Ik en ik en ik en….

Hij wordt vier.
Vier jaar al, het kleine ventje.
Het feestje is voor hem en zijn diertjes. Genieten doet hij volop, de kroon op het kinderlijke hoofdje. Met cadeautjes, liedjes, verhalen en eens heel leuk zot doen. Onbezorgd, dat overheerst.
Als je vier wordt,  is leven gewoon fijn.

Buiten zoeken we de schaduwplekjes op, de zon straalt ongenadig, het heerlijke buffet met zelfgemaakt brood, veel fruit, groenten, honing van de eigen bijen en kazen nodigt uit om je vrij te voelen en uitgebreid te smaken.

Babbels, discussies,  verhalen rollen heen en weer, de sfeer is warm  vrolijk en ongedwongen.
Woorden over nieuwe verliefdheid, zacht als de dauw op het groene gras.
Over twijfelende liefde, aarzelend en onzeker.
Over heftige diagnose en bikkelharde chemo.
Over….

Woorden en zinnen rommelen door mijn hoofd, blijven nazinderen, en met een brein vol chaos kom ik die avond thuis.
Gevoelens van dankbaarheid, dubio, blij- en droefheid, onzekerheid, geruststelling, liefde, ontspannen en gespannen zijn, afwachting, (on)bezorgdheid, vragen en antwoorden, fierheid buitelen intensief door het hoofd.

En toch is daar de nacht, die rust kan én moet brengen in lijf en leden. Ik besluit nog even door het dagblad te snuisteren, niets zo heerlijk als oersaaie lectuur voor het slapen gaan.
Maar dat is buiten de krant gerekend. Marjan Donner houdt me in haar greep met een boeiend artikel over haar ‘Zelfverwoestingsboek’. Zij wil vooral het individu bevrijden.
Ze bekijkt het vanuit een andere hoek, en die verrast.

Al die overgelukkige, breedlachende mensen in perfecte situaties, nooit eenzaam, nooit diep in de schulden, altijd blij in hun pukkelvrije lijven. Wie gelooft er in dat sprookje, dat onder meer de reclame steeds opnieuw aan ons opdringt? Niemand, zou je zeggen, maar toch doen we iedere dag weinig anders dan juist die illusie van gezond, glad, fit, productief, positief of zen nastreven. Marian Donner is er klaar mee, zo blijkt uit haar pamflet Zelfverwoestingsboek, dat de bedoeling heeft de in de ratrace voortzwoegende en -ploeterende mens eens even stevig door elkaar te schudden: denk toch eens na, het leven heeft zo veel meer te bieden!”   (https://www.tzum.info/2019/07/recensie-marian-donner-zelfverwoestingsboek/)

Zelfzorg en het blijven goed doen, overaltijd, noemt ze de nieuwe wetten,we worden overladen met tips en beste raad. Mensen die het ver hebben geschopt, die het wel altijd redden en allemaal ideaal doen, hebben vaak gewoon ‘chance’.
De ander krijgt zo niet direct het gevoel van  falende loser.
Waarin we mensen zijn? Vooral in het falen, we sterven, we worden verkeerd begrepen, communicatie loopt vaak mank, we bereiken onze doelen niet.
Ze stelt de keurige maakbaarheid van de mens in vraag.
Zijn we te streng voor onszelf?
Mogen we oorzaken zoeken in de maatschappij, ipv in onze eigen kleine geest en lichaam?
We leven te vaak in de statistieken, in meerdere algoritmes, vaak in schaamte en schuldgevoel.
Zij wil vrijheid voor het individu.

Haar woorden in de krant : “Het gaat tegenwoordig vaak over je ware ik, of het vinden van je innerlijke kind, of je kern laten stralen. Alsof je maar één persoon bent met een set op elkaar afgestemde eigenschappen. …..Ik denk dat iedereen veel verschillende kanten en tegenstrijdige eigenschappen heeft, dat die kern niet bestaat. Als je wel in zo’n ware ik gelooft, dan valt die dus ook te verbeteren. Dat is het idee waar de zelfhulpindustrie zich mee voedt ‘word eindelijk jezelf’…… Maar er is geen zelf, geen kern. Als je het zo bekijkt, is het ook minder erg om slechte kanten te hebben of te falen. Dat doet niets aan je goede kanten, dus hoef je ook minder schaamte- of schuldgevoelens te hebben…..
Het leven is rommelig, de liefde is rommelig. We proberen onszelf heel de tijd in grafieken te vangen…..
Systematisch onrecht moet bestreden worden, stel prioriteiten‘.

Wat een bevrijding, ik hoef mezelf niet te kennen, ik hoef niet éénduidig te zijn, ik ben vele ikken samen, kan het heerlijker?, ik hoef dus niet op zoek naar mezelf en moet niet altijd begrijpen en idealen nastreven. En toch mogen die er zijn, ze schrijft vooral niet aanvallend, “wees vergevingsgezind voor jezelf”. Ook voor de ander.
Laat je niet steeds op de kop zitten door de wereld die zegt dat alles wat niet goed gaat aan jou ligt

Ik besef, dit schrijven hier is veel te lang, maar die ene ik slaagde er gewoonweg niet in dit boeiend onderwerp korter te verwoorden….

 

32 reacties op ‘Ik en ik en ik en….

  1. Wat een prachtige warme observatie van een kinderverjaardag.
    Tja, al die zelfhulpboeken lijken het leven maakbaar te maken, niets mis mee als iemand er iets aan heeft om zichzelf een beetje te ontdekken. Niet meer en niet minder. Mijn onvolmaakte “ik” komt zichzelf zeker de laatste tijd wel eens tegen maar gelukkig is er ook een “ik” die vergevingsgezind is.

    Geliked door 1 persoon

  2. Je leest zoveel over hoe je zou moeten zijn of willen zijn dat je niet meer weet wat of hoe. Ik denk zelf dat we tegenwoordig niets te klagen hebben en dat iedereen mag zijn wat die wil, dit in tegenstelling tot de vorige eeuw zeker van vóór WOII. Je mag zelfs je eigen geslacht kiezen tegenwoordig… Mensen zullen mij ook meesmuilend aankijken denk ik als ik zeg dat ik mijn hele leven al fulltime werk en kinderen niet leuk vind, want hoe kan ik dan in vredesnaam hebben genoten?? Gewoon zijn zonder masker lukt vaak niet, maar dan zet je ‘m weer af en een andere op. Zo gaat dat nu eenmaal.

    Geliked door 1 persoon

    1. Er kwam evolutie, ja, veel zelfs, maar nu loopt onze wereld hier over van massa tips en ‘goede raad’.
      Waarom moeten die verschillende ikken elk een eigen masker opzetten?
      Eerlijkheid én openheid apprecieer ik heel sterk. (maar wordt niet altijd geapprecieerd…)

      Geliked door 1 persoon

  3. Gewoon zijn wie je bent zonder een masker op te houden … dat heb ik toch pas geleerd toen ik al wat ouder was. Daarom zou ik ook niet terug willen naar de tijd dat ik 30 of 40 was … moest dat al kunnen.

    Like

    1. En die jezelf bestaat dan eigenlijk niet echt, schrijft zij. Wij hebben vele kanten, waar we ons niet om moeten schamen. En we moeten ons vooral niet teveel laten beïnvloeden door wat hoort en moet tegenwoordig.

      Like

  4. Een blogje dat doet bezinnen…
    Het is wat met het ‘ik’ tegenwoordig… Misschien moeten we met z’n allen toch wat meer aandacht geven aan de ander…

    Gefeliciteerd met het jarig ukje. Het klinkt heel gezellig, ondanks ook de ziekte en de chemo. Liefde en leed, geluk en ongeluk… het is een dunne grens…
    Zonnige groet.

    Geliked door 1 persoon

    1. De grens is heel dun, inderdaad. We balanceren vaak tussen mooi en hard. Het hoort bij het leven, maar het doet zoveel pijn.
      Die ‘ikken’ heb ik er zelf van gemaakt 🙂 , zij wil vooral dat we proberen energie te vinden om de maatschappij te veranderen, ipv onszelf, juist omdat er geen enige ‘ik’ is. Dat vind ik bevrijdend, we mogen goede en slechte kanten hebben, het zij zo. Leren aanvaarden en niet altijd de schuld bij jezelf zoeken, ook niet bij de ander.

      Geliked door 1 persoon

  5. Ik vond het superboeiend om te lezen! Ik ben gelukkig zelf geen perfectionist en ja, af en toe durf ik wel eens goed om me heen schoppen bij een tegenslag, om die daarna met mondjesmaat te aanvaarden, En ik probeer lak te hebben aan wat de mensen denken, maar dat lukt me ook niet altijd. Soms komt het vlijmscherp binnen en dan kan me wel gekwetst voelen, maar ook dat is menselijk. Blij te lezen dat het zo’n feest was!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s