Op de cadans van de zee

Met uitzicht op het oneindig golvend watergeweld, neem ik de tablet en wordt mijn dag een herinnering.

Moederziel alleen trek ik, totaal onverwacht, richting zee na een kort bericht over het leegstaande appartementje.

Plan noch doel in het hoofd.

Enkel rust, weidsheid en de eeuwige cadans van eindeloosheid lokken me.

De lift, mijn nachtmerrie en obsessie, voert me geluidloos 8 verdiepingen lager. Trillend en bevend waan ik me sterk, er kan niets gebeuren toch? Eén oog, twee ogen open, ik ontdek mezelf en lees dankbaar het complimentje.

Overal regenschermen, wandelende jassen onder kletsnatte kapjes en dapperen die trotseren.

Goed beschut in de Nieuwe Gaanderijen langs de Zeedijk laat ik me mee slepen op het ritme van de zee en mijmer langs de prachtige foto’s van Pierre Moreau.

Ze vertalen het contrast tussen de grote sterke zee en de kleine nietige mens. Elk ‘schilderij’ krijgt een passende poëtische tekst van Isabelle Bielecki, met bijhorende vertaling door G Bastin. De foto’s nodigen uit tot dromen over eeuwigheid en begrenzing, over natuur en ons, over altijd en nu, over rust en onrust.

De Gaanderijen in Oostende

Mens en natuurelementen inspireren tegenwoordig de creaties van Moreau. Ik fotografeer de mij meest aansprekende foto’s. Weinig creatief, maar ontroering heeft ook recht op beeld.

Advertenties

34 reacties op ‘Op de cadans van de zee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s