zomaar een babbel

De laatste aankopen voor een paar dagen fietsen (in de Achterhoekse regen?) worden nog snel in orde gebracht. De winkelstraat straalt in de zon. Sinds de komst van het koopcentrum is het er nog zelden druk. Zelfs niet met dit uitnodigende weer.
Er zijn veel leuke barrekes, ik trakteer me op een bolletje limoncello-ijs, en zoek een zitplaats, om de handen even vrij te hebben. Her en der zijn gezellige buitenstoelen verankerd in de grond, stel je voor dat er iemand mee gaat lopen… De stoelen staan in groepjes van drie. Sociaal als ik ben 🙂 kies ik een plaatsje zonder babbelende mensen om me heen, ik heb nood aan rust en wil de chaos in mijn hoofd graag ordenen. Die ijskoude zoete zonde doet deugd aan het brein…..maak ik mezelf wijs. Twee vliegen in één klap : ijsje likken én ondertussen mensen bespieden vanachter de donkere zonneglazen.

Zij komt vlak naast me zitten, bepakt en bezakt,  20 jaar ouder, ruwe schatting.
Al snel wordt duidelijk waarom ze geen veilig stoeltje tussen ons in laat, ze wil babbelen. En help, ik wil enkel denken en uitwaaien…..
Beleefd luister ik, zo leerde ik het vroeger toch?, ze is vermoeid en wil zichzelf graag een pauze gunnen, tussen de schommelende stappen door.

Pijn heeft ze, veel pijn, ‘die knieën hé madammeke, en de schouder‘. Nog even denk ik, help hoe kan ik de chaos redderen in eigen hoofd?, maar ze sleept me mee in haar verhaal.
Over de leeftijd en ‘den ouderdom‘…..
Over man die vorig jaar is heengegaan, ze bezoekt hem nog elke dag  en geeft dan bloemekes….
Over man die enkel voor zijn werk en rust leefde, terwijl kinderen, kleinkinderen, zelfs achterkleinkinderen en huishouden  haar taak waren. Ze is krom gewerkt. Nu is ze moe, vooral heel erg moe….
Over kinderen die haar graag zien, maar -nog- niet beseffen dat ze een extra aangeboden arm kan gebruiken….
Over de angst voor het rusthuis, de rollade (ze bedoelt de rollator), en de rollende stoel, want ‘deze stoelen zitten zoveel beter, hé madammeke‘…… Ik haat  ‘ke’ bij elke aanspreking, maar niet als de woorden door haar worden uitgesproken, want ze is vooral lief, teergevoelig, golvend op de levensstromen, op en neer, ‘want ’t leven kan moeilijk zijn‘ en ‘niet plezant hoor, ouder worden én vooral afhankelijk‘….
Over haar zoon die na een auto-ongeval blijvend anders door het leven moet, ‘hij was zo’n levensgenieter, madammeke‘, de zorgen blijven, ‘maar hij zit veilig, ik kan gerust dood gaan‘. Over het doodgeboren kleinkindje en de vele tranen……
Over de dochter die geen goede partner vindt….
Over de kater die thuis wacht….
Over hoe deugd het doet het stille huis even te verlaten….
Over ‘den TV’ die dag en nacht speelt en spreekt tot haar….
Over zoveel…..

Mijn ijsje is al lang op, de wind blijft stevig volharden, ik luister met groot ontzag naar de moed waarmee ze telkens opnieuw uit het diepe dal kruipt. Met de woorden ‘merci voor den babbel, ge zijt een lief madammeke’ stapt ze op en sleept zich mankend verder richting huis.

Over 20 jaar zit ook ik misschien op datzelfde stoeltje, want verankerd blijven ze nog vele jaren!,  en luistert iemand geduldig naar mijn verhaal. De wind drijft me (hopelijk) nog véééle jaren mee.

Advertenties

51 reacties op ‘zomaar een babbel

  1. Ik hoop toch over 20 jaar een iets ander verhaal te kunnen vertellen. Hard gewerkt maar even zo goed van het leven kunnen genieten. Mijn verhaal kwijt kunnen aan een lieve dame zal ondanks de verschillen gelijk blijven.
    Hopelijk heb je daarna je gedachten kunnen ordenen.
    Fijne vakantie in de Achterhoek.

    Liked by 1 persoon

  2. Ocharme omabaard, net op zo’n moment. Maar ik begrijp het dametje ook wel. Het is goed gewoon te luisteren. Dat heb je toch prima gedaan. Je hoeft geen raad te geven en toch heb je haar dag goed gemaakt, gewoon door er te zijn.
    Toevallig heb ik gisteren net hetzelfde gedaan. Niet het luisteren, er was geen oud dametje. Wel een ijsje zitten likken op een bankje op het plein hier. Heerlijk in alle opzichten.

    Liked by 1 persoon

        1. Ik was aan het aftellen en had de intentie nog een paar maand volle gas te geven om dan rustig uit te bollen. Deze plannen werden bruut afgebroken.
          Dossiers die in behandeling waren moest ik overdragen, klanten kon ik niet verwittigen,… Ja, het hakt(e) er serieus in!

          Liked by 2 people

  3. Jeetje, ik neem mijn (denkbeeldige weliswaar maar toch) voor je af hoor…. ik ben niet half zo fatsoenlijk als jij ;-0

    En ja die verkleiningen bij het aanspreken…. hier niet ke maar tje… iemand die mij aanspreekt met ‘mevrouwtje’ doet dat maar 1x *grijns*

    Liked by 1 persoon

  4. Wat gezellig voor haar dat ze jou trof! Eerlijk, ik zou haar ook niet kunnen negeren vrees ik. Ik vind het erger als ik met mijn man ergens naartoe ga en er komt volk bij ons zitten. Wij hadden dat eens voor bij een ijssalon, en ze zaten zich te moeiten met het ijs dat wij aten. Dat was een mindere ervaring.

    Like

  5. Een oprecht luisterend oor, het is iets waar steeds meer mensen nood aan hebben merk ik. Al komt het je zelf niet steeds ten beste uit, het kan iemands dag helemaal opfleuren. Je ziet hun gezicht dan al een stukje opklaren. Mooi stukje alweer!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s