La mélancolie, c’est le bonheur d’être triste. (Victor Hugo)

20190627_1816593582086075883679166.jpg

In huis hier hangt (3 x h) de ode van Herman De Coninck om  ons de volledige vrijheid te geven het leven te omarmen.
Een prachtig erfstuk van mijn ouders.

Ik doe mijn best, leef in be- en verwondering, geniet en om-arm.
En toch, toch zijn er die momenten dat de vertwijfeling toeslaat, dat een melancholische weemoed me overvalt, onverwacht en soms heftig.
Een grijs radertje in mijn brein.
Is het onzekerheid?, angst?, ik kan er de vinger niet op leggen. Een duidelijke reden is spoorloos.
Vooral net voor het slapen gaan durft het voelen me  overweldigen.
Lang duurt het niet, de nacht en zoete dromen toveren – gelukkig altijd weer-  een brok energie die de dag vrolijk en verwachtingsvol start.

 

De vogel zien, de appel bijten, zeggen ‘het is niets’, het lukt dan even niet.

Word ik geraakt door de zoektocht naar zingeving?
Ik heb en voel zin, nu en hier, maar ervaar me dan als een onooglijk pluimpje dat even het aardse leven mag door-zweven om dan definitief te verdwijnen….
Wat ‘waarheid’ heet.
Vroeger was zingeving meer een collectief gegeven, iets gemakkelijker? en toch blijft het een basisbehoefte.

Op de radio hoor ik het interview met Tom Hannes.

…………….over hoe wij vandaag allemaal voor dezelfde opdracht staan: een antwoord vinden op de gouden vraag ‘Hoe kunnen we een zinnig, vervullend, gelukkig en vrij leven leiden in een wereld waarin geen spoor te vinden is van een Absolute Waarheid? Hoe worden we blije koorddansers op het touw van onze levensloop, gespannen boven de afgrond van de leegte?

Het leven heeft me niet gespaard, maar blij-, dankbaar- en tevreden-heid zijn mijn deel. Hij spreekt over rugzakken met een veer, rugzakken met een baksteen, ik zweef er ergens tussenin.

Een ‘zwaarder’ logje, het mag, niet alles is even heerlijk, fijn, fantastisch en gewèldig.
Ik hoor De Wachters woorden ‘laat dit vooral toe, het hoort bij leven’.

Ik weet het niet, het is een onbestemd, vreemd moment…..
Lees ik  in Hermans poëtische woorden niet ook diezelfde aarzeling…..

Advertenties

27 reacties op ‘La mélancolie, c’est le bonheur d’être triste. (Victor Hugo)

  1. ‘k Heb meer dan eens ‘d’être triste’ en een eerder zeldzame keer (de laatste 6 jaar) ‘c’est le bonheur’, maar kijk… toevallig had ik een ‘hééééérlijke avond’, en da’s mooi meegenomen. Batterijen gevuld !
    ‘k Wens jou diezelfde héérlijkheid, voor meer dan even…
    Lie(f)s.

    Liked by 1 persoon

  2. Wat geven de Fransen een prachtige omschrijving van het woord melancholie zeg. De zoektocht naar zingeving is inderdaad universeel denk ik. Maar anno 2019 is er geen algemeen overkoepelend verhaal meer, en dat maakt het best moeilijk soms.

    Liked by 1 persoon

  3. oeps, dat was te snel….. helemaal vrij van diepe dalen is het toch ook niet helemaal. Misschien toch het banale “geen bergen zonder dalen en omgekeerd. En natuurlijk mag dit zéker in logjes naar voren komen.

    Liked by 1 persoon

  4. ‘Negatief’ gevoel is als de spreekwoordelijke krokodil onder het bed in het donker. Lijkt erger dan het is. Voor mij is maar één oplossing: het licht aan doen en onder het bed kijken.
    De zin van het leven, daar worstelen de meeste onder ons mee denk ik zo. Volgens mij is de vraag: wanneer vind jij dat jouw leven geslaagd is?
    (Mooie blog, ondanks de ‘zwaarte’)!

    Liked by 1 persoon

    1. Eigenlijk…. is mijn leven nu al geslaagd, tot de krokodil weer zijn kop opsteekt en ik het licht niet vind…..
      Maar het is wel troostend dat dit gevoel typisch ‘des menschens’ is.

      Dank je wel.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s