Earth laughs in flowers (*)

inCollage_20190209_104900618.jpg

Vroeger was de tulp hét symbool van rijkdom, vooral de gevlamde soort, zoals hier op de foto. Nu fleurt dit (ondertussen terug trotse, met dank aan mijn foortruken!) bosje mijn living op voor de volle drie  Euro!

In Turkije, bakermat van deze bloem,  spreken ze over de  tülbendlâle, omdat de tulp bij het openen van de bloemblaadjes de vorm van een tulband krijgt.

Tulpen staan voor ‘lente’, waar het toch nog even geduldig op wachten is, én voor liefde, ik bezorgde mezelf dus hét ideale Valentijnscadeau 🙂

(*)Woorden van de Amerikaanse filosoof R W Emerson (19e eeuw)

Becoming Astrid

Het wordt trappen, stampen, douwen op de fiets, een stevige wind trekt en duwt  me rusteloos heen en weer, maar ik bereik de bestemming, dapper en doorwaaid met wilde haarbos (droom ik daar niet al veel langer van? De kam wordt vooral niet bovengehaald) .

Glimlachend (of is het eerder grinnikend om mijn kunstenaarskop?) wacht ze me op, samen gaan we ons  onderdompelen in een andere wereld.

‘Becoming Astrid’ staat al langer op het to-see-lijstje, een Deens-Zweedse film over de jongere  jaren van Astrid Lindgren, jeugdboekenschrijfster van oa Pipi Langkous. (Pippi Långstrump)

Ik ben en blijf vurige fan  van de Scandinavische film.
Om zeker te spelen heb ik toch even Mr Google geraadpleegd en jawel, de Deense filmmaker Pernille Fischer Christensen hoort historisch, cultureel en politiek tot het ‘Norden’. Blijkbaar niet geografisch?

De winterse taferelen, het  sterk christelijk geïnspireerde harde boerenleven in de jaren 1920, waartegen zij als kritisch jong meisje speels rebelleert, het noodlot dat haar overvalt, de moeilijke jaren die erop volgen en haar tot een jonge alleenstaande mama bombarderen, ver weg van familie én vele jaren ook weg van haar zoontje.
Het houdt ons in zijn hartverwarmende én hartverscheurende ban.
Er is zoveel liefde voelbaar ondanks het gure Hoge-Noorden-klimaat en de vaak hypocriete tijd van toen.

De hoofdrol wordt meesterlijk vertolkt door een 25-jarige actrice, die zowel de rol van rebellerende tiener als die  van te vroeg rijpe jong-volwassene geweldig speelt.

Voor wie fan is van een frisse, biografische, (h)eerlijk speelse én aangrijpende, naturelle, fijngevoelige, dappere en krachtige film vanuit het prachtige Noorden, aarzel geen seconde.

Maar nog het meest ontroerend én authentiek doorleef ik de eindgeneriek van Ane Brun.
Hier word je toch écht blij en vrolijk van?!
Hét thema van de film, ondanks veel tegenslag en emotie. Durf springa! Leef intens!

Dat prachtige kinderstemmetje bij het einde van het muziekstuk weekt vlot  een traantje extra los.

Springa, våga springa
Genom döden in i livet
Springa, våga springa
Genom mörkret in i ljuset

Passa på att leva, ta för dig
Känn att sommaren den är din
Passa på att leva, ta ett steg fram
Eller baklänges om du vill
Passa på att leva, stå mitt i det
Möt upp stormarna med ett skrik
…….

Rennen, durven rennen 
Door de dood in het leven 
Rennen, durven rennen 
Door de duisternis naar het licht 

Grijp de kans om te leven, voor je te zorgen 
Voel dat de zomer voor jou is 
Grijp de kans om te leven, zet een stap voorwaarts 
Of achteruit als je wilt 
Grijp de kans om te leven, ga er middenin staan 
Ontmoet de stormen met een schreeuw 
…….

 

 

 

zij hij en het

Zij beleeft een speciale dag, dé dag dat ze officieel op pensioen gaat, dé dag dat ze goedkoop met de trein kan reizen, een echte mijlpaal in haar leven.
Wij mogen mee-vieren, samen met de familie.
Ze zoekt een fijn restaurantje uit, want wil zich vooral zalig laten bedienen, ik geniet mee. Lekker, heerlijk, fijn.
Wij kennen de tien andere genodigden niet, toén nog niet. en dan ontdek je dat de wereld vol toffe mensen zit waarvan je het bestaan niet wist, die je plezierig en gezellig leert kennen, waarbij droge humor heel erg smaakt, waar serieuze onderwerpen als  kerk en kunst aan bod komen, waar glimlach én schaterlach de namiddag vullen, die ons – als ‘buitenstaanders’ onmiddellijk een prettig thuisgevoel bezorgen.
“Ik wil, ik wil zo graag de wereld zien” (zanger Johan Verminnen)

Samen eten is olie voor de vriendschap” (schrijver Felix Timmermans)

Ook hij wordt een jaartje, dagje ouder. Er schittert een zeven op de kroon van het trotse ventje. Maar zeven zoenen, neen, daar heeft hij de stil-staan-wacht-tijd niet voor.
Hij wil enkel springen, bewegen, rennen in en door het leven. De zoon in het kwadraat.
Spelen met woorden kan hij als geen ander.
Heel soms,  durft deze oma haar beloften vergeten, ze wijt het graag aan de leeftijd 🙂 , hij zegt doodernstig “oma, jij vergeet veel, straks vergeet je dat je vergeet“.
Een concreet taalprobleem wringt zich tussen ons in.
Ik “kwam T ook op je feestje?”
Hij “neen
Ik -pure beroepsmisvorming- stel de vraag nog eens met andere woorden.
Ik “Kwam T dan toch niet op je feestje?”
Hij “ja
Ik verwacht “neen
Ik begrijp hoe hij het bedoelt, spontaan zou ik nochtans ontkennen.
Wat is juist? Ik zou het begot niet meer weten…. Komt de waarheid niet altijd uit de kindermond?

Bij slecht weer, wees een man; bij stralend weer, wees een kind.” (Dichter René Char)

Onlangs las ik in de krant dat  het nut van pedagogische studiedagen in vraag wordt gesteld. In het verleden deelde ik die mening, zelden leek het achteraf een zinvolle dag, echter wel telkens een intens-relatie-volle dag.
Nu ijver ik ‘laat ze ajb blijven bestaan!’, een ideaal weekdagje voor  grootouders om er met de kroost op uit te trekken!! Naar plaatsen waar het in de WE’s barstensvol zit.
Het Technopolis-museum in Mechelen is zo’n fijne uitstap; héél erg de moeite.
De kinderen pikken hier en daar al een woordje kennis mee, ook al huppelen een draven ze vooral nog van her naar der, er is zoveel om uit te testen, zoveel te beleven, zoveel ongelooflijke ontdekkingen samen. Opa baard doet een poging  techniek en fysica op kindermaat te verklaren, maar ze springen liever van her naar der, en duikelen enthousiast de proefjes binnen, dat lukt ook zonder begrijpen. Heel even blijft opa beteuterd achter, maar ook hij ziet en begrijpt en weet dat ooit de tijd rijp zal zijn.
Ze zijn nog speelse welpjes, die intensief en energiek de fantastische wereld willen verkennen.

We ontdekken de waarheid niet: we creëren het” (Schrijver Antoine de Saint-Exupéry)

 

 

Kabouter pinnemuts

incollage_20190202_1118460916230669112525322805.jpg

Gisteren kreeg ik een witte muts
waande me een fiere pruts
een pinnemuts van sneeuw en rijm
plots viel iédereen voor me in zwijm
op foto’s moest ik koudweg stralen
hét onderwerp van veel verhalen
ik, kabouter de geniale

Nu ben ik grijzig nat
mijn portie regen ruim gehad
tot trots versmelt in triest
niet langer de artiest
hoop dat ’t snel terug vriest
wintert dol en driest

Dapper blijf ik op mijn bank
wachtend op  de witte godendrank
doorsta ik natte gure wind
tot ik  word verblind
door witte vlokken
die samenhokken
op m’n puntige muts
van miezerige duts

 

Naar een fijne schrijfuitdaging van https://schaapschrijft.wordpress.com/category/schrijfuitdaging/