mijmeringen voor de eerste steen

20181212_120033.jpg

 

op de hoek tussen straat en straat
troont statig het grote rust(ig)huis
amper één kilometer van m’n thuis
een ouderlingeninternaat

het wordt nu opgeheven
op open ruimte herbouwd
zo werd me toevertrouwd
mensen nieuwe ruimte geven

ik laat gedachten stromen
zal ik er ooit belanden
in leeftijd hier stranden
weer op adem moeten komen

aan kerktoren ben ik niet gebonden
overaltijd lukt het wennen
ik hoef geen terrein te verkennen
streek of plaats te doorgronden

wat dichter bij de kinderen misschien
dan trek ik weer Vlaanderen door
schrijf ik een logje of lees ik voor
zit ik te staren
leef ik in extra jaren
terwijl anderen de klussen klaren

de open vlakte helpt even bezinnen
geen echt warmtegevoel vanbinnen
ze is nog niet gelegd, die eerste steen
ooit moet ik erdoorheen
waar wil ik later heen

maar neen, veel te vroeg
tijd is er nog genoeg
die weide is nog niet aan mij besteed
ik ben jong en helemaal niet gereed
plannen bij de vleet
nog ver van de eindmeet
’t is maar dat je ’t weet

Advertenties

de compagnon

Zij leest de tweede Napolitaanse roman ‘de nieuwe achternaam’. Elena Ferrante sleept haar volledig mee in het prachtige, turbulente verhaal. Zij zit alleen in de lege treinwagon, meeslepende zinnen uit de mond van  twee mooie Italiaanse vriendinnen houden haar volledig in de ban. Ze kijkt niet op of om, ook niet als die man de treincoupé binnen wandelt, en een paar meter verder -net in haar vizier- plaats neemt.

Maar ook de man ziet haar niet zitten, hij praat , eindeloos en bijna zonder ademstop ‘met’ zijn overbuur, minutenlang, hij ratelt  over de falende Belgische regering, over de schandalige hevige betoging van de gele hesjes, over Bart De Wever en Helmut Lotti, over wat in de wereld gebeurt, over goed en  kwaad. Zijn Nederlands is niet feilloos, hij is allochtoon, maar hij is vrij goed verstaanbaar, op de snelheid na.

Concentratie wordt moeilijk bij haar, ze kijkt lichtjes verstoord vanonder haar wimpers naar de man, hij kijkt niet op. Zij wringt zich in allerlei bochten om de stille gesprekspartner te bespeuren, de meer dan geduldige luisteraar, is het een man of een vrouw?, een jong of ouder persoon?, een aandachtige of ongeïnteresseerde toehoorder?
Tot ze achterhaalt dat die partner  gewoon niet bestaat, niet mee-treint, niet mee-luistert, niet mee-hoort….
De statige rugleuning van de zitplaats tegenover hem lijkt de geduldige compagnon.

Zij kijkt verward, vermoedt iets van dronkenschap, of één of andere vorm van gekte? Maar hij spreekt helder en duidelijk, over de grote wereldproblemen.
Haar gluren wordt stilaan een verstomd toe-kijken én -horen.
Zijn beeld blijft de zitplaats.
Recht tegenover hem.

Tot hij haar opmerkt, en zijn  betoog verder tot haar richt, zonder zich echt op te dringen, hij gaat simpelweg door en door en door. Zij luistert naar zinvolle redeneringen, knikt ja en neen, schudt met het hoofd en glimlacht als klein teken van bevestiging, zegt geen woord (er is toch geen speld tussen te krijgen), maar  wendt haar ogen niet af, ze vindt zijn zinnen boeiend.
Hij spreekt, licht gebrekkig dus:   ‘mefrouw, mijn hoofd zit volle, ik moe  vertellen, ik stoor toch niete? (x5) , ik vertrouw maar three things, dat is mijn sak (hij duidt op zijn zak, zit er geld in of bedoelt hij zichzelf?), mijn god en mijn moedere” (waarbij hij  uitlegt dat  moeder zijn heilige is, die hij enorm respecteert en die zijn alles betekent)
‘Mefrouw’ blijft kijken, blijft knikken, blijft glimlachen, blijft gefascineerd luisteren naar het continue relaas.

Tot de trein stopt in Gent, hij rijdt door richting Kortrijk, zij stapt op, hij wenst haar attent een fijn WE, en praat onophoudelijk verder ‘met’ de onzichtbare overbuur.

Ik ben op mijn bestemming, voel me gegeneerd en toch betrokken bij het vreemde gebeuren, overweeg woorden die ik hoorde maar niet sprak, de Napolitaanse roman terug in mijn ‘sak’, what a strange, strange world….

Begrijpe wie kan….

Ik ga  bij de huisarts langs.
Mijn cholesterolwaarden staan te hoog (ik verwijt het mijn geërfde genen, maar mea culpa, ik ben en blijf een zoetekoek…)
Rode rijst helpt me niet langer uit  rode cijfers…

De dokter zegt laconiek :  ‘ Waarom een pil? Over tien jaar begin je toch sowieso aan allerlei ouderdomskwalen te lijden, en dan  moét je wel blijven verder doen, want die cholesterolpil dwingt je dan tot een langer leven ….

Euuuhhhh?????

het kind in mij

Met pinterest,
kleuterjaren uit een ver verleden,
gloednieuwe krijtstiften,
te grijze tuinbeelden achter de lege ruiten,
de tijd van het jaar,
de losse pols,
heimwee naar schoon-schrift op de schoolbanken
als beste maatjes
kom ik hier stilaan in winterse kerstsferen….

inCollage_20181206_094402958.jpg

De overblijvende  ramen,
want ja, her en der is nog een plekje vrij!,
kunnen kindjes binnenkort handtekenen.
Oma moet/mag nu minstens  een maand lang geen ruiten meer kuisen.
Als dat niet leuk is meegenomen?!

Vijf warme drukknopjes met verkillend randje

  • Amper twee dagen voor de Sint over de daken springt, genieten wij  een grote  fietstocht in de korte uren dag en herfstige natuur.
    Een terras met fonkelend uitzicht op het water, nodigt uit. We aarzelen, voor of achter de grote ramen? Schrijven we hier niet december?
    Het wordt achter, zoals het dit seizoen, de hardnekkige hoest en de leeftijd betaamt. De zon schittert zijn warme gloed in het gezellige interieur.
    De pannenkoek op het bord is koud…..
  • Ontspannen lig ik languit in de zetel na een wervelende dag.
    Mijmerend over de heerlijke momenten die prima verlopen zijn na drukke voorbereidingen.
    Moe, maar vooral tevreden.
    Ik dommel stilletjes in een na-droom.
    Tot de overdrive zijn tol eist. Hartkloppingen komen en gaan, geen techniek of pilletje brengt soelaas, uitzweten, ondergaan, aftellen en de volgende morgen ‘kwik als een hoentje’ de nieuwe dag terug mogen invullen…..
  • Heerlijk, die onverwachte, welgemeende dank je wel, recht  uit het hart (weeral dat hart…). Een compliment doet een mens groeien, de volle tien centimeter!
    En van contentement ga je blozen en beven, tot die grote tas  hete thee uit je trillende handen weet te ontsnappen en vloeiend zijn eigen weg stroomt…..
  • Kleinzoon 1 schrijft in een vriendenboekje  over zijn droom  ‘fietsen met oma’
    Kleinzoon 3 vindt dat oma het allerlekkerste eten kan maken. (succes gegarandeerd met appelmoes)
    Kleinzoon 2 reageert ‘bweeeeiiiiikkkkk’ bij het verbluffende (vind ik toch?!)  mannetje dat oma heeft gecreëerd met partjes mandarijn.
    Hij lust geen mandarijn, zelfs niet als ze uit de gulle hand van de Sint komen….
  • Ik ben en blijf hevige fan van ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, een praatprogramma waarin Thomas Van der Veken met zijn gasten via beeldfragmenten, die ze zelf hebben gekozen,  anderhalf uur op zaterdagavond rond praat, over  passie, het leven, het waarom van keuzes en bijhorende inzichten.
    Deze televisie is verrijkend, positief ingesteld, aangenaam en leerrijk, heel vaak verrassend. Niet zelden overvalt me hierbij een zalige koude rilling…
    De gastheer is overaltijd aimabel, begrijpend en hij luistert écht!
    Het gesprek met Assita Kanko komt hard binnen. Deze warme vrouw praat ongedwongen en eerlijk over vrouwenrechten, geen evidentie in de wereld.
    Haar verleden is erdoor bezoedeld.
    Ook Thomas, de ondervrager, probeert zijn tranen te onderdrukken, hij zegt ongedwongen ‘dat hij even van de kaart is’.
    Wat een (h)eerlijke man, mét emoties, die niét worden ten toon gespreid in vooraf beoogde huil-TV…..

Hij kwam, hij kwam

sinterklaas2.jpg

die lieve goede sint
mijn beste broer, mijn beste vriend
de vriend van ieder kind

Omdat ik  Sint  al 59 jaar zéér persoonlijk ken (dat hoort erbij als je zo heel erg braaf bent…), en Miet een schone grappige  zus is, heb ik de (overigens geslaagde!, dat kan ik je verzekeren) foto met krijt en houtskool lichtjes bewerkt.

Stel je voor dat een lief kindje hem zou herkennen…..

Beautiful boy

De dagen zijn donker en nat. Mij hoor je klagen noch zagen over de herfst 2018 (die  uitzonderlijk droog en zonnig blijkt te zijn), en toch….. toch….. zijn de laatste dagen me net iets te donker, net iets te nat, net iets te kort en net iets te eentonig, vele tinten grijs.

Daarom  besluiten  we die andere donkerte op te zoeken, waar het gezellig warm is, en waar je je kan onderdompelen in een parallelle  wereld.
Een film boeit me als ik in de personages en gebeurtenissen mezelf even kan verliezen, als ik mag be/mee/leven tot op het bot.

En voor die huiveringwekkende ervaring zorgt Felix van Groeningen met zijn ‘Beautyful boy’. Ik word gezogen in het pijnlijke familiedrama waar drugs de hoofdrol spelen.
Zoon Nic, intelligent, tof én mooi, en vader David staan er tegenover en vooral naast elkaar. Drugs kunnen een gezin compleet ontwrichten. Ik voel de hulpeloosheid van de vader sterk aan, ook al veroordeelt de buitenstaander  misschien met ‘waarom laat je het zover komen?’ en ‘grijp toch hardhandig in’ en….

De jongen valt en staat op, telkens opnieuw, steeds moeilijker, steeds aangrijpender.
Het autobiografische verhaal  van vader en zoon wordt verhaald, twee in-goede mensen, die totaal in de war zijn door wat hen overkomt, door de verwoestende werking van de crystal meth, een erg verslavende drug.
De film is gebaseerd op het boek van vader David  Beautiful Boy: A Father’s Journey Through His Son’s Addiction en zijn (verslaafde) zoon Nic Growing Up on Methamphetamines. Beide geschreven vanuit hun eigen visie.

Een grote angst van elke ouder is ‘hoe wordt mijn kind groot?’
Die ingrijpende chemie komt voor in de beste huishoudens, zeg vooral nooit ‘nooit’, het puberale brein wil onderzoeken, ondervinden, ondergaan, voelt zich niet altijd goed in zijn vel, staat sterk onder invloed van de vriendenkring en dan is een kleine misstap -met vaak onbeheersbare gevolgen- snel gebeurd.

Verslaving is een ziekte, geen fout of eigen wil, die een enorme impact heeft op het verdere leven, en waar je -zelfs als heel begrijpende ouder- moeilijk kan steunen, laat staan helpen.
Ondanks soms opmerkingen van de omgeving ‘het zou bij mij geen waar zijn’, of ‘je oogst wat je zaait’….. Hoe bikkelhard kan de buitenwereld zijn….

Machteloos toekijken en mee-lijden, mee-hopen en mee-vallen, keer op keer, is het lot van de ouders.

Vader en zoon vertolken hun rol prachtig, de film blijft warm ondanks de verwoestende, keiharde realiteit, de personages zijn gevoelig en getuigen van een onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.

Een kleine tip voor wie beslist te gaan kijken : blijf zitten tot de generiek volledig op het scherm is afgerold, er wachten je dan nog pakkende woorden.
Jammer genoeg was ik de enige getuige in de zaal, ik stond net op het allerlaatste trapje richting buiten, ik ben terug binnen gegaan en heb nog geluisterd naar mooie muziek en ontroerende zinnen gelezen, die iedereen heeft gemist.
De film even laten bezinken in de comfortabele zetel was dus echt geen slecht idee….