1 april

Ondanks de blijvend donkere schaduw, schijnt de zon uitbundig, ik laat de lente volop binnen.

Het is al jaren een maandelijkse traditie, met 9 man/vrouw scharen we ons aan de ronde tafel, gezellig dicht op elkaar, eigenlijk kan er amper 6 man zitten, wij maken ons dunnetjes, iedereen wil vooral iedereen horen en verstaan. Niet zo evident voor de wat oudere oortjes.
Allen delen we eenzelfde verleden, vijf jong gepensioneerden en vier bijna-afvloeiers. Die lunch wil niemand missen, of overmacht moet de spelbreker zijn. Die speelt het nu echt hard, keihard.

Om elkaar toch te ontmoeten, omdat gesprekken zo’n deugd kunnen doen, omdat we er ons van willen overtuigen dat we  allen  gezond en wel zijn, besluiten we een “Zoom”sessie (klik) te houden, datum en uur worden concreet afgesproken.
Tot ik plots de datum van vandaag ontdek (tja, alle dagen zijn hier gelijkaardig…), ondanks alles, moet ik daar iets mee.

De beloofde link wordt vervangen door een knalgele mail.

wp-15857484057467013001329531453284.jpg

Je leest het, ik ben een empathisch persoon, en omdat iedereen er veel zin in heeft, heb ik dan toch even later de échte link verstuurd. Een grap kan niet blijven duren?!

Fijn om iedereen te zien en te horen!

Hij probeert eindeloos in te loggen, hij hoort ons duidelijk, wij hem niet, tot het gebrek aan camera op de computer het probleem lijkt, hij kan het onderonsje niet vervoegen.
We houden een apero’tje in de hand, en klinken op …… ja, op wat?
Een mede-collega is ernstig ziek, Corona is bevestigd, hij ligt al meerdere dagen in het ziekenhuis, de hevige koorts blijft halsstarrig. Net op dat moment komt de radeloze SMS binnen van zijn vrouw. We slikken, kunnen enkel duimen. Het komt akelig dichtbij.

Partners duiken op achter de chatters, het voelt fijn aan ook hen terug te zien.
De dokter verschijnt ook even op het scherm, zijn vrouw neemt het woord en drukt ons op het hart dit alles vooral niet te onderschatten.
De praktijk wordt niet langer bezocht, niemand durft nog langs komen, waar blijven al die breuken, hartkwalen en andere ‘kleine’ (alles is zo relatief nu) kwalen? Enkel de Corona-triage trekt volk.
In de krant lees ik de oproep van de viroloog om vooral de huisdokter wèl te blijven bezoeken bij een ander probleem, zij zorgen voor een veilige omgeving, maar toch, maar toch, de angst blijft soms te hardnekkig…..

Anderen vertellen hoe het lesgeven nu wordt geregeld, er komt veel extra werk en organisatie bij kijken.
Zij heeft  een smartboard geïnstalleerd thuis om zo de lessen live op te nemen.
Studenten blijven motiveren blijkt een zeer zware opgave.
Andere zij is oma geworden, ze hield het kleinkind één keer vast (vlak voor Corona) en volgt haar verhaal nu verder op foto of video.
Zijn stem breekt, zijn moeder is gestorven net voor de crisis, blij dat ze dit niet meer moet meemaken, maar er is zoveel verdriet, verdriet dat nog veel tijd vraagt.
Zij gaat in juni op pensioen, met gemengde gevoelens, de laatste lesmaanden blijken anders dan gehoopt.

Ieder heeft zijn verhaal in deze stille dagen…. Gesprekken verlopen anders, zwaarder dan normaal. Wat is  normaal? Het lijkt zo lang geleden….