Mensen verschillen, rechten niet (Loesje)

Hoewel we de uitdrukkelijke raad krijgen om in ons kot te blijven, ‘vier’ ik vrouwendag met eigen kroost, weg van het kot, sorry Maggy, eigenzinnig als altijd, de voetjes onder tafel, een hapje en een drankje, omringd met veel gezelschap (foei!) en vooral gezellige babbels.

Vandaag sta ik op met lichte koorts. Ai, dan toch?? Een dagje binnen dus, boek en zetel bij de hand, terwijl buiten in overvloedig zonlicht baadt….

Gedachten worden mijmeringen, ik hecht totaal niet aan vrouwendag, en al die andere dagen, hoog tijd om mediordag te bepalen?!
Medior is een benaming voor mensen van middelbare leeftijd, meestal voor jonge gepensioneerden met zin in het leven“, voila, op mijn lijf geschreven.

Ik ben me er heel sterk van bewust dat vrouwen in heel veel landen als minderwaardig worden beschouwd. Ook anno 2020. Grote grote schande.
Zijn we niet allen gewoon ‘mens’?
Voel ik mezelf als vrouw achteruit gesteld?

Ik ben een piepjong bleuke en krijg een werkkans aangeboden in een pure jongensschool. Dertigkoppige klassen met stoere binken gaan geen enkele uitdaging uit de weg om de jonge, idealistische, naïeve juf het leven bitterzuur te maken.
Avond na avond kom ik dood-moe thuis, vaak in tranen.
Desillusies troef.
No problem, ik blijf vechten, en blijf winnen.
Het corps is een mannenbattalion, amper vier vrouwen is de school rijk, ik ben veruit de jongste. Ik zoek hulp, bevestiging, raad, maar ‘als je ervoor kiest om in een jongenswereld les te geven, moet je maar je mannetje staan‘.
Nood dwingt keuze….
Met de immense steun van een vrouwelijke collega geraak ik groentje af.
Veni, vidi, vici, ik doe -zoals beloofd- het jaar rond, en geef met de glim/grijnslach mijn ontslag.

We spreken 1984. Nog steeds heb ik geen vaste job, daar waar toen overschot was, is nu een groot tekort in het onderwijs, de interims ben ik kots-zat, ik besluit mijn geluk elders te zoeken. Geslaagd voor het examen bij de bank, mag ik op persoonlijk gesprek komen, een tribunaal van drie mannen ontvangt me. Nadat ik heb bekend moeder te zijn van drie kleine kinderen, krijg ik de ijzig koude douche, in drievoud.
Zou je niet beter gewoon thuis blijven, madameke (ik haat verkleinwoorden), je kindjes hebben een mama aan de haard nodig. Ik slik nog een vol kwartier ‘goede raad’ en druip af, wacht niet langer op de beslissing, die was duidelijk.

En daar stopt mijn verhaal. Geen enkele verdere discriminatie valt me nog te beurt.
Ik vind de ideale job, word gewaardeerd en voel me prettig, iedereen gelijk voor de wet.
Met een man uit de duizend, die altijd klaar staat, binnen en buitenshuis, voel ik me rijk, hier bestaan geen expliciete ‘vrouwen-‘ en ‘mannentaken’, we voedden de kinderen samen op, genieten de kleinkinderen in een fijn oma-opa-duo, ondanks de goede raad besloot ik geen haardvrouw te worden.
Ik hoef geen verwennerij op vrouwendag, het is een dagelijks gebeuren.
Ik besef, chance en luxe, heel veel vrouwen niet gegeven….

55 reacties op ‘Mensen verschillen, rechten niet (Loesje)

  1. We mogen best een beetje tevreden zijn, er is in Nederland heel veel bereikt. Zoals ik je al ergens zag antwoorden, perfectie bestaat niet, temeer omdat ook al niet alle vrouwen hetzelfde zijn en de dezelfde verlangens waar willen maken. Ook je persoonlijkheid speelt mee. Heb zelf eigenlijk altijd in een mannenwereld gewerkt en nooit geen onaangename ervaringen gehad. Voor mij dus ook geen vrouwendag al realiseer ik me heel goed dat er nog heel veel landen zijn waar het voor vrouwen nog ronduit vrouw onterend leven is.

    Like

      1. Natuurlijk en lang niet iedere vrouw heeft een carrièrewens, en dat kom je ook onder mannen tegen natuurlijk. Maar vrouwen hebben dan wel een nadeel als er een kinderwens is maar oke, daarvan mogen we toch de mannen niet de schuld in de schoenen schuiven, dat is genetisch bepaald.

        Like

          1. Nee zoals je zegt, alleen in de carrière wereld geldt het als nadeel. Ik had het voor geen goud aan m’n man overgedragen. Maar ik had dan weer wél een man die zich liet steriliseren toen de pil voor mij teveel bijwerkingen had, niet alleen ik was geëmancipeerd, Henk was het ook. In de jaren 70 nog best een dingetje voor de meeste mannen.

            Like

                  1. Ja leuk hé, en altijd heeft Henk een belangrijke rol gespeeld zonder ooit zélf een woord te schrijven. Dat was ook de reden dat ik niet om zijn dementie heen kon zonder van stijl te veranderen. Ik blog al sinds 2005, best wel lang ja;-)

                    Geliked door 1 persoon

  2. Wat stromen onze gedachten toch vaak gelijk op Lieve, Trouw aan het vrouw-zijn is voor elke dag en geloof in jezelf het hoogste goed. Hele mooie mijmering. Zet me ook aan het denken. Lieve groet, ❤

    Like

  3. ha die omabaard
    ik heb met interesse je mooie schrijven gelezen
    en de reacties van de dames onder ons bloggers
    ik kan er in alles alleen maar mee eens zijn
    en las ik dan bij Edward lees , ja er is nog veel mis 😦

    Like

  4. Ik denk dat zo’n vrouwendag nog steeds een mooi signaal is. Niet om cadeautjes te geven, niet om er reclame rond te maken (degoutant, hoe bedrijven die dag inrijven als extra dag om producten te verkopen), maar zeker internationaal om ons bij de les te houden. Want ja, er is enorm veel veranderd, ten goede. Maar er is ook nog zoveel fout. Zowel bij ons als in het buitenland… in het begoede buitenland en al helemaal in het minder begoede buitenland.
    Wij zitten in een luxe-situatie, ja, want we kunnen niet klagen. Of we mogen niet klagen. Maar tegelijk, ja, wij mogen wel klagen. Want ook bij ons gebeurt er voor vrouwen veel minder dan voor mannen. Denk bijvoorbeeld maar aan iets vaak voorkomend als “pijnlijke maandstonden”. Wordt er gezocht naar oplossingen daarvoor? Maar neen. Of nog eentje. Hoera, wij vrouwen kunnen de pil nemen, sex zonder gevaar om kinders te maken. Klein detail: goesting in sex daalt drastisch. Wat maakt het uit. Het wordt zelfs node toegegeven dat het zo is. Maar krijgen mannen hem niet meer overeind? Oh, dan is er wel een blauw pilletje hoor. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Veel mannen doen dit hoofdschuddend af als “maar allez, dat is toch zo erg niet”, maar als je er echt over nadenkt? Nog veel werk aan de winkel.
    Hehe, I’ll get off my soapbox now.

    Like

    1. Tja, dat zijn twee ‘moeilijke’. Hoewel ik denk dat daar ook al een serieuze evolutie in gebeurde.
      De tijd is voortdurend in beweging, ik durf en wil niet echt klagen omdat het elders soms zo verschrikkelijk leven is voor vrouw. Alles kan beter, maar het gevoel dat bij ons de vrouw steeds meer geapprecieerd wordt, en dan heb ik het vooral niet over het huishouden!, vind ik bemoedigend. Of ben ik te snel tevreden?

      Like

      1. Ja, ik snap wat je bedoelt, en ergens heb je gelijk. Anderzijds denk ik dat we dit te snel onder de noemer “klagen” plaatsen. Terwijl het gewoon de dingen onder woorden brengen is, ze in de aandacht houden. Want er is veel veranderd, maar is het al zoals het moet zijn?

        Geliked door 1 persoon

  5. Het ergste leed zoals jij dat beschrijft is hier intussen wel geleden, denk ik.
    En toch is de gemiddelde werkvloer nog altijd niet helemaal vrij van diverse vormeb van discriminatie. Als ik hoor dat ervaren vrouwelijke verpleegkundigen van middelbare leeftijd door bepaalde artsen nog altijd worden betiteld als ‘de meisjes’, dan wringt er toch iets natuurlijk (om het maar vriendelijk uit te drukken).

    Geliked door 2 people

  6. Ja, dat madammeke, daar krijg ik het ook van op mijn heupen. Er is ook hier nog veel werk aan de winkel, vind ik. Absolute gelijkheid een utopie. Toen ik de eerste jaren les gaf, stuurde de directrice me op bijscholing voor informatica omdat er voor talen geen uren waren. Pas na een jaar of acht stond ik in uren waarvoor ik gestudeerd had.

    Like

    1. Oei informatica, dat lijkt me pas vreselijk na een diploma talen!? Er waren toen inderdaad weinig plaatsen. Ik heb ook nog labo scheikunde gegeven, waar ik nog nooit van had gehoord en dus mijn vingers eens flink verbrand omdat ik geen idee had dat gesmolten glas zo heet kon zijn 😦

      Geliked door 1 persoon

  7. Ik heb altijd voor mannen gewerkt in een ondergeschikte positie (secretaresse), maar ik heb mij nooit de mindere gevoeld. Ik was er mij zeer goed van bewust dat ze mij, en mijn vrouwelijke collega’s, nodig hadden. Eerlijk gezegd heb ik meer ‘problemen’ gehad met sommige vrouwelijke collega’s. Vrouwen onder elkaar … ik liever niet!
    En vrouwendag, en al die andere dagen, ze kunnen mij eerlijk gezegd gestolen worden. Ik heb er totaal niks mee.

    Like

  8. Jammer maar zelfs in Nederland zijn we nog steeds niet gelijk aan de mannen. In principe kan dat ook niet natuurlijk maar hier op de Veluwe (biblebelt) merk ik het nog steeds. Van mij mag die vrouwendag dus wel.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik las en hoorde reeds over de biblebelt. En met een schoondochter van die kanten, ben ik ook meer op de hoogte. Ongelooflijk dat dit nog bestaat.
      Maar of één dag dit oplost??

      Like

  9. Heel mooi logje en zo herkenbaar.
    Ook ik vloog van de ene school naar de andere halfweg de jaren tachtig. Het was hopeloos, ook met het loon dat nooit op tijd werd betaald. Na vijf jaar had ik het bekeken en ging ik werken bij een verzekeringsmaatschappij en daarna in een uitzendkantoor. Halfweg de jaren negentig was er een tekort aan leerkrachten en zette ik opnieuw de stap. Eerst in een BuSo-school voor gedragsgestoorde jongeren. Daar leerde ik veel, maar er blijven wilde ik niet. Emotioneel veel te zwaar. Daarna kwam ik op de school terecht waar ik nog steeds werk. Er zijn weinig mannelijke collega’s, maar degene die er zijn, zijn beslist vrouwvriendelijk. Het is echter weer zwaar aan het worden omdat er heel veel spanningen heersen binnen het lerarencorps. Oorzaak: de werkdruk die steeds maar hoger wordt, ondanks dat men weet dat het water aan de lippen staat. Zo jammer dit te zien gebeuren. Machtsmisbruik van mannen heb ik in het onderwijs (vrouwenwereld) daarentegen nog niet echt ervaren, maar wel destijds in de privésector. Vreselijke toestanden waren dat. Als je ambitie had, stond daar wel iets tegenover, als je begrijpt wat ik bedoel. Hogerop kon ik dus niet geraken omdat ik zogenaamd niet meewerkte. Ik heb die nare herinneringen in de diepvriezer gestopt, helemaal onderaan.

    Geliked door 1 persoon

    1. Heerlijk, zo’n lange reactie!

      Op mijn eerste loon moest ik 6 volle maanden wachten, dat kan je je toch niet meer inbeelden nu? Wij zijn direct na onze studies getrouwd, dus allebei zonder inkomen, ik moest lenen bij mijn vader om een boekentas te kunnen kopen….

      Er is een groot tekort aan lesgevers, grote paniek overal, en ondertussen voeren ze de werkdruk steeds meer op. Begrijpe wie kan. Het was en is in onze school niet anders. Heel veel jonge mensen haken af na een paar jaar, omdat er naast het lesgeven zo immens veel andere taken bijkomen.

      Daarenboven zijn leerlingen én ouders veel mondiger geworden, vaak té mondig zelfs, wat het er niet gemakkelijker op maakt. Je moet al sterk in je schoenen staan om sommige ‘aanvallen’ te verwerken.

      De onderwijswereld is een ‘zachte’ wereld, behalve die ene keer in het begin, werd ik altijd door een supertof corps omringd. Er is ook minder concurrentie.

      Fijn om nog eens over mijn vorige wereld te kunnen schrijven aan een ‘lotgenote’ 🙂

      Geliked door 2 people

          1. Dat was toch erg hé. Wij stonden toen ook met twee in het onderwijs. We startten op 1 september en pas het jaar daarop in februari kregen we eindelijk ons loon. Wat waren we braaf… en dan nog keihard ons best blijven doen voor die gegeerde baan.

            Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s