Mensen verschillen, rechten niet (Loesje)

Hoewel we de uitdrukkelijke raad krijgen om in ons kot te blijven, ‘vier’ ik vrouwendag met eigen kroost, weg van het kot, sorry Maggy, eigenzinnig als altijd, de voetjes onder tafel, een hapje en een drankje, omringd met veel gezelschap (foei!) en vooral gezellige babbels.

Vandaag sta ik op met lichte koorts. Ai, dan toch?? Een dagje binnen dus, boek en zetel bij de hand, terwijl buiten in overvloedig zonlicht baadt….

Gedachten worden mijmeringen, ik hecht totaal niet aan vrouwendag, en al die andere dagen, hoog tijd om mediordag te bepalen?!
Medior is een benaming voor mensen van middelbare leeftijd, meestal voor jonge gepensioneerden met zin in het leven“, voila, op mijn lijf geschreven.

Ik ben me er heel sterk van bewust dat vrouwen in heel veel landen als minderwaardig worden beschouwd. Ook anno 2020. Grote grote schande.
Zijn we niet allen gewoon ‘mens’?
Voel ik mezelf als vrouw achteruit gesteld?

Ik ben een piepjong bleuke en krijg een werkkans aangeboden in een pure jongensschool. Dertigkoppige klassen met stoere binken gaan geen enkele uitdaging uit de weg om de jonge, idealistische, naïeve juf het leven bitterzuur te maken.
Avond na avond kom ik dood-moe thuis, vaak in tranen.
Desillusies troef.
No problem, ik blijf vechten, en blijf winnen.
Het corps is een mannenbattalion, amper vier vrouwen is de school rijk, ik ben veruit de jongste. Ik zoek hulp, bevestiging, raad, maar ‘als je ervoor kiest om in een jongenswereld les te geven, moet je maar je mannetje staan‘.
Nood dwingt keuze….
Met de immense steun van een vrouwelijke collega geraak ik groentje af.
Veni, vidi, vici, ik doe -zoals beloofd- het jaar rond, en geef met de glim/grijnslach mijn ontslag.

We spreken 1984. Nog steeds heb ik geen vaste job, daar waar toen overschot was, is nu een groot tekort in het onderwijs, de interims ben ik kots-zat, ik besluit mijn geluk elders te zoeken. Geslaagd voor het examen bij de bank, mag ik op persoonlijk gesprek komen, een tribunaal van drie mannen ontvangt me. Nadat ik heb bekend moeder te zijn van drie kleine kinderen, krijg ik de ijzig koude douche, in drievoud.
Zou je niet beter gewoon thuis blijven, madameke (ik haat verkleinwoorden), je kindjes hebben een mama aan de haard nodig. Ik slik nog een vol kwartier ‘goede raad’ en druip af, wacht niet langer op de beslissing, die was duidelijk.

En daar stopt mijn verhaal. Geen enkele verdere discriminatie valt me nog te beurt.
Ik vind de ideale job, word gewaardeerd en voel me prettig, iedereen gelijk voor de wet.
Met een man uit de duizend, die altijd klaar staat, binnen en buitenshuis, voel ik me rijk, hier bestaan geen expliciete ‘vrouwen-‘ en ‘mannentaken’, we voedden de kinderen samen op, genieten de kleinkinderen in een fijn oma-opa-duo, ondanks de goede raad besloot ik geen haardvrouw te worden.
Ik hoef geen verwennerij op vrouwendag, het is een dagelijks gebeuren.
Ik besef, chance en luxe, heel veel vrouwen niet gegeven….

Just a fascinating day

Tussen de eindeloze buien door fiets ik richting centrum. Samen met vriendin heb ik me ingeschreven voor de éénmalige les over het gezondheidsdossier.
Jong, oud, man, vrouw, neen, geen hond, noch kat, de zaal zit bomvol en luistert geboeid.
my.belgium.be wordt het volgend project om me in te verdiepen. Ik ken de truken van de foor, nu nog uitpluizen.

Lunchen en bijbabbelen doen we in een retrohuis, de naam spreekt voor zich, met tijd en boterhammen. Klik. De kaart is beperkt, de slaatjes origineel, het eten héérlijk, het gezellige stoveke warm. Geen overbodige luxe, authentieke details, vriendelijke bediening door een jonge gast, boordevol plannen en lichtjes timide, beetje onzeker, zo heb ik ze graag.
We vergeten uur en tijd, tot stress opduikt, we hebben ons – weeral- over-babbeld.

De avond valt…..in buien naar beneden….

Ze is 81, blikt terug op 60 jaar toneelspelen, komt uit een artistieke familie, leeft van energie en passie, authentiek, verliefd op de liefde, het woord bitter kent ze niet, ongelukkig zijn wel. Chris Lomme oogt  jonger, een mooie vrouw.

‘Reverence’ staat op ons programma, maar manlief hoest zich de (ooit door twee embolies getroffen) longen uit het lijf, en in Coronatijden kan dit al eens woedende reacties uitlokken, hij blijft dus thuis.
Snel bel ik een paar vrienden op, allen hebben ze andere plannen, moederziel alleen rijd ik door de gietende regen, in gezelschap van nachtblindheid, naar het cultureel centrum, de witte streepjeslijnen op de straten tussen mijn en dijn vervagen, ik rijd voorzichtig. Suikervrije snoepjes op zak, stel je voor dat ik een kuchje voel kriebelen in m’n keel…..
Ik heb de ruimte, de ruimte van twee volle zetels.

Manlief heeft iets gemist!, een sfeervolle, intieme, warme, ontroerende solovoorstelling van Chris met regisseur Michael De Cock  over loslaten, leven in liefde, verdriet, kleine gelukjes, ze zingt “sometimes I’m happy, sometimes i’m sad……”
Het leven is als een toneelstuk, je beleeft intens de scènes, je eindigt in stilte en leegte.
Om oud te worden moet je lang leven‘.
Haar stem klinkt doorleefd, haar been springt 70° de lucht in, ze blijft lenig als een kat, ondanks haar  81  gedreven jaren.
Ze danst ‘Save the last dance with me’, het publiek zingt zachtjes mee, de krop in de keel.

Er is die eigen warme mooie stem  uit de microfoon die haar en ons toespreekt, er zijn de projecties op drie doeken op de achtergrond met beelden uit een boeiend verleden, ze is een subliem verteltalent op de stoel, voor de vuist weg (zo voelt het toch aan), vol humor….. over Fabiola en haar kapsel die de voorstelling in KVS kwam volgen, uiteraard op de eerste rij, de mensen achter haar kregen duidelijk een te lange nek….

Ze staat voor de hemelpoort. 
‘Godverdomme, besta jij echt?’
‘Neen, maar laten we even doen alsof’
‘Maar dat doen we al ons hele leven?!’

Bij het einde van de voorstelling doet ze de ‘reverence’, de buiging die ze leerde, ooit op internaat. Een diepe buiging voor haar publiek.
Er volgt een staande ovatie, zij én wij, zichtbaar ontroerd. Een grote dame!
Ze stopt niet, nog zoveel plannen, zo wil ik oud worden.

 

lentekriebels met Herman en Loesje

 

lente 2020

 

Vandaag vind ik een plaatsje onder de zon
ze kriebelt zacht als baby-lotion
de energie komt terug op lentepeil
gekwetter groet in vogelstijl

Lakens fladderen buiten
bloemen spruiten uit de kluiten
groen wenkt  met open armen
een heerlijke zon om op te warmen

Van Veen schiet me te binnen met zijn song
hij maakt met mij de bokkensprong
m’n ogen lachen vrolijke dromen
iedereen mag op de koffie komen
want ik ben blij en welgezind
in zoete lentegeur die overwint

En morgen weer van al dat nat
vandaag kies ik het wandelpad
ik leg ze hoog de wankele lat
op zoek naar ’t vierkoppige klaverblad