatief dan aanvaarden de dag van vandaag? Kunnen we in opstand komen? iets verhelpen?

      Like

      1. Neen, zo bedoel ik het niet, moeilijk uit te leggen op papier, meer in de zin van… waarom zouden we zo’n situatie aanvaarden, er moeten oplossingen komen, aan een vaccin gewerkt worden… en als we ons gezond verstand gebruiken kunnen we proberen om te werken aan het herstel van onze gewone leven, zonder te aanvaarden dat situaties als deze, ziekte, ons klein willen krijgen…
        Snap je een beetje wat ik bedoel? Anders kom ik af hé, ik leg het beter uit bij een tas koffie en een leuke babbel 😊.

        Geliked door 1 persoon

  10. Poeh … het heeft je zo te lezen nog wat dieper geraakt en beziggehouden dan ik vermoedde. Je hebt de storm die plotseling bij helder weer over ons kwam mooi in woorden weten te vangen. Zelf heb ik het idee dat we ons nu in het oog van de orkaan bevinden. Het wordt zowaar even rustig en de zon gaat ook in figuurlijke zin weer even hoopvol schijnen om te laten weten dat ze er nog is. Hoewel het nog erg onduidelijk is wat er op ons af komt, ook het tweede deel van de storm zullen we wel doorstaan. Niet echt verheugd, maar wel moedig voorwaarts … recht zo die gaat!

    Like

    1. “Het oog van de orkaan”, mooi uitgedrukt, want dat gevoel heb ik ook vaak. Ook al wil ik nu even niet vooruit kijken, we zien wel hoe het verder afloopt.
      De zon ben ik ONTZETTEND dankbaar, letterlijk dan, al twee volle maanden lang. Die trok mij (en velen met mij) hier echt doorheen.
      We leven mee op de golven van het virus….

      Geliked door 1 persoon

      1. Ik vind een paar dagen donker en kil weer de laatste tijd erger dan ooit, terwijl ik niet eens zo lang geleden er op uit ging om wolkenpartijen te fotograferen. Ik zit ook nu weer heerlijk op het terras in de zon met zicht op de fleurige klappertjes. ☀️

        Geliked door 1 persoon

  11. heel mooi beschreven Omabaard..

    het lijkt wel een andere wereld en iedereen ervaart het anders….

    gezond blijven is de boodschap

    prettige dag

    Like

  12. Dit vreemde leven… mooi omschreven.
    Ik zag gisteren foto’s van de eerste schooldag van het zesde middelbaar van de school waar mijn dochter ooit school liep. Ik moest bijna wenen. Moet dit zo nog lang blijven? We gaan nog afzien.
    De tegenstrijdige berichten ook… “tegen september zouden we 20 miljoen vaccins kunnen hebben” tot “het duurt nog 10 jaar voor we een vaccin hebben”. Ja, wat zal het zijn jongens? Als je het niet weet, zwijg je dan niet beter?
    Soit.
    Mooi geschreven omabaard.

    Like

    1. De media doen soms meer kwaad dan goed, veel hoop en veronderstellingen worden reeds verkondigd als ‘bijna waar’, en dat is wat je onthoudt als je moed zoekt….
      Met de kinderen hebben ik ook te doen. En met de studenten die nu een half jaar van de opleiding, studie én plezier!, kwijt zijn, en dit komt nooit meer terug. Over deze categorieën wordt weinig gesproken.

      Geliked door 1 persoon

      1. Dat is waar. Kinderen en studenten zijn een vergeten groep als het over de corona-maatregelen gaat, maar ze hebben het verdorie ook moeilijk. Net als de minder bedeelden… alles lijkt toegespitst op het ideale gezin met 2 kinderen en een tuin, en geld.

        Geliked door 1 persoon

  13. Heel goed waargenomen en geschreven over het leven wat ons nog steeds in greep heeft en zeker nooit meer hetzelfde zal wezen. Vele hebben een dierbare moeten verliezen op een manier wat niet aanvaardbaar is. En waar vele ook nog mee worstelen omdat het afscheid zo anders was. Zelf heb ik hier nog veel moeite mee. En toch probeer ik positief te blijven al valt het soms niet echt mee.

    Like

    1. Voor mensen die een dierbare verloren, is het dubbelhard. De manier waarop afscheid moest worden genomen, is heel pijnlijk en zal nog lang nazinderen, vrees ik. Daar zijn veel zeep en social distancing peulenschillen bij.
      Houd er de moed in.

      Like

  14. Ik ben nog niet zover in het aanvaarden. Ik kan wel huilen als ik hoor dat ons leven dat we hadden wellicht nooit meer hetzelfde zal zijn. Maar misschien was ons leven gewoon te mooi om waar te zijn?

    Geliked door 1 persoon

    1. Verschillende fases hebben me de voorbije maanden overvallen.
      Nu zijn de bergen en dalen ietsje vlakker geworden, maar de angst en het ongemak blijft er toch ergens nog inzitten. Misschien is dat maar goed ook!

      Like

Reacties zijn gesloten.