Het ijsje zit soms in een klein hoekje

Even terug mijmeren naar de heetste week van juli. We wonen halverwege de steile berg, bitter weinig huizen in de omgeving, de weg loopt heerlijk dood (contradictio in terminis) recht het bos in. Maar ons vakantiehuis staat gelukkig ‘plat’, dé grote angst van de kinderen  als we de berg voor het eerst oprijden.

De eerste avond organiseren de papa’s loopwedstrijdjes , een beetje sport kan nooit kwaad, 400 meter de heuvel op. Vier jongens en twee meisjes gaan de concurrentie aan, soms met traantjes bij verlies, sportief de tweede plaats aanvaarden lukt nog niet altijd.
Zes kinderen en drie grote honden. Die laatste zijn onverbiddelijk, waar het baasje staat wordt in een rush heen gerend, ze dulden geen trage in-de-weg-lopers.

Na een uurtje is de fut eruit, zweet loopt in straaltjes langs de gezichtjes, T-shirts zijn om uit te wringen. De enthousiast supporterende mama’s (ja ook ik ben en blijf mama) springen geregeld over  de stenen muurtjes.

Iedereen puft en blaast, van inspanning of warmte. Enkele koeien- en trouwe paarden-ogen kijken ons stomverbaasd aan, wie gaat nu lopen in dit weer?
Het is al 21 uur , de zon begint te zakken in de …….. heuvels.

“Hadden we nu maar wat ijsroom in de diepvriezer, lekker fris’, bedenk ik luidop. Het dorp ligt op vijf km afstand en de winkels zijn reeds lang gesloten.

Juist op dat moment hoor ik de bel in de verte, langzaam maar zeker komt het geluid onze richting uit, en….. het blijkt een ware ‘crémekar’ te zijn…..met alles erop en erin, wat zoekt die daar in hemelsnaam, een eenzaam doodlopend straatje??
Luid gejoel overtreft de bel, de man verdient nog een flinke kers op zijn taart vandaag.

De volgende dag staat iedereen terug  paraat, na de vele on-the-mountain-crossen.
En ja, daar is hij weer, de moderne wereld in de doodstille groene omgeving.

De kinderen houden de inspanningen vol, elke dag trouw, ondanks de nog niet uitgebluste hitte in de avond.
Mais il ne vient plus; zijn vakantie is begonnen….

 

33 reacties op ‘Het ijsje zit soms in een klein hoekje

  1. Heerlijk om te lezen. Ravottende kinderen, dollende honden en ijs toe na een inspanning van formaat.De warmte van de familie én inderdaad van het ouder zijn en dus vrijer kunnen genieten. Las trouwens nu pas waar je de andere reacties op mijn blog had neergezet. Snap niet waarom je er niet meer op kan reageren. Anderen wel.

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat heerlijk, zo’n vakantie met zijn allen samen. Al moet ik bekennen dat ik dat waarschijnlijk niet zou aankunnen. In november komt zoon met zijn gezinnetje en daar ben ik ontzettend blij mee. Maar stel dat we met meer dan tien zijn, mijn arme hoofdje zou tilt slaan vrees ik. En dat terwijl ik dat vroeger wel kon, hoe meer volk hoe liever. En de ijskar, hier komt ze ook niet langs. Als kind moesten we vaak een ijsje delen. Zo’n waterijsje met twee stokjes en het werd netjes in twee gekraakt. Maar ons mama had wel altijd ijsjes in huis. Maar die van de kar waren veeeel beter. .)

    Like

    1. Drukte kan me niet zoveel storen. Het vraagt wel wat organisatie.
      Maar we zijn met vele volwassenen he.
      Wat een fijn vooruitzicht dat je zoon en gezin komen in de herfst!!

      Like

    1. Ook de groten hebben de benen onder het lijf vandaan gelopen. Zelfs deze oma heeft een wedstrijdje gewaagd tegen de driejarige 😉

      Like

      1. Zó leuk dat soort dingen, wij hadden ooit een feest in een aantal bungalows met familie waar een hele sport en spel middag werd ingelast, zó geweldig. Moet ik eens foto’s van zoeken…. zit best een logje in;-)

        Geliked door 1 persoon

    1. Hier passeert hij ook niet. Maar daarginds tussen de eenzame heuvels had ik het al helemaal niet verwacht. Gelukkig had hij onze bende, want veel verdienen in die lege straat zat er anders niet in. En ik denk niet dat vogels in het bos ijsjes bestellen?

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.