“Waarom praten belangrijk is”

Elk uur van de voorbije nacht beslis ik om vandaag een grote ochtendwandeling te maken, rusteloze benen kunnen behoorlijk dwingend zijn, weer of geen weer, ik zou het niet aan mijn hart laten komen.
Het wordt ‘geen weer’ en…. ik zet me lekker warm achter het scherm, met een  drankje en hapje.
Bah, ik ben geen fan van mensen die een stellig voornemen niet uitvoeren, om één of andere flauwe reden als ‘wat’ regen.
Conclusie : ik ben vandaag geen fan van mezelf.
Moeten we niet mild zijn voor elkaar en dus ook voor onszelf?
Voila, ik heb mezelf weer overtroffen.

Mijn slapeloze nacht kan misschien een oorzaak vinden in  de voordracht van gisterenavond? Of zoek ik simpelweg een drogreden?  Ik vrees ervoor…..

Het was een initiatief van Te Gek?! En omdat gekkigheid altijd al een speciale plaats in mijn hart kreeg, ga ik luisteren. Dertig man/vrouw is aanwezig, om beroeps- of persoonlijke redenen. Zelf ga ik uit pure interesse en nieuwsgierigheid, als kind én als volwassene  was en ben ik getuige in mijn omgeving.
Niet verwonderlijk, 1 op de 4 krijgt ermee te maken, 1 op de 8 heeft een angststoornis, 12% van Vlaanderen krijgt een burn out, en vooral….60% zwijgt erover. Waarom? Schaamte, schuldgevoel, vooral niet tot last willen zijn of teleurstellen.
Alles is immers maakbaar tegenwoordig! Als je maar goed je best doet!” Die woorden maken enkel radelozer.

Maak ik het erger door er als buitenstaander naar te vragen?”
NOOIT!
Je kan dé persoon zijn die echt interesse toont, je mag niet doodzwijgen.
Je creëert opr-echte verbinding.

Hij vertelt over het grote verschil tussen empathie en sympathie. Empathie vereist echtheid, betrokkenheid.  Zoek geen oplossingen, vertel vooral niet eindeloos over eigen positieve ervaringen, de persoon bij je heeft daar geen boodschap aan, hij verglijdt enkel dieper in schuld- en schaamtegevoel. Mensen met problemen hebben vaak een tunnelvisie. Het probleem minimaliseren, omzeilen of ombuigen naar fijnheden die je zelf mag ervaren en daarom wil delen kan moordend werken.
We weten allemaal wat pijn inhoudt, ook al doen we ons vaak uiterlijk sterker voor, de glimlach is en moet blijven. We verbergen te vaak de eigen  kwetsbaarheid voor onszelf. Laat staan voor de ander.
Kinderen zijn kwetsbaar spul. Volwassenen zijn gelijmde kinderen.” (Johan Anthierens)

Niet helemaal voldaan trek ik huiswaarts. Er volgt nog een lange, vooral koude nababbel buiten, want geen cafeetje te bespeuren in de verre omtrek.
Sommigen misten concrete tips en trics, ik miste diepte.

We werden betrokken bij de les, hij sprak mensen persoonlijk aan, en laat ik dat nu net niet zo appreciëren. Na een eerste filmfragment over suïcidaal gedrag was ik als eerste aan de beurt, met een mond vol tanden en pijnlijk voelen, zat ik daar te hakkelen, iets over ‘dat ik het zelf ooit van heel dichtbij had meegemaakt’ enne….. uhm……. dat ‘ik het niet wist’.
Ik wilde luisteren, gewoon horen, bij-leren, begrijpen, niet zelf verwoorden…

De regen heeft haar tranen bedwongen, tijd om de nachtelijke beslissing in te lossen? Door plas en modder.

 

 

Twee keer de hemel verslinden

In de uitgestrekte Ourthevallei, waar de bomen rood en goud kleuren en de regen helpt glinsteren, duikt het familiehotel OL Fosse d’Outh op.

En ja, het is er niet altijd rustig in de eetruimte, waar de grootkeuken eigenlijk best lekker is en het ontbijt uitgebreid. Ik ontdek vriendengroepen, families van oud naar jong, kinderwagens en rollators. De wereld in één grote ruimte, omgeven met prachtige bossen, de grillige Ourthe, spel- en ontspannende mogelijkheden.

Misschien klinkt het wat te grootschalig, maar de blije vrolijke kindergezichtjes overtuigen het enorme gemak waarin kinderen én volwassenen zich sociaal weten te gedragen.
Alhoewel de graai- en grijpcultuur heel soms even overheerst en het ik-gevoel van de mens opduikt, als de ‘oplage’ van het dessertenbuffet soms wat beperkt blijkt te zijn.

Het is er niet altijd rustig in de eetruimte, een kind mag er kind zijn. En wij met hen.
Er mag gedanst, gegoocheld, onbezorgd genoten geworden.
De kamers zijn ruim, kinderen splitsen we op in duo’s  en worden baas in eigen huis.
De meisjeskamer, de jongenskamers. Ontdek ik toch enig verschil in orde??

Ezels worden geborsteld, er is het speelparadijs, de ‘Fossekelder’ , we ritsen van boom naar boom, en ook deze oma heeft dé sprong gewaagd, onder groot Frans applaus, vanop de hoogte recht de diepte in, even gedachten op nul, en dan jezelf overleveren aan de techniek, over rivier en bergflank, gedachten en zorgen zwieren zalig weg, de dieperik in, tot ik weer  voeten op de aarde ‘moet’ zetten. Enig gevoel van trots overspoelt me, ik voel me jong, vrank en vrij.

Er is  het bos, de stilte is  tastbaar, ik omarm de rust, de kleuren, de geuren van het nat op het vrolijke bladertapijt, het eeuwig klaterende riviertje beneden, de vergezichten, zelfs de regen in mot kan me niet deren, ze mag m’n haar nat maken, de beloning is het piepkleine krulletje achteraf.

De hemel mag ik ook verslinden in het heerlijke boek van Paolo Giordano. (schrijver van de ‘eenzaamheid van de priemgetallen’). Een kanjer van 460 verslavende pagina’s over idealen, de keuze tussen rebellie en conformisme, de wereld charismatisch veroveren of verstarren in burgerlijkheid, alternatief het leven proberen begrijpen en leiden, vaak ook lijden, ecologie en de corruptie in Italië, geloof en ongeloof, leven binnen of buiten de maatschappij, weemoed en volharding, pure liefde, vaak moeilijk, waarheid en fictie, obsessie en gelatenheid, de zoektocht naar de onaangeroerde plek op onze aarde, worstelen met heden en verleden, aanvaarding en verzet.

Het verhaal omvat  twintig levensjaren van de vier hoofdpersonages, Theresa en de  jongens.  Traag, net zoals de manier waarop de vier hoofdpersonages leven. Maar het blijft boeiend.

Ik lees en herlees passages uit ‘de hemel verslinden’, ze zinken en bezinken, zelden zijn ze poëtisch (waardoor het boek voor mij heel fijn leesbaar wordt). Ze bevatten de diepe kern van waarheden, ik put gretig uit mijn verleden én ervaringen. Zelden heb ik mezelf zo verloren in een boek. Het boek verwoordt existentiële vragen,  maar blijft het antwoord schuldig. Waarom? Omdat een éénduidig antwoord er gewoon niet is.

Het leven kiest zonder te kiezen, het ontluikt op een bepaalde plek en niet op een andere, zomaar.’

‘Wij gebruikten steeds minder woorden, maar we waren nog steeds in staat om samen te zien wat zichtbaar was, en ons wat onzichtbaar was in woordeloze eendracht voor te stellen.’ 

Vorig jaar was de Italiaanse schrijver op de boekenbeurs. Bij interesse, een interview lees je hier.
https://www.cosiddetto.be/lees-luister-en-kijktips/interview-met-paolo-giordano-over-zijn-nieuwe-roman-de-hemel-verslinden/

Het boek heeft me intens geraakt. De auteur verwerkt er veel actuele problematiek in. Wat mij vooral trof was de herkenbaarheid in de  twijfels van de (jonge) mens rond de kern van het zinvolle bestaan. De stijl is heerlijk, eerlijk, niet omzwachteld door poëzie, pur sang, er zit tragiek en energie en traagheid en aanvaarding in verweven.

Op het net lees ik zijn zinnen:
Het lijkt mij heel moeilijk om een leven te leiden zonder iets groters dat zin geeft. Ik zie dan wanhoop voor me: wat is dan de betekenis van alles? Ik ben althans niet gemaakt voor de mate van vrijheid van het heden. De personages verliezen zichzelf in die zoektocht naar betekenis en dat bepaalt de gebeurtenissen in hun levens. Bern kan zijn honger naar betekenis niet beheersen en dat brengt hem in groot gevaar. Voor vooral twintigers is onversneden idealisme aantrekkelijk – integralismo, hoe vertaal je dat? Fundamentalisme? Dat heeft nogal specifieke connotaties – maar ja, er zit iets fundamentalistisch in ons allen en dat is vooral gevaarlijk voor twintigers. Op die leeftijd test je je principes, bepaal je hoe je in de wereld staat.”

20191103_1214382993196142544519114.jpg

 

 

twee maal

de hemel verslinden