Solidair

Dat ze mijn jongste kleinzoon in een diepe slaap op de harde, koude grond van het speelhoekje had gevonden.
Dat ze toch wel even geschrokken was.
Dat ze vier aparte speelhoekjes heeft en 24 3-jarigen.
Dat ze ook veel zorgkindjes heeft, maar dat de zorgjuf te vaak wordt ingeschakeld in  klassen van afwezige collega’s. Collega’s die de druk niet altijd aankunnen.
Dat ze geen geldgebrek heeft, maar wel armen tekort en ogen op de rug.
Dat ze de kindjes zo graag ziet, en dan doet het pijn als ze niet elk apart de nodige volle aandacht kan geven.

Dat hij dit jaar een moeilijke klas heeft, veel te veel 11-jarigen, met evenveel verschillende karakters en niveau’s.
Dat hij een echt zorgenkind heeft in zijn groep, dat amper vier uur per week extra les en aandacht krijgt, dat hem opslorpt temidden veel ander jong levendig volk.
Dat hij thuis nog een massa administratie moet verwerken, naast de huiswerken en toetsen.
Dat ook hij geen  geld vraagt, maar wel extra begeleiding voor kinderen die het nodig hebben.

Dat de helft van haar klas een ‘label’ heeft, en dat ze al eens durft te vergeten wie nu ook weer wat heeft.
Dat ze gedifferentieerd les geeft, probeert iedereen mee te hebben op zijn/haar niveau.
Dat ze de stillere leerlingen al eens durft over het hoofd te zien, druk bezig de grote groep pubers in het gareel te houden, dat ze daar zelf onder afziet.
Dat ook zij geen extra verloning hoeft, maar dat een iets kleinere groep echt wel de max zou zijn.
Dat overal nog zoveel  vergaderingen en denkoefeningen wachten, want de doorlichting eist….
Dat het echte lesgeven op de achtergrond geraakt in de doolhof van al dat papierwerk.
Dat er geen vervangers meer worden gevonden bij afwezigheid, dat leerkrachten vanop het ziekbed oefeningen digitaal doorsturen.
Dat klassen vaak lange tijd zonder interim achterblijven en dat collega’s dan- voor zover mogelijk in het lesrooster- belangeloos extra uurtjes (moeten)  inspringen.

Dat zij en hij en zij zich afvragen of volhouden tot 65 wel tot de mogelijkheid zal behoren? Fysisch én mentaal.

Dat ik die wereld ken(de)
En dat ik  solidair ben vandaag!

 

27 gedachten over “Solidair

  1. Het onderwijs, de zorg, de privésector… overal moet er keihard gewerkt worden én steeds langer; ik weet niet hoe men dat gaat oplossen… Ik probeer me staande te houden door tijdig afstand te nemen. Niet té betrokken geraken. Helaas… niet altijd evident en niet altijd zo mooi van mij, maar het is de enige manier om te overleven want er zijn ook nog zoveel zorgen buiten het werk die héél belangrijk, zoniet belangrijker zijn en die mijn volle aandacht vragen.
    Gelukkig teer ik op ervaring en kan ik snel filteren wat prioritair is en mij wat meer permitteren dan een jongere leerkracht. Met hen heb ik te doen. Ze moeten zich nog bewijzen, nog ervaring opdoen… en ik dacht tot 67 werken?

    Geliked door 1 persoon

    1. Je moet het inderdaad leren, je eigen grenzen stellen, om vol te houden.
      Tot 67 jaar werken zal er wel niet door komen, denk en hoop ik.
      Ook ik zou niet graag een starter zijn in deze tijd…

      Like

      1. Tot 67 staat reeds bij mij op ‘my pension.’ Ik kan echter nog kiezen voor vervroegd op 63 en 1 maand! Hoera! Dat zullen de generaties na mijn niet meer kunnen.
        Volgens mij moeten ze in Nederland al allemaal tot hun 67ste doorgaan. België volgt zeker. Ik vrees dat er geen weg terug is…

        Like

        1. Ah ja, officieel pensioen is voor mij ook pas op 65, zo ver ben ik nog niet. maar ik kreeg wel de kans om op 60 met prepensioen te gaan.
          België zal inderdaad volgen. En dan is er veel minder tijd voor vrijwilligerswerk én meer mensen zullen ziek worden….

          Geliked door 1 persoon

  2. Mijn wereld.. alle hens aan dek bij ziekte.. nog nooit een klas naar huis gestuurd.. soms wel gemopper.. begrijpelijk .. als 12 leerlingen verdeeld moeten worden…het onrust geeft in de klas… zo’n andere setting. Maar altijd trots dat het aan het eind van de dag allemaal gelukt is

    Geliked door 1 persoon

    1. Inderdaad, opgelucht en blij dat het weer maar eens lukte. Maar….. dat kan toch niet de echte bedoeling zijn? En vaak wreekt zich dat achteraf.
      Ik wist niet dat dit ook jouw wereld was?

      Geliked door 1 persoon

      1. Nee het kan ook niet de bedoeling zijn.. de belastbaarheid houdt een keer op. Collega’s die steeds vaker ziek worden. Of zelfs een burn-out krijgen. Echt niet goed. Er moet iets veranderen in het onderwijs..

        Geliked door 1 persoon

    1. Ja overal doen ze keihard hun best. De onderwijswereld was mijn wereld, dus die ken ik het best.
      Ze vragen overal meer en meer….

      Like

Reacties zijn gesloten.