Twee keer de hemel verslinden

In de uitgestrekte Ourthevallei, waar de bomen rood en goud kleuren en de regen helpt glinsteren, duikt het familiehotel OL Fosse d’Outh op.

En ja, het is er niet altijd rustig in de eetruimte, waar de grootkeuken eigenlijk best lekker is en het ontbijt uitgebreid. Ik ontdek vriendengroepen, families van oud naar jong, kinderwagens en rollators. De wereld in één grote ruimte, omgeven met prachtige bossen, de grillige Ourthe, spel- en ontspannende mogelijkheden.

Misschien klinkt het wat te grootschalig, maar de blije vrolijke kindergezichtjes overtuigen het enorme gemak waarin kinderen én volwassenen zich sociaal weten te gedragen.
Alhoewel de graai- en grijpcultuur heel soms even overheerst en het ik-gevoel van de mens opduikt, als de ‘oplage’ van het dessertenbuffet soms wat beperkt blijkt te zijn.

Het is er niet altijd rustig in de eetruimte, een kind mag er kind zijn. En wij met hen.
Er mag gedanst, gegoocheld, onbezorgd genoten geworden.
De kamers zijn ruim, kinderen splitsen we op in duo’s  en worden baas in eigen huis.
De meisjeskamer, de jongenskamers. Ontdek ik toch enig verschil in orde??

Ezels worden geborsteld, er is het speelparadijs, de ‘Fossekelder’ , we ritsen van boom naar boom, en ook deze oma heeft dé sprong gewaagd, onder groot Frans applaus, vanop de hoogte recht de diepte in, even gedachten op nul, en dan jezelf overleveren aan de techniek, over rivier en bergflank, gedachten en zorgen zwieren zalig weg, de dieperik in, tot ik weer  voeten op de aarde ‘moet’ zetten. Enig gevoel van trots overspoelt me, ik voel me jong, vrank en vrij.

Er is  het bos, de stilte is  tastbaar, ik omarm de rust, de kleuren, de geuren van het nat op het vrolijke bladertapijt, het eeuwig klaterende riviertje beneden, de vergezichten, zelfs de regen in mot kan me niet deren, ze mag m’n haar nat maken, de beloning is het piepkleine krulletje achteraf.

De hemel mag ik ook verslinden in het heerlijke boek van Paolo Giordano. (schrijver van de ‘eenzaamheid van de priemgetallen’). Een kanjer van 460 verslavende pagina’s over idealen, de keuze tussen rebellie en conformisme, de wereld charismatisch veroveren of verstarren in burgerlijkheid, alternatief het leven proberen begrijpen en leiden, vaak ook lijden, ecologie en de corruptie in Italië, geloof en ongeloof, leven binnen of buiten de maatschappij, weemoed en volharding, pure liefde, vaak moeilijk, waarheid en fictie, obsessie en gelatenheid, de zoektocht naar de onaangeroerde plek op onze aarde, worstelen met heden en verleden, aanvaarding en verzet.

Het verhaal omvat  twintig levensjaren van de vier hoofdpersonages, Theresa en de  jongens.  Traag, net zoals de manier waarop de vier hoofdpersonages leven. Maar het blijft boeiend.

Ik lees en herlees passages uit ‘de hemel verslinden’, ze zinken en bezinken, zelden zijn ze poëtisch (waardoor het boek voor mij heel fijn leesbaar wordt). Ze bevatten de diepe kern van waarheden, ik put gretig uit mijn verleden én ervaringen. Zelden heb ik mezelf zo verloren in een boek. Het boek verwoordt existentiële vragen,  maar blijft het antwoord schuldig. Waarom? Omdat een éénduidig antwoord er gewoon niet is.

Het leven kiest zonder te kiezen, het ontluikt op een bepaalde plek en niet op een andere, zomaar.’

‘Wij gebruikten steeds minder woorden, maar we waren nog steeds in staat om samen te zien wat zichtbaar was, en ons wat onzichtbaar was in woordeloze eendracht voor te stellen.’ 

Vorig jaar was de Italiaanse schrijver op de boekenbeurs. Bij interesse, een interview lees je hier.
https://www.cosiddetto.be/lees-luister-en-kijktips/interview-met-paolo-giordano-over-zijn-nieuwe-roman-de-hemel-verslinden/

Het boek heeft me intens geraakt. De auteur verwerkt er veel actuele problematiek in. Wat mij vooral trof was de herkenbaarheid in de  twijfels van de (jonge) mens rond de kern van het zinvolle bestaan. De stijl is heerlijk, eerlijk, niet omzwachteld door poëzie, pur sang, er zit tragiek en energie en traagheid en aanvaarding in verweven.

Op het net lees ik zijn zinnen:
Het lijkt mij heel moeilijk om een leven te leiden zonder iets groters dat zin geeft. Ik zie dan wanhoop voor me: wat is dan de betekenis van alles? Ik ben althans niet gemaakt voor de mate van vrijheid van het heden. De personages verliezen zichzelf in die zoektocht naar betekenis en dat bepaalt de gebeurtenissen in hun levens. Bern kan zijn honger naar betekenis niet beheersen en dat brengt hem in groot gevaar. Voor vooral twintigers is onversneden idealisme aantrekkelijk – integralismo, hoe vertaal je dat? Fundamentalisme? Dat heeft nogal specifieke connotaties – maar ja, er zit iets fundamentalistisch in ons allen en dat is vooral gevaarlijk voor twintigers. Op die leeftijd test je je principes, bepaal je hoe je in de wereld staat.”

20191103_1214382993196142544519114.jpg

 

 

twee maal

de hemel verslinden

40 gedachten over “Twee keer de hemel verslinden

  1. Ik zet beiden op mijn lijst. De plek en het boek. Wat je zegt klinkt aanlokkelijk en inspirerend. De plek een oord van alles en de natuur in een onbegrensde ervaring, Zwierend aan een lijn, de vrijheid voor ons oma’s en uiteraard groot applaus na zo’n topprestatie. Plaatsvervangend trots! <.

    Geliked door 1 persoon

    1. Wie weet kom ik je er ooit tegen? Houd dan het boek onder de arm, dan herken ik je😉
      Dan ritsen we samen en genieten onze trots.

      Like

    1. Zeker het lezen waard. Zelden was ik zo verslingerd, overal droeg ik het dikke boek bij me.
      Het leest als een trein, en ik werd gekatapulteerd naar mijn jonge jaren, vol vragen, vol idealen, vol verwachtingen, maar ook met tegenslagen, ontgoochelingen en bijhorende verwardheid over wat het leven voor mij in petto zou hebben en hoe ik dromen kon en mocht verwezenlijken.

      Geliked door 1 persoon

      1. Deze paar regels klinken alsof jij ook zo’n boek met gemak zou kunnen schrijven ❤ Maar niet vaak heb ik zulke intense woorden gelezen over de woorden van een ander… dus het staat op mijn verlanglijst nu – al zijn er nog genoeg andere dingen waar ik nu ook amper meer aan toekom, zoals harp spelen… maar het is té lang geleden dat ik verdwaald ben in een boek, en dat wil ik weer eens… dus nogmaals dank voor inspiratie!

        Geliked door 1 persoon

  2. Wat heerlijk dat kinderen er kind kunnen, en mogen, zijn. Het klinkt allemaal heel benijdenswaardig. Vooral als er buiten toch in de bossen de rust te vinden is wanneer die gewenst is.De leestip laat ik liggen, kom al jaren niet aan lezen toe.

    Like

  3. Houffalize … we zijn er een week op ‘pensioentraining’ – van echtgenoot zijn werk – geweest. En het is ook bijna jaarlijks onze zoon zijn congresplek. Voor mij persoonlijk véél te groot en te druk, maar ik kan me voorstellen dat de kinderen het geweldig vinden. Jullie hebben in ieder geval weer allemaal genoten.

    Like

    1. Als koppel zou ik het ook veel te druk vinden, maar voor de kinderen is het een heerlijk ruime locatie. Ze kunnen er kind zijn, en dan heb je als (groot)ouder minder stress.

      Wat is pensioentraining?

      Like

      1. Mijn echtgenoot kreeg ook pensioentraining. Ook ik werd daar verwacht, maar helaas… ik werk nog. Echtgenoot vertelde dat ze o.a. de relatie met de partner belichtten. Hoe ga je met elkaar om als je plots 24/24 uur op elkaar bent aangewezen? Blijkbaar hebben velen daar moeite mee. Ook leerde hij dat hij iedere dag plannen moest hebben en structuur aanbrengen. Enzovoort. Best wel nuttige tips voor mensen die enkel voor hun werk hebben geleefd en in een zwart gat dreigen te vallen. Dit was hier niet aan de orde. Gelukkig. Het pensioen is tot nu toe een zegen. Nu ik nog.😁

        Geliked door 2 people

        1. Het is inderdaad wennen na een drukke job. Het eerste jaar liet ik alles over me heen komen, tot ik voelde dat structuur me toch beter zou bevallen. Ik heb ook de school heel hard gemist. Nu lukt het veel beter. Ik was me er niet van bewust dat daar trainingen voor bestaan. Het is dus toch precies niet zo’n evidente stap?

          Geliked door 1 persoon

          1. Voor sommigen niet neen, een collega van mijn man is terug gaan werken na een paar maanden… is dan verder gegaan tot zijn 67. Mijn man was meteen aan het genieten van zijn pensioen.

            Like

      2. We waren met een groep van 20 man/vrouw. Pensioentraining (http://www.voorbereidingoppensioen.be/) wordt in veel grote bedrijven aangeboden aan werknemers + hun partner die op pensioen gaan. Wij hadden een vijfdaagse, niet in Houffalize realiseer ik me nu, maar in Vayamundo aan de zee. De terugkomdagen (3 d.) een jaar later waren in Houffalize. Eigenlijk een week + een halve week vakantie betaald door het bedrijf. We hebben er in ieder geval een aantal fijne vrienden aan overgehouden.

        Geliked door 1 persoon

        1. Ik had er nog niet over gehoord. Blijkbaar is de stap dus niet zo vanzelfsprekend? In het begin was het voor mij echt wennen, vooral omdat ik de job erg miste, maar nu lukt het steeds beter.
          Er is inderdaad ook een Vayamundo aan zee. Die moet ik nog eens uitproberen. Goede tip👍

          Like

  4. Die gedachte dat ik de wereld kon veranderen heb ik in mijn jaren twintig niet meegemaakt. Vroeger ook niet. Ik was al vroeg ambtenaar en had andere dingen aan mijn hoofd.

    Like

  5. 460 verslavende pagina’s … Lijkt me prachtig, maar ik moet er niet aan denken om me daar doorheen te moeten worstelen tegenwoordig. In één keer de Donald Duck lezen is al heel wat … 😉

    Like

    1. Het vraagt nochtans geen worsteling. Het boek leest als een trein. Ook in stukjes.
      De taal is eenvoudig, sfeervol en boeiend.
      Voel je uiteraard vrij, ik heb geen aandelen bij de uitgeverij 🙂

      Like

  6. Ik denk dat Giordano gelijk heeft als hij zegt dat twintigers principes testen (of wat voor principes door moet gaan) en hun positie in de wereld te bepalen (en ontdekken wie die ‘ik’ dan wel is, die in die wereld gepositioneerd moet worden.) Een spannende, emotievolle en vormende tijd! En wat ben ik blij dat ik geen twintiger meer ben. 🙂

    Like

    1. En toch kijk ik ook met heimwee terug naar mijn studententijd, doorweven met veel spanning en verrassing.
      Verdrinken in de illusie dat we de wereld konden veranderen en veroveren.
      Inderdaad, met heel veel emotie, gepaard gaande met onzekerheid, ook al gaven we dat vooral niet graag toe.

      Je resumeert heel mooi de kern, het hart van dit boek.

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.