Grote ouder?!

Ze is antropoloog, socioloog en psychotherapeut, en geeft lezingen over de relatie grootouders-kleinkinderen. Haar naam is Kathleen Ghequiere.
Ouder worden is eigenlijk best vernieuwend” , schrijft de oma van Loesje, wij gaan dus samen op stap, manlief en ik, trotse, maar soms toch ook onzekere grootouders.
12 vrouwen en 7 mannen zijn aanwezig. Fijn dat ook opa’s hier een duidelijk betrokken steentje bijdragen. Ooit was het anders…..

Haar voordracht in een notendop zal moeilijk lukken, ze spreekt boeiend, met humor en vooral herkenbaar. Het publiek luistert en interageert. Heel objectief schrijf ik hier ‘mijn verslagje’ neer.

We leven in een snel veranderende wereld, gemiddeld zijn we 25 jaar grootouder, daar waar -nog niet zo heel lang geleden- ouders net de tijd kregen de eigen kinderen groot te brengen.

Er is de demografische verandering, we krijgen veel meer tijd en minder kleinkinderen.
Daarnaast is een culturele verandering merkbaar, lossere gezinspatronen en meer individualisme  duiken op, waarbij het kind centraal komt te staan en alle recht van spreken krijgt. Een logisch gevolg is een soms dalend respect naar de ouderen toe.
Ook de technologie vraagt een aanpassing, veel grootouders zijn niet meer echt mee en haken af via dit communicatiekanaal.

De grootvader.
Vroeger  zag je aan de schoolpoort enkel (groot)moeders, nu wachten daar veel opa’s.
Bij opa kan je niet enkel  leren, de emotionele band tussen hem en kleinkind is veel intenser. Een heel positieve evolutie.

Grootoudercarrière.
Wij moeten voortdurend een evenwicht zoeken tussen de nieuwe niet-professionele rol en het ouder worden met vaak bijkomende beperkingen.
We kennen het…, het doodmoe (maar tevreden) languit de zetel intuimelen na een kroosterig dagje.
De carrière bestaat bij de kleintjes enkel uit opvang. Een vast systeem met geregeld contact wordt best intijds op poten gezet om  een goede relatie te bewaren bij de adolescenten. Hard werken dus in het begin 🙂 .
Waaruit bestaat onze opvoedingsrol? Begrijpende aanwezigheid is heel belangrijk. Je mag nooit de opvoedingsstijl van de ouders aanvallen of bespreken  waar de kinderen bij zijn.
Wanneer de ouders afwezig zijn, gelden de eigen regels, die  gemakkelijker realiseerbaar zijn als het kind bij je thuis is, want in eigen huis voelt het zich sneller ‘de baas’.
Groot onderzoek levert de volgende constatatie : kinderen vinden dat grootouders zich te snel bemoeien, teveel inspraak opeisen, kleinkinderen zoeken en vinden wel degelijk geborgenheid bij ‘de oudjes’.
De culturele rol bestaat uit de overdracht van wijsheid en waarden, gewoon door er te zijn, deze moeten niet benoemd worden.
Hoe hechter de samenleving, hoe meer structuur gegeven wordt. Hoe individualistischer, hoe losser, waarbij het kind uiteindelijk zelf de regels gaat bepalen.
Jammer genoeg worden ook mankementen binnen families overgedragen, de geschiedenis blijft zich herhalen, angst en onzekerheden worden onbewust doorgegeven.

Ze eindigt met 8 tips.

  • Weet je wel zeker of je ‘goede raad’ gewenst wordt?
    [Ik besef, niet gemakkelijk….]
  • Houd van je kleinkind [ik besef, heel simpel], maar onthoud dat het niet jouw kind is.
  • Elke generatie heeft een eigen visie op opvoeding. De ouders bepalen altijd de opvoeding, grootouders kunnen énkel ondersteunen.
  • In de op’voeding’ speelt ook voeding een grote rol, kinderen waarderen lekkere en gezonde hapjes. Niet enkel bij de man gaat de liefde door de maag…
  • Verwaarloos je eigen leven niet. Het is géén goed idee om overaltijd stand-by te zijn. Trek grenzen, anders volgt misschien de burn out van de (opvoedings)carrière van de grootouder?
    [Even een eigen noot, onze kinderen maken hier nooit misbruik van, de burn out ligt hier echt niet op de loer. ]
  • Laat verwachtingen dat alles stabiel blijft tot het eind van jouw en hun leven vooral los. Er duiken veel moeilijke situaties op, steeds meer.
    Steeds meer scheidingen ook, en scheiden blijft altijd lijden. Kinderen blijven loyaal naar beide ouders toe, en moeten in eerste plaats worden opgevangen in een goede structuur. “Grenzen trekken en zien geeft de meeste vrijheid”, niet omgekeerd. Je kan als grootouder de rots in de branding blijven.
    Er is ook de plotse ziekte, werkloosheid, armoede…..
  • De jongere generatie gaat het sowieso moeilijker hebben. Angst is vaak duidelijk merkbaar.
    De beschaving gaat in een neerwaartse spiraal, het kantelmoment komt eraan. We leven in een te drukke, prestatiegerichte maatschappij. Niet elk kind heeft voldoende veerkracht.
    Even wijst ze erop dat België op de tweede plaats staat qua zelfmoordcijfers na Finland. Reden?
  • Schermen, een extra zorg voor de toekomst. Er is de verslaving, facebooktoestanden waar alles stralend en happy lijkt, interesse in de virtuele wereld, die vaak mijlenver verwijderd ligt van de echte wereld. Als grootouder volg je hierin het standpunt van de ouders.

Bij een broodje hebben we nagepraat, de lijn doorgetrokken naar onze persoonlijke situatie, naar wat moeilijk en gemakkelijk lukt, naar wat we hopen voor de toekomst, naar onze enorme liefde voor het kleine grut.

37 reacties op ‘Grote ouder?!

  1. Mijn dochter gaat steeds mee als ik met mijn moeder boodschappen doe. Vroeger zorgde mijn moeder voor haar kleindochter, nu is het bijna andersom.

    Like

    1. Er is demografisch een groot verschil. Ik meen me te herinneren dat ze zei dat we gedurende ons leven als zestiger zomaar even tien jaar ouder mogen worden.

      Like

  2. De bewustwording is groter, vandaag de dag. Liefde is wat telt en daarmee is elke gekozen vorm van oma-zijn goed. Ik kan niet voor opa spreken. Die zweeft in de lucht als buizerd of havik. Maar ook in zijn afwezigheid klinkt de liefde door. ❤

    Like

  3. Dank voor je leerrijke blog!
    We worden – gelukkig – ouder, en krijgen tegelijk de kans om steeds nieuw te worden (knipoog naar Loesje)
    Wat zit het leven toch wonder in mekaar. Blij met het inzicht.

    Like

    1. Graag gedaan. Het werden fijne 2.5 uren. De voordracht overtrof mijn verwachtingen.
      En ondertussen genieten we ‘rustig’ verder van onze opgroeiende kroost he?

      Like

  4. Een heel boeiend en nodig verslag, bedankt daarvoor.

    Mijn schoonmoeder doet erg haar best om onze richtlijnen te volgen, ze vraagt me heel vaak “is het okee als ik dit of dat doe” of “wat wil je dat ik haar te eten geef”. Dat vind ik heel fijn. En ik antwoord meestal “doe maar wat jou het beste lijkt” 🙂 En tegelijk weet ik dat als ik zeg dat ik iets graag op een bepaalde manier wil, of dat iets voor mij belangrijk is (ivm met de opvoeding/zorg voor mijn dochter), dat mijn schoonouders zich daar dan ook aan houden. Dat schept veel vertrouwen, en dat maakt dat we een erg goede band hebben.

    Like

  5. Al teveel heb ik er nooit over nagedacht, eigenlijk gewoon op het gevoel afgegaan. En natuurlijk waanzinnig genoten van het omaschap, net als Henk van zijn opa zijn, omdat hij veel van de eigen kinderen heeft gemist door lange werkdagen waren de kleinkinderen echt een extraatje.

    Geliked door 1 persoon

  6. Ik heb het vanaf dag één als een voorrecht of een feestje ervaren om de rol van grootouder aan te mogen nemen. En zoals je onlangs hebt kunnen zien, is dat nog steeds zo. De kleinzoons zien het tot dusver niet echt anders, geloof ik. 🙂

    Like

    1. De spreker beklemtoonde dat je de band als kind moet onderhouden om de later niet te ‘verliezen’. Ik weet dat jij en je kleinzoon twee handen op één buik zijn. Heerlijk!

      Geliked door 1 persoon

  7. Dit is echt interessante, boeiende en eigentijdse materie ivm het grootouderschap in al zijn aspecten. Toevallig hadden we het er vandaag nog over. Werd de bonus-grootouder ook belicht? Dat ben ik namelijk. De derde oma… 😁
    Biologisch gezien zijn het mijn kleinkinderen niet, maar iedereen is lief en aardig, en probeert er mij zeker bij te betrekken. Op verjaardagen maak ik graag grapjes in de trend van ‘zie je dan niet dat hij mijn kin heeft? Of ja, dat doet zijn oma vuurtoren ook altijd, dat heeft ie van mij…’

    Like

    1. Ik heb nooit een oma gehad.. Beiden stierven jong, nog voor mijn geboorte. Dat vind ik wel heel jammer. Ik laaf mij aan de verhalen die mijn moeder over hen vertelt. Mijn ene opa woonde bij ons in en heeft ons voor een deel mee opgevoed. Hij was heel lief en ging altijd met ons wandelen, zong liedjes, strikte de sjaaltjes goed dicht voor we naar school vertrokken… maar dat is ook van horen zeggen, want hij stierf toen ik pas vijf was. Toch herinner ik mij hem nog!

      Like

      1. Ik heb ook 1 opa niet echt gekend en toch heb ik er vage heel fijne herinneringen aan.
        Of het via de verhalen en de foto’s komt weet ik eigenlijk niet goed.
        Ik ben er zeker van dat jij een lieve plus-oma bent💛

        Geliked door 1 persoon

    2. Er werd redelijk veel gesproken over bonus grootouders. Je kan een heel goede band opbouwen, hoewel de bloedband niet aanwezig is. Maar alles geldt uiteraard ook voor jullie.
      Het was fijn dat de spreker voortdurend alles in een ruimer perspectief plaatste.

      Geliked door 1 persoon

  8. ‘Toen’… lukte het toch ook…
    ‘k Had grootouders tot ongeveer mijn 11de, ze hebben ons dus wel gekend, alles samen 56 kleinkinderen… ‘Niets’ is daarvan overgebleven… Grootouders dood -> bende uit mekaar… De geschiedenis herhaalt zich…, niettegenstaande veel kleintjes nu veel meer oma’s/opa’s hebben…
    Lie(f)s.

    Like

    1. Heel vaak gebeurt het dat als ouders sterven de familiegroep uit elkaar valt. Echt jammer.
      56 kleinkinderen….. moeilijk om dan met elk kleinkind een band te scheppen.. .

      Like

  9. Een vast systeem met geregeld contact, dat vinden wij heel belangrijk. Wij zijn geen oppasoma en -opa maar zien onze kleinzoon wel iedere week. Wij prijzen lbs gelukkig dat hij zo dichtbij woont. En voor de rest: de nagel op de kop.

    Geliked door 1 persoon

      1. Twee stierven toen we nog klein waren en van de anderen waren we bang. Geen idee hoe zij dat ervaren hebben. Daar werd toch niet over gepraat?

        Like

Reacties zijn gesloten.