oma-rmen

De donkere herfstdag nodigt uit tot weemoed. Buiten is alles grijs, grauw en nat. Druppels vallen en blijven vallen, stortbuien en motregen wisselen elkaar gestadig af, ik lees wat, kook wat, was wat, strijk wat, maar beweeg niet wat….
Het is rustig in huis, te rustig en dan duikt onverwacht ‘een dromerig stil  verlangen naar’ op.

20191111_1601326261105867615667412.jpg

Het tegeltje is een fijn cadeautje voor deze oma van de kleinkinderen.

Ik neem de woorden letterlijk, ook ik had een heel bijzondere oma met grijswitte lange haren die ze elke dag trouw opstak in een knotje, de geruite schort voorgebonden, want zo hoorde het, een eeuwige mildheid in haar mooi bruine ogen, de glimlach rond de mond. Ze zag ons graag, heel graag, een fiere madame die zich nooit zonder de nodige lipstick  buiten waagde. ‘Want dan zie je er zo oud en flets uit’.

Als kind gingen we er logeren, ze nam ons  graag mee naar het grote park en Peerdsbos in Brasschaat, haar groene buren. We gaven dieren fris  gras, voorzagen eendjes  van oud brood (was toen nog geen misdaad, dachten we), speelden verstoppertje in het grote bos, waar duistere spoken en lieflijke feeën verdwaalden.

In het kleine huisje, waar vijf kinderen werden groot gebracht, zaten we in het kleinste kamertje rond de Leuvense stoof. Hoe meer haringen in de ton, hoe meer vreugd.
Twee grotere plaatsen vooraan werden omgetoverd tot ‘de mooie kamers’, sporadisch konden we er een blik in werpen, het porselein stond er te blinken, de vleugelpiano wachtte geluidloos, enkel voor de wekelijkse poetsbeurt gingen de kamerdeuren even wagenwijd open.

Er was die enge kelder, waar altijd een lekkere voorraad snoepjes op ons wachtte, suiker stond  vrij hoog in haar vaandel, je werd er sterk van, je kreeg energie én moed om toch de donkere ruimte op de tast in te stappen, een klein lantaarntje in de beverige kinderhand.
Ze bakte tongskes voor ons in goede boter, niets heerlijker dan dat, de vetten bleven een vast begrip in haar woordenboek, en dank zij of ondanks mochten we haar 95 jaren vieren.

Slapen deden wij op de zolderkamer, drie zussen samen in het  tweepersoonsbed, en het was heerlijk (warm). In de winter versierden  rijmbloemen het binnenraam. We vlogen dan het bed uit,  de ijskoude trap af, om ons beneden bij het gezellige vuur – daarvoor stond ze ruim intijds op- aan te kleden, na de kattenwas aan de pompsteen in het keukentje van 1 m². Je kon er draaien, noch keren. Lekker vette spek met eieren stond klaar, haar woorden ‘je moet eten voor de honger die komt’ zijn legendarisch.

Samen met het ouder worden nam ze ons met de bus mee naar ” ’t stad”. Geen groter feest konden we bedenken. De Inno was de vaste stek voor het koffietje en een grote crème glace  met veel crème fraiche, in een ware coupe.
“Niet vertellen aan  de mama,  meisjes”.

Met heimwee denk ik aan die fantastische logeerpartijtjes, nu ben ik zelf oma.
Ik denk ‘wat een luxe hebben we nu’.
Ik weet ‘verwennen mag’.

“Ik vroeg mijn oma tips om elegant oud te worden, maar ze zei dat ze nooit oud is geweest”, lees ik in de fijne Loesjeskalender, die vriendin me zo lief bezorgde.
Voor elke dag in 2020 een knappe waarheid met een groot tikkeltje humor.

46 reacties op ‘oma-rmen

  1. ‘k Herkende ’t begin van ’t verhaal, tot… ‘ze zag ons graag’…, mij dus niet, geen van de twee… Resten van je verhaal herken ik uiteraard ook…
    Grijs, (g)rauw, nat…, ook in mij…
    Geniet van wat je kan !
    Lie(f)s.

    Like

  2. De Leuvense stoof, de mooie kamer, de kattenwas aan de pompsteen, spek met eieren, de Inno en de crème glace met veel crème fraîche … zó herkenbaar en ook deel van mijn kindertijd.

    Like

  3. Heerlijk om te lezen.
    Wat een fantastische oma heb je gehad en ben je ook zelf.
    Helaas heb ik nooit een oma gehad. Ze stierven beiden jong, nog voor ik werd geboren.
    Mijn echtgenoot had ook zo’n geweldige oma. Hij praat er nog vaak over.
    Lieve groet.

    Like

  4. Als ik dit lees krijg ik een beetje heimwee naar de oma’s die ik nooit had. Maar al had ik dus geen voorbeeld, volgens mij zien mijn kleinkinderen me graag, ik hen ik ieder geval zéker.
    Wat een feestje is het toch om kleinkinderen te hebben hé!

    Like

  5. Heerlijk stukje om te lezen. Ze doet me denken aan mijn Limburgse oma. We gingen niet of zelden daarheen, maar af en toe kwam ze langs. En altijd vond ze wel wat om te maken wat leuk was, de wolmand moest eraan geloven 🙂 , vrolijke gehaakte slofjes, een tasje. En de door haar getekende huizen hadden steevast een scheur in de muur, dat hoorde volgens haar er bij. groetjes en een zonnetje gewenst voor morgen, Hanneke

    Liked by 2 people

  6. Wat een mooi logje, en zo herkenbaar ook … 🙂
    Ik had zo’n opa (pake in het Fries). Pake woonde letterlijk op een steenworp afstand van mijn ouderlijk huis. Kleuterschool was toen nog niet verplicht, vader werkte overdag bij de boer en moeder had van vroeg tot laat haar huishoudelijke besognes. En dus kwam het goed uit om mij overdag veel en vaak bij pake te stallen. Machtig vond ik het altijd bij pake. Samen kippen voeren, samen ‘werken’ in de tuin, samen dik belegde handgesneden boterhammen eten en zodra ik kon fietsen gingen we regelmatig samen op pad. Dat kon toen allemaal nog … 😉
    Helaas kwam pake veel te vroeg op zijn 64e te overlijden. Ik was toen 6 en ik ben heel lang ontroostbaar geweest.

    Intussen hoop ik net zo’n pake voor mijn kleinkinderen te zijn. En ik heb het gevoel dat dat tot dusver heel aardig lukt.

    Liked by 1 persoon

    1. Zo mooi dat je je dat nog zo haarfijn herinnert. Jammer dat je hem zo vroeg moest missen.
      Jij schrijft over handgesneden brood en plots herinner ik me hoe mijn oma daar eerst een kruis over maakten vooraleer ze de eerste snede aansneed.
      Ik ben ervan overtuigd dat jij een fantastische pake bent die je kleinzoon heel veel kan bijbrengen.

      Liked by 1 persoon

      1. Wat dat laatste betreft doe ik in elk geval mijn best, en veel meer kan een mens niet doen.
        Zo’n extra handeling met het broodmes kan ik me niet herinneren.
        Wat ik me even later nog wel herinnerde, was dat je bij pake de muizen vaak achter het behang in de bedstede kon horen lopen. Dat wilde ik toch nog even kwijt … 😉

        Like

  7. Uitgaan met oma deden we niet daar was het de vrouw niet voor. Bakken en samen eten koken. In de kersenboom klimmen om kersen te plukken, jam maken, samen de kippen voeren en eindeloze logeerpartijen in de zomer.
    Het was een schat van een vrouw. Ze is 85 geworden. De laatste jaren waren pijnlijk en zorgelijk voor haar. Dat gun je niemand en zeker deze bijzonder liever oma. Gelukkig overheersen de fijne herinneringen.

    Like

  8. Wat een fijn tegeltje om te krijgen! Mijn oma woonde vroeger in het andere deel van het huis van mjin ouders. Ik heb daar ook mooie herinneringen aan, want wij liepen als kleinkinderen vaak binnen. En dan dronk ik koffie Hag in een boerenbont kommetje bij mijn oma. En lekker dat ik dat vond!

    Like

  9. Wat een heerlijk blogje. Wat een warm nest was het, en wat een warm plekje zullen jouw kleinkinderen ook in hun hart voor jou hebben (want volgens mij ben jij een oma uit duizenden). Ik heb nooit bij een oma gelogeerd. Beide oma’s (en opa’s) woonden 100 km van ons vandaan (en dat was indertijd ver). Bij de ouders van mijn vader kwamen we zelden; mijn moeder had een hekel aan haar schoonouders en had blijkbaar ook ‘de broek aan’ thuis, want ik kan me niet herinneren dat mijn vader protesteerde. Dat we vrijwel alleen naar de ouders van mijn moeder gingen… Mijn oma was wel heel gek met mij, alsof ze de liefde die ze nooit naar mijn moeder (haar oudste dochter) had geuit nu via mij wilde goedmaken… Ikzelf ben nu bonus-oma-ver weg… mijn bonus-zoon van mijn overleden partner heeft een relatie met een (heel lieve) vrouw die uit haar eerste huwelijk drie kinderen heeft. Een oma zoals jij zal ik nooit worden. Soms lees ik daarom jouw liefdevolle oma-logjes met een kleine steek in mijn hart… dan lees ik wat ik mis 💕

    Liked by 1 persoon

    1. Ik begrijp je goed, dat stil verdriet en gemis. Daarom vind ik je toch reageren juist zo ongelooflijk lief. Ik besef, het is niet evident.
      Maar we hebben elk onze eigen gelukjes en verdrietjes. Jullie genieten in het verre Denemarken heel hard van de ruimte, het strand, denk wolkenluchten, de mooie natuur die jouw man ook zo prachtig in foto’s omzet. Heerlijk om jullie te volgen.

      Liked by 1 persoon

  10. Ach ik herken ook zoveel. Maar het was niet mijn oma wel de zus van mijn moeder waar ik alle vakanties verbleef op de boerderij waar zij en nonkel woonden. Mijn moeder deed het “seizoen” en haar oudere zus nam me onder haar vleugels tijdens alle vakanties. De herinneringen over mijn jonge kinderjaren zijn bijna allemaal te herleiden naar die periode bij tante Regina en nonkel Clément. Ik heb er veel over geschreven op mijn ter ziele gegane skynetblog ( skynet is er op een dag volledig meegestopt)

    Liked by 1 persoon

    1. Fijn om je hier nog eens te ontmoeten. En ook fijn om die warme herinneringen aan jullie tante en nonkel en de vele vakanties te herbeleven. Je blog ging ter ziele, zomaar, wat erg! Alles weg?

      Like

      1. Ik kon op een bepaalde dag niet meer op mijn blog waar ik al 12 jaar op schreef. Niettegenstaande skynet me wilde helpen lukte het niet meer om erop te geraken en uiteindelijk was ik een persona non grata en werd er niet meer geantwoord op mijn mailtjes. Ik had al een paar keer de blog opgeslagen maar er waren zoveel veranderingen bij skynet dat opslaan niet meer ging. Van 2011 tot 2016 heb ik zoveel als mogelijk mijn blog gekopieerd. Een huzarenwerkje.
        Skynet hield er dan helemaal mee op en de meeste bloggers zijn dan begeleid naar WordPress. Ikzelf was al met behulp van een lieve Nederlandse blogger die ik niet eens kende opnieuw gestart bij WordPress.
        Nu heb ik een jaar niet veel kunnen bloggen wegens ziekte. Een specialist had een verkeerde diagnose gesteld en medicatie gegeven voor een chronische ziekte die ik niet had( achteraf is dit gebleken. Ik had een gewone ontsteking in de darmen) Ik was bijna verleden tijd. Een andere specialist heeft me dan hoogdringend geopereerd en een groot stuk kapotte dikke darm verwijderd ( door de verkeerde medicatie) Het herstel is van lange adem maar het komt wel weer goed.

        Like

        1. Oei wat erg om je blog te verliezen…..
          Maar nog veel erger om door de schuld van de dokters je gezondheid te verliezen.
          Hopelijk komt dit helemaal terug goed en wordt tijd je allerbeste vriend! Houd moed.

          Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s