L’ombre ne vit qu’à la lumière. (J Renard)

Het kleinste ventje kleurt de dagen, letterlijk. Zo wordt het hem geleerd in de klas. Twee vliegen in één klap, kleur herkennen én structuur.
Oma-opa-dag op de gele dag (toen nog…) , soms een enkel-oma-dagje extra op de blauwe dag, en dan die oranje, gele en groene dag. Of het weekend een kleur toebedeeld krijgt, weet ik niet echt. Een vraagje voor de volgende chat 🙂
Nu zijn alle dagen gelijklopend.
Opstaan, ontbijt, klusjes, lunchen, de fiets op (zolang de zon blijft stralen, genieten we), een snelle hap, bloemen op het terras van drank voorzien, de actualiteit van de voorbije dag induiken, verweesd achter blijven, doorslikken, slapen (of proberen)

De zon en zijn schaduw, onze eeuwige metgezellen.
Plusjes en minnetjes, zegt de wiskunde….

Nikki Lucy doet aan straatfotografie, het leven achter het raam in lockdown. De schoondochter en kinderen mogen op de foto, een schattige foto, vier lachende gezichten, de kindjes vinden het grappig. Schoon dochter schrijft:
Ik word morgen zeven jaar”, vertelt één van de zonen. Haar drie kinderen zijn afwisselend bij haar en hun vader. “Normaal vieren we dit met de familie en ook eens met de klasgenoten, maar dat is nu anders. Ook zijn lentefeest wordt uitgesteld. Maar als iedereen terug buiten mag tijdens de zomervakantie, is er een groot feest beloofd.”
De werkelijkheid van dat ene zinnetje doet pijn, ook al werd naar de allerbeste oplossing gezocht en stellen ze het allen goed. Klik.

Dwars door de zon en het schitterend groen fietsen we de namiddag rond, een terras kan nu even niet, we houden het bij een koekje op een verboden bankje, maar rust geeft nieuwe energie. We zijn stout en rijden naar het

wp-15879767384125232939988538145812.jpg
Eén van mijn favoriete plekjes, een landelijk gehuchtje in de buurt van Bornem (provincie Antwerpen) , waar mijn oude school nog steeds vriendelijk lonkt.
Een stuk land dat ‘buiten’ de dijken werd ingewonnen op de moerassen, sterk geïsoleerd, een prachtig stukje natuur met rustiek cafeetje (helaas niet voor nu), de Schelde, en vooral veel groen. Daar voel ik me blij.

wp-15879767387016480544660469194467.jpg
Blijheid en melancholie doorweven elkaar als ik het wandelend paar zie, de vrouw is mijn moeders evenbeeld, stapt en babbelt enthousiast, zelfs de kledingstijl is identiek. Een steek doorheen het hart, van heimwee, van verlangen, van verdriet. Maar ook van dankbaarheid om wie ze was en blijft, diep in mij.

Een prachtig huis staat te koop, middenin de bossen. Geen spek voor onzen bek. Bij de ingang hangen Indonesische spulletjes te koop, de windgong tokkelt nu zachtjes  muziek in onze hof.

wp-15879767413614617124781625571210.jpg

In het waar gebeurde ‘Het leven gaat door’ van Karin Heirstaeten, een boek over moed en verlies, over kracht vinden en diep zakken, lees ik een mooi levensmotto:

wp-15879768040307580862496871275991.jpg
You don’t always need a plan, sometimes you just need to breathe, trust, let go, and see what happens. (Mandy Hale) 

 

 

57 reacties op ‘L’ombre ne vit qu’à la lumière. (J Renard)

  1. prachtige foto van die drie kapoenen!!

    t zijn zware tijden
    niet mogen afspreken met je kinderen en kleinkinderen
    maar als je single bent en geen kinderen hebt is het ook geen pretje, dan worden vrienden ook dubbel gemist

    ik las eens bij iemand:
    ‘Uiteindelijk leef je het meest intens
    als je gewoon meebeweegt met wat zich aandient…’
    dus maken we er maar het beste van en blijven mee-ademen met het leven

    Like

    1. Zo is het, meedeinen op de golven van het leven. Die houding zorgt voor de minste frustraties.

      Inderdaad, voor singles is dit een extra moeilijke tijd. Houd er de moed in, je fotografie is zo vertederend mooi, je ‘toneeltjes’ grappig, je bent en blijft creatief!

      Like

  2. Heerlijk melancholisch verhaal met een prachtige foto, uit “het buitenland” waar je illegaal verbleef!
    De (klein) kinderen maken inderdaad een gelukkig indruk dus lijden niet al te veel onder de ophokplicht zo te zien.

    Like

    1. En toch…. toch….. toch…… vind ik deze lockdown soms claustrofobisch en saai.
      En de vraag blijft ‘voor hoelang nog?’
      Vandaag regen, goed voor de plantjes, maar hoeft niet te lang duren 🙂

      Geliked door 2 people

  3. Ha Lieve, heerlijke overpeinzing. Wat een fijne tips heb je ons meegegeven. Wat heb je in een mooie omgeving onderwijs genoten. Heerlijk. Alleen al de liefde voor de natuur en de oude cultuur worden daar vanzelf wakker gekriebeld. De spreuk, een prachtige variant op Go with the Flow, is me op het lijf geschreven. Niet altijd in de ratio, maar denk met je hart. Je weet wel.
    Lieve groet, extra dikke knuffff, van mij ❤

    Like

    1. Zo is het, de Engelse versie klinkt bondig en krachtig.
      Ik weet dat we allebei genieters zijn, meer leven met het hart dan met het verstand, en dat maakt het lichter, maar soms ook zwaarder.
      Ik heb geen onderwijs genoten in Bornem, maar gegeven. Onderwijs genieten deed ik de Vlaamse Ardennen, in een stadje net op de taalgrens. (want jammer genoeg, die bestaat hier in ons kleine landje….)
      Lieve groetjes

      Like

  4. Leuke foto van de kleinkinderen achter glas!
    Wat heerlijk dat je ons meeneemt op jullie fietstochtje naar het buitenland. Het mooie doorkijkje met poortje over water.
    Wie geen plannen maakt, laat zich verrassen… Wat een prachtige quote. Ik adopteer ‘m!
    En tussendoor lees ik verdriet…Ik omarm je in gedachten ♥

    Like

    1. Ik weet niet waar je woont Willy, maar als het bereikbaar is met de fiets of auto, niet aarzelen, het is er prachtig mooi en heerlijk stil, hoewel we daar nu niet echt nood aan hebben de laatste tijd.

      Like

  5. Ik vind dat niet eenvoudig om zonder een plan te leven. Gelukkig slaag ik er in om me zoveel mogelijk bezig te houden. Maar iedereen verlangt om de familie te zien! Ik zag vandaag mijn mama in de babbelbox van het rusthuis en eerlijk, ik was heel blij haar na 8 weken te zien.

    Like

    1. Fijn dat je je moeder terug zag, en zo is iedereen creatief bezig.
      ik was vroeger ook constant aan het plannen, nu is dit minder nodig, wegens te weinig mogelijkheden, en eigenlijk moet ik bekennen dat het me ietsje rustiger maakt.
      Alhoewel het gemis natuurlijk blijft…

      Geliked door 1 persoon

  6. Mooie foto’s van de kleinkinderen en hun mama.

    Soms zie ik ook het evenbeeld van mijn zoon. Of iemand die iets zegt wat hij ook altijd zei. Of iemand die op dezelfde manier lacht. En dan is daar ook die steek… 😦

    Like

  7. Het zijn weer mooi omschreven mijmeringen uit het ineens zo vreemd aandoende dagelijks leven. Voor mij voelt het als een voortdurend op en neer deinen op een gestaag voortstromende rivier, waarin afwisselend een leuke of ineens een wat al te woelige stroomversnelling voor de broodnodige afwisseling zorgt.
    Onze windgong lijkt als tweedruppels water op de jouwe. Althans, toen hij lang geleden nieuw was. Intussen zijn een aantal van de bamboe’s gespleten, maar het geluid is nog altijd heerlijk rustgevend.

    Like

    1. Meedeinen met de golven van het leven brengt vaak meer rust, en minder frustratie, waar we het allemaal moeilijk mee hebben deze dagen. Voor jou nu weer wat woeliger met een enkel die je in de steek liet….

      De geluiden van de windgong zijn zacht en ‘houterig’. Die van ons zal mettertijd ook wel tekenen des tijds gaan vertonen. Ouder worden…., mooi toch, rimpeltje hier, vlekje daar 🙂

      Like

  8. een schitterend schrijven en achter de ” klik ” blije gezichten
    ja de dagen rijgen zich zo aaneen , logisch dat je die kinderstemmetjes mist
    maar een fijn stukje fietsen kan gelukkig nog langs mooie plekken

    ik had andere plekken staan , vond ze passen bij de tijd van nu
    we zien zoveel verlaten plekken nu 😦
    de info vind ik leuk om er bij te zoeken
    houd vol

    Like

    1. Ondanks alles…. maar het is nog zo vers, het wennen vraagt tijd, veel tijd….
      De kinderen zijn blije, vrolijke jongens!! Met dank aan de ‘mooie’ regeling. Ze komen altijd en overal op de eerste plaats.

      Like

  9. Je schrijft, nog meer sinds corona, beklijvende logjes waarop ik vaak niet weet hoe te reageren… ‘verweesd achter blijven, doorslikken…’ Helpt een virtuele lieve omarming uit Brugge?
    Lie(f)s.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s