Een achtbaan van emoties….

Het jonge koppeltje kookt voor ons, een lekker post-verjaardagscadeautje. De Mexicaanse gerechtjes smaken heerlijk, en ruiken naar een verre uitdagende wereld. De babbels vliegen over en weer, er is gezelligheid, er is eerlijkheid, er is vooral openheid , toekomstplannen worden uit de doeken gedaan. Ik hoor nog meer over die verre uitdagende wereld, die ze graag leren kennen, avontuur zit hen in het bloed, net zoals de idealen, en ik slik, slik en verslik.
Nieuw-Zeeland, Bali, Canada….
Voor het eerst hoor ik over  Green School, over duurzaam onderwijs in een ecologisch project.
Ik bewonder dromen, ideaalbeelden, moed, ver weg van onder de kerktoren,  avontuur en fundamenten, maar toch, toch….
Spontaan gaan mijn  gedachten naar de wijze woorden van Kahlil Gibran

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.

Ik gun het hen, graag, heel graag, maar ik zal ze missen, erg, heel erg.

We slapen er een nachtje over, ik probeer het toch….

Sint en zwarte (!) Miet kloppen op de deur. Het huis is vol, de living overspoeld met 11 verwachtingsvolle, en toch ook angstige gezichtjes, en nog meer ouders en grootouders genieten mee. l’Histoire van een prachtige kindertijd uit een ver verleden se répète, hier ten huize. De onverwachte gasten worden gretig verwend met dolle liedjes en vrolijke danspasjes. Hij weet veel, de wijze Sint, hij spreekt elk kind persoonlijk aan, de grollen van  Miet vrolijken op, hij is lief en de kindjes luisteren aandachtig, beetje gespannen, want die heilige man kent hen wonderwel.
Het moment koestert zich diep in mijn hart. Ontroering, de nodige aandacht om herinneringen ‘op papier’ te creëren, letterlijk en figuurlijk , blijheid en dankbaarheid om een fijn familie-samen-voelen, vechten hard om aandacht.

20191201_1127283782154760385678792.jpg
Sorry voor de superfijne zwarte Miet 🙂

We hebben tafels bijgesleurd, zetels weggeschoven, stoelen uit alle uithoeken van het huis terug opgescharreld, voor broodjes en lekkernijen gezorgd. Het bakje is vol, overvol, het vraagt de nodige voorbereidingen, gedachten en organisaties geraakten hier al eens in de knoop, manliefs goedbedoelde woorden ‘alles lost zichzelf wel op‘ zorgden even voor een pittige woordenwisseling, de voorbije week was best wel kruidig soms.
De dag was schitterend, binnen én buiten, de gebriefd/te zon deed haar uiterste best.
Een bosbezoekje, kinderen even ruimte en frisse lucht gunnen, verstoppertje spelen met de hele bende, blaadjes tellen, een dag om in te kaderen.

De laatste opruimklussen zitten erop, tafels zijn leeg, kasten vol, meubels vinden juiste plaatsen terug, vertrouwd, en toch ook weer leeg….

Dag Sinterklaasje
daaag daaag Zwarte Piet
Dag Sinterklaasje daaag daaag
Luister naar ons afscheidslied
Tot volgend jaar
hopelijk….

 

45 reacties op ‘Een achtbaan van emoties….

  1. Hier hoor ik iemand die het niet meer weet. Verstand en gevoel strijden om de beste plek en gaan met je op de loop.
    Het gedicht is treffend en geeft mij ook te denken.
    Loslaten. Het moeilijkste wat er is.

    Like

  2. Met al die emoties die ik stuk voor herken maar dan vanaf de andere kant voel ik ook hoe intens jij dit koestert en dat je beseft dat het een enorme rijkdom is dit zo te mogen, én kunnen, ervaren!
    Zo benijdenswaardig!

    Like

    1. Ook Loesje heeft de wijsheid in pacht ‘als je loslaat, heb je twee handen vrij’. En zoals jij zeker weet, ben ik een vurige fan.
      ik hang ‘ze’ boven ons bed. 🙂
      Groetjes daar en een prettige ‘werk’week.

      Like

  3. Gaat één van de kinderen emigreren? Dan snap ik de rollercoaster wel. Loslaten wie of wat je bij je wil houden is o zo moeilijk. En wat een vroege Sinterklaas hebben jullie erop zitten.

    Like

    1. Dat ligt in hun bedoeling, ja. ze moeten nog veel uitzoeken, maar in dit avontuur vinden ze elkaar echt.
      Loesje zegt “als je loslaat heb je twee handen vrij”!
      Om met de échte Sint en Miet en 27 man af te spreken, moeten we intijds plannen. Telkens het WE voor zijn feest. Hij komt uiteraard nog (onzichtbaar door de schoorsteen) bij de kindjes thuis.

      Like

  4. O wat begrijp ik dit goed. Ook ik heb indertijd veel traantjes gelaten. Mijn zoon is met een Canadese getrouwd en ik weet dat hij nooit meer zal terugkeren. Ondertussen zelf al 9 keer of zo geweest. En ik moet zeggen, het is een verrijking. Al is er een immense cultuurkloof. Veel sterkte. Ik weet hoe hard zouets aankomt. X

    Like

      1. Wel, ik zag dat eerst ook niet zo hoor. En zoals je weet is het niet altijd eenvoudig als we samen zijn,. Maar ondertussen is Nova Scotia mijn tweede thuis. En het internet maakt zoveel goed. Elke week speel ik online poppenkast voor mijn kleindochter. Of volg ik haar in haar spel. Wat een geluk dat dit bestaat. Zo zie ik ze ook opgroeien. Veel sterkte voor je verscheurde moederhartje.

        Like

          1. Prinses Leyla is Ellies beste vriendin! Haha. Z e vond het leuk om haar eindelijk eens in het echt te ontmoeten, maar de poppen moesten hier blijven. Zodat we het poppenspelen kunnen blijven doen. Je wordt vindingrijk hoor op den duur. Zo kan ik een beetje online babysitten.

            Liked by 1 persoon

  5. Alle wijze woorden ten spijt…. het doet pijn wanneer kinderen (uiteraard mét je kleinkinderen) zover weg willen. Het geeft gemis, gemis bij feestelijkheden zoals je dit weekend had en ook bij andere gelegenheden waar je , over een weer, graag steun bij elkaar zoekt. In de ruim 20 jaar dat onze oudste in de USA woonde veranderde er weliswaar veel in de contactmogelijkheden maar toch…. het gemis kon het nooit helemaal goed maken. ! Maar natuurlijk valt er mee te leven tegenwoordig, je geeft ze al je liefde mee en houdt de mooie herinneringen met hun liefde hier.

    Like

    1. Zij hebben geen kinderen, ze nemen dus geen kleinkinderen mee.
      Er zijn tegenwoordig veel manieren van contact houden. Dat was vroeger zo anders. We zien wel hoe het uitdraait, ze moeten nog alles uitzoeken.

      Like

      1. Dat scheelt voor het afscheid heel veel maar dan worden ze misschien wél daar geboren, net als Sebastian. Ja hoor het is anders, zelfs in die ruim 20 jaar al veel veranderd. Bovendien kan de één er makkelijker mee om gaan dan de ander. Ik vond het moeilijk en kon overleven door toch een doorzichtig muurtje om m’n ziel heen te zetten dat weliswaar vreugde temperde maar óók verdriet. Ik schreef daar ook wel eens een logje over .
        https://rietepietz.wordpress.com/2012/07/08/als-er-iets-is/

        Like

  6. Die wijze woorden van Kahlil Gibran zijn maar al te waar. Maar dat gaat soms wel gepaard met een vervelende strijd tussen gevoel en verstand. Onze kinderen en kleinkinderen wonen op een prettig halfuurtje rijden. Wij zouden het al niet leuk vinden wanneer ze naar het zuiden of westen zouden verhuizen, om over emigreren nog maar te zwijgen …
    Loslaten is soms zo deksels mogelijk. Maar er valt niet aan te ontkomen, en het zal jouw vast ook lukken.
    Dit Sinterklaasfeest zal vast een lang gekoesterde warme herinnering blijven.

    Like

    1. Die wijze man wist het al veel langer. Kinderen en kleinkinderen in de omgeving is een mooie droom. Hier woont niemand echt in de buurt. Maar doenbaar. Een ander continent zal veel moeilijker zijn. Tijd brengt raad

      Liked by 1 persoon

  7. Gezellig feest hebben jullie gevierd! Toen onze jongste twintig was reisde hij een tijdje door Australië. Ik was best wel wat ongerust: wat als het hem daar zo goed bevalt …… Naderhand studeerden hij en zijn broer ieder ruim vijf jaar in Letland. Wederom was ik iets van ongerust: wat als ze thuis komen met de liefde van hun leven uit weet ik wat voor ver land …… Maar intussen wonen ze alledrie dicht, redelijk dicht en iets verder weg van hier. Het is goed zo.

    Like

    1. Je hebt duidelijk ervaring op dat gebied. Ondertussen heb ook ik gerelativeerd, en zien we wel waar ze voor kiezen. ik hoop toch in stilte dat het niet te heel ver wordt. Maar het is en blijft natuurlijk hun leven. Ze zijn (hopelijk 🙂 ) oud en wijs genoeg. Dank voor je geruststellende reactie.

      Liked by 1 persoon

  8. Wat een mooie wijze wenselijke en moederlijke blog. Zo herkenbaar en zo weloverwogen. Heet jullie Piet Miet, haha, hier is hij niet zwart meer. Zoveel liefde spreekt uit de voorbereidingen, zelfs met geknetter, herkenbaar, en dan die hele bubs, Wij hielden dit jaar feest in afgezwakte vorm, maar niet minder mooi.
    Emigreren is wel verder dan even weg, zoals mijn kinderen een aantal jaren geleden een wereldreis maakten. Ik wist dat ze terug zouden komen.Een dochter woonde met haar gezin jaren in Parijs. Zij zijn ook hier naar toe gekomen. Ik weet wat je doormaakt, Al is Parijs peanuts bij Bali, Nieuw Zeeland of een wereldreis. Je hebt er wel weer een mooi adres bij, Lieve ❤ Dat is de fijne kant van het verhaal. ❤

    Like

    1. Wat een fijne reactie!
      Ondertussen besef ik (beetje laat he) dat je de toekomst toch niet in handen hebt. Wat komt, zal komen.
      Maar toch liever Parijs dan Nieuw Zeeland 🙂
      En ondertussen genieten we de kleine dingen des levens, jouw en mijn levenskunst!

      Liked by 1 persoon

  9. Heel erg heftig. En zo liefdevol beschreven. Mooi met het gedicht erbij.
    Wij hebben die stap ook gezet en ook dochterlief ging een aantal jaar terug de halve wereld weg om samen met haar partner in Zweden te zijn. We hielden goed contact. Sinds een ruim jaar wonen beide nu (dochterlief weer) in Nieuw Zeeland. Soms is de wereld zo klein en zo groot tegelijk. sterkte, Hanneke

    Liked by 1 persoon

      1. Over de emigratie blog ik ook niet echt. Emigreren is best een heel groot proces (voor iedereen) en lukt me niet even kort te beschrijven. Voor ons beviel het eigenlijk vrij snel, ik voel me hier ook thuis. We hebben altijd gezegd dat als het niet goed zou gaan, we altijd terug konden. Inmiddels wonen we hier ruim 9 jaar. Voor jou zal het nieuws zeker zwaar zijn. lieve groetjes, Hanneke

        Liked by 1 persoon

  10. Het is altijd zo dubbel met kinderen. Je gunt ze de ruimte, maar er is ook het verlangen om ze een beetje bij je in de buurt te houden. Heel herkenbaar. Jullie Sinterklaasfeest klinkt als een prachtige en dierbare herinnering.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s