Kiara of Keera of Sabine of….

Ondanks de vele waarschuwingen van koning Wind ga ik de uitstap toch wagen, een lang geleden gepland zee-WE met kleinzoon.

Terwijl ik geduldig wacht in het station, vliegt ‘mijn’ trein voorbij, en stopt 500 meter verder middenin de velden. Geen tijd voor verbazing, ik strompel met de te zware valies en handbagage eveneens de velden in.
Hijgend van inspanning en ontmoediging hap ik naar adem.
De conducteur geeft me vriendelijk een woordje uitleg, ik was de enige passagier op dat godvergeten dorpsperronnetje, de machinist is dit traject niet gewoon en zag me – nog net in een flits- bedremmeld toekijken hoe mijn rit naar betere oorden een utopie leek te worden…..
Excuses aanvaard, kloppend hart kalmeert, gelukkig.
Het kan gebeuren, totaal vergeten worden…

Bij de tussenstop in Gent pik ik de kleinzoon op, wij -alleen met tweetjes- trekken richting zee. Eerst nog een snel ijsje, we hebben iets te vieren, manlief bewees z’n taalkunsten bij de Engelse rondleiding. Zenuwen stonden flink gespannen, nachtelijke slaap moest erbij inboeten, voor het kraaien van de haan wakker, maar de fijne commentaren mogen in de annalen gegrift blijven.

Een plaatsje met uitzicht op zee en verrassende zonsondergang, wordt ons voorgesteld. Samen zijn we 70, de leeftijd heeft een streepje voor. We bediscussiëren het eten, de drank, de kleuren aan de einder, een babbel van formaat van man tot vrouw.
Daarna wil hij zo snel mogelijk naar ‘ons vakantiehuisje’, wat neerkomt op een klein appartementje, acht hoog, maar met een oneindig machtig zicht over zee en ….zee……

Samen in het (enige) grote bed, hij voelt zich veilig en kruipt de hele nacht dicht tegen me aan, ik lever een stil gevecht voor mijn streepje bed.

Zondagochtend, het vergezicht blijft aanlokkelijk. Hij wil in het zand spelen, voetjes in het water, de ontgoocheling zal aan de lijve ondervonden worden.
De vloedlijn ligt ver, we overwinnen heel wat pittige zandstralen en overweldigend winderig gebrul, maar we zijn dapper toch? Hij verliest de moed, tranen en zand branden in de oogjes, hij schreeuwt het strand bij elkaar, minstens vier verwonderde ogen (mede-lotgenoten) kijken hem bemoedigend en mij streng toe, welke idiote oma doet nu zoiets?

Traantjes verdwijnen
Lachjes verschijnen
Hij vertelt zovele verhalen
Het mondje staat nooit stil
oma kan alleen maar stralen
goud waard mijn pupil

Kiara raast kranig verder, wij keren vervroegd huiswaarts, want die ‘wind is overal‘ en ‘gaat me meenemen, recht de lucht in‘……
Nog wat treinmiserie als kers op de taart, stel je voor dat alles vlot zou verlopen bij deze extreme weersomstandigheden?! Neen, vooral niet in België.

Ik smaak nog  de haiku van Geert de Kockere, die hij elke zondagmiddag via facebook creëert voor de (vele) gulle gevers bij drie gekozen woorden (hier wind, hersenen, tuin). Graag kies ik hier een passend uit:

Blaas maar wind, blaas maar,
blaas ook door de wilde tuin
van mijn hersenen!

39 reacties op ‘Kiara of Keera of Sabine of….

  1. Storm kan best angstaanjagend zijn voor een kind, vooral op zo’n grote open vlakte.Maar dit geweldige verhaal vertelt hij nog aan zijn kinderen! Het zal wél even duren eer hij de schrik te boven is maar zal er dan zéker stoere verhalen over vertellen aan zijn vriendjes.

    Liked by 1 persoon

      1. Ach…. wát een indruk moet dat gemaakt hebben. Kan me er wel iets bij voorstellen, ik ben jarenlang bang geweest voor storm na de stormramp in ’53. Ik was toen nog 10 jaar oud en het gegier van de wind in de schoorsteen en om de ramen vond ik doodeng.

        Like

          1. Klopt, ben ik aardig van slag af geweest in die tijd en natuurlijk de angst dat de zee écht over de boulevard zou komen, wat hier en daar wel een klein beetje gebeurde maar gelukkig niét desastreus.

            Like

  2. Ach ja, het is wat het is! En het leven marcheert niet altijd gelijk wij in onze fantasie voorstellen en kinderen mogen dat ook leren indien het zich voordoet. Hij zal er heus geen trauma aan overhouden. Maar misschien wordt het in zijn hoofd, het spannendste avontuur ooit, met zijn oma! Mar gelukkig zijn jullie veilig terug!

    Like

  3. Wat een mooi geschreven relaas over dit stormachtige strandavontuur voor twee. Dit lijkt me typisch zo’n avontuur dat oma uiteindelijk beste eens geruime tijd zou kunnen overleven. Ik weet niet hoe oud de kleine man is, maar het zal vast diepe indruk hebben gemaakt.

    Liked by 1 persoon

  4. Wat een prachtig verhaal omabaard. Je bezorgde jezelf en het kleine ventje een onvergetelijk weekend. Dat hij ooit in de storm op het strand speelde, zal hij vast nooit meer vergeten.
    Ik hoop dat de terugreis iets vlotter verliep dan de heenreis.

    Like

  5. dat was al in al toch een fijn oma – kleinkind weekend aan zee
    alleen de wind werkte niet mee
    des spoorwegen deden daar niet voor onder
    maar O wonder
    Traantjes verdwijnen
    Lachjes verschijnen
    Hij vertelt zovele verhalen
    Het mondje staat nooit stil
    oma kan alleen maar stralen
    goud waard mijn pupil

    schitterend

    Liked by 1 persoon

          1. gelukkig maar 🙂
            en jullie trotseerden de storm , maar hebben vast en zeker geen schelpen gezocht
            om zo’n sierlijk stuk na te maken
            ja het spookte ook hier nog flink gisteravond
            nu is het zo goed als voorbij

            Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s