De antiheld

Jij kan zomaar het leven van iemand redden! Gewoon door bloed, plasma of bloedplaatjes te geven. Het vraagt amper een klein uurtje van je tijd.”

Reeds twee jaar ben ik trouwe bloedgever, altijd een fijn gevoel voor mij én de onbekende ontvanger (hoop ik).
Op de affiche lees ik de woorden, een smekend  telefoontje helpt me over de streep, ik ga plasma doneren.  Een fluitje van een cent, en blijkbaar broodnodig, zeker in Coronatijden.

Als een Romeinse koning vlei ik me languit op de rode zetel. De prik volgt, dat deert me niet, ik ben en blijf een held. Mevrouw achter het mondmasker geeft uitleg, ik begrijp de vele buisjes, die stilaan rood kleuren, de motor waar het grijsgele plasma gecentrifugeerd wordt, en het bloed dat vervolgens weer onder mijn huid kruipt.
Ik lig comfortabel , enkel pluche ontbreekt op de troon, van waaruit ik een prachtig zicht heb op het – ondanks alles- levendige stationsplein. Ik sluit de ogen en geniet van de rust, de afwisseling tussen rood geven en krijgen, de enige opdracht is een balletje knijpen.
Het mondmasker vraagt geregeld of het lukt. Uiteraard, natuurlijk, evident.

Ik ben over halfweg, opvliegers overstelpen me, of is het de zon die schittert door het grote raam?  Het zweet barst me uit. Het mondmasker legt snel de zetel in ligstand, en geeft me een cola,  val ik daar toch een beetje van het gedroomde voetstuk?
Suiker moet de boel hier oplossen. Het koele blikje helpt verademen.
Ik knik geruststellend, het gaat beter.
Tot oren hard beginnen suizen, en zwarte plekken voor de ogen dansen, ik voel me wegglijden, kan nog net ‘mevrouw’ fluisteren.

In de verte hoor ik mijn naam, meerdere keren. Beduusd kijk ik vier mondmaskers recht in de -resterende- ogen, die me langzaam terug tot nu verplichten, ik luister gedwee, gewillig en gehoorzaam.

Drie koeken, nog meer cola en een lieve bezorgdheid helpen me er bovenop, mijn maag klotst van het sprankelend goedje, ik krijg een zakje tegen de kots, die zich, net als ik, gewillig houdt.

“Is alles nu voor niets geweest?” De geruststelling volgt, 90% bruikbaar plasma heb ik nog bewust gegeven, daarna gingen naald en geest er stante pede uit.

“Niet bang zijn, een tweede keer gaat vaak vlotter”. Ik knik braaf, maar denk het niet.

De verdere dag lig ik in de zetel in de zon zonder uitzicht op het plein, zonder koninklijke sensatie, het blijft lichtjes tollen in het hoofd, ijle golven van anti-held-besef overspoelen mijn geest en lichaam.

 

 

62 reacties op ‘De antiheld

  1. ik hoorde gister in het nieuws de Franse president het melden , de Fransen kunnen in eigen land op vakantie
    maar de grenzen blijven dicht
    nee powerpoints doen het niet op tablet en mobieltjes

    Like

  2. Oh joh. Dat is schrikken. Voor mij blijf je een held hoor. Ik wist niet dat het soms fout kon gaan, nou ja fout maar dit voelt niet goed. Niet gek dat je er niet meer aan wilt beginnen. Ik zie beren op de weg. Brrrr.
    Rust goed uit en wordt snel weer jezelf.

    Like

    1. Plasma geven is anders dan bloed geven. Fout lopen deed het wellicht gewoon door een gebrek aan suiker op dat moment, dan kunnen ze niet voorzien. Maar alle anderen stapten daar gezwind buiten hoor. Ik wil dus vooral geen anti-reclame maken

      Geliked door 1 persoon

      1. Nee dat begrijp ik wel hoor maar het was wel even schrikken. Had niet in de gaten dat het zo heftig kon zijn. Ken wel meer mensen die bloed geven maar dit hoorde ik nog niet eerder.
        Je bent er gelukkig weer bovenop gekomen.
        Dat is belangrijk.

        Geliked door 1 persoon

    1. Het is niet iedereen gegeven. Hoeft ook niet, hoewel ik het voor mezelf wel jammer vindt. Ik had er een goed gevoel bij dat ik een ander mocht helpen.
      Te oud? Ik dacht dat je mocht geven tot 75 tegenwoordig?

      Like

  3. Ocharme Omabaard. Je hebt het in ieder geval geprobeerd, maar ik zou het niet meer forceren. Als je er gevoelig aan bent… Ik doe het niet omdat ik zelfs na een gewone bloedafname een dag zo slap als een dweil ben. Mijn zus moest vorig jaar aderlatingen laten doen omdat haar ijzergehalte te hoog was na het krijgen van teveel gezond bloed (behandeling leukemie). Ze was op den duur panisch van die aderlatingen. Ze voelde zo de kracht uit zich gaan en was meestal dagen van de kaart. Helaas moest het nu eenmaal.

    Like

    1. Als het moet, moet het natuurlijk. Gaat het goed met je zus nu?
      Bloed geven lukt me wel, maar plasma bleek voor mij veel ingrijpender, ik weet niet of ik nog een tweede poging waag. Hoe graag ook…..

      Like

      1. Dat begrijp ik.
        Met mijn zus Lieve gaat het goed nu, het is vijf jaar geleden dat ze plots ziek werd. De eerste dag van haar pensioen (ze werkte haar hele leven als verpleegkundige) werd ze opgenomen; ze was doodop en had sterk afwijkende bloedwaarden. In het UZ kreeg ze te horen dat ze acute leukemie had. Het waren twee harde jaren waarin ze heel erg, echt heel erg ziek is geweest. Gelukkig gaat het goed nu, maar ze staat nog steeds onder controle.

        Like

        1. Vreselijke start van de ‘vrijheid’. Acute leukemie vraagt een heel strenge, heel harde behandeling.
          Gelukkig is ze nu beter en wordt ze van nabij opgevolgd.
          De dag genieten, is en blijft de boodschap.

          Geliked door 1 persoon

  4. Het valt natuurlijk te prijzen dat je het geen heldendaad vindt, maar ik doe het je toch niet na. Een antoheld zou ik je dan ook absoluut niet durven noemen.
    Zelf heb ik in een vorig leven enige keren bloed gegeven. Tegenwoordig verschuil ik me liever achter alle medicatie die ik slik.

    Like

    1. Niet iedereen kan en mag bloed geven. Hoeft ook niet.
      Bloed geven blijf ik doen, maar met bloedplasma geven had ik nu toch een slechte ervaring. De toekomst zal uitwijzen of er een tweede poging komt.

      Geliked door 1 persoon

  5. heb grote bewondering voor je en dat maakt je dan toch die held
    ff een dipje tussendoor , nou en , wie heeft ie nou niet eens

    mij is het lukken met zo’n kapje voor gelukt in de trein , maar prettig is anders hoor

    Like

  6. Wat een vervelende ervaring. Mijn man geeft ook al jaren bloed, tot ook hij niet meer mocht vanwege de verre reizen, vanwege een dry needling behandeling, vanwege heupoperatie. Enfin, het was de laatste jaren altijd iets. Maar hij houdt dapper vol.

    Like

        1. Ze hadden me van tevoren verwittigd dat ik moest reageren van zodra ik ‘iets’ voelde, en dat mensen vaak te laat reageren. Ik wist niet ‘wat’ ik kon voelen, en was eigenlijk best ontspannen.
          Het komt dus wellicht wel vaker voor.

          Like

  7. Het is moedig dat je bloed geeft. Niet iedereen ziet dit zitten.
    Jammer van die appelflauwte zoals met hier zegt. Een tweede keer zal idd. beter gaan.
    Ik heb ook jaren bloed gegeven en denk er aan om terug te geven. Door mijn werkuren was dit een tijdlang onmogelijk.

    Like

  8. Antiheld? Held het grote H, dàt! Je hebt geprobeerd en het zal waarschijnlijk nog een gevolg krijgen.
    Ik heb jaren bloed gegeven, maar sinds we verre reizen maken mocht dit niet meer en is dit verwaterd. Misschien eens informeren of dit nu weer mag, met mijn medicatie en zo…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s