een meisje in blogland

Blog (1)

Er was eens een lief jong 🙂 meisje, dat net de wereld van de veel-vrije-tijd  (dat dacht ze toen nog) was ingestapt.
Ze hoorde over ‘een blog’ van de dochter van een vriendin.
Een wat? Deze vier letters waren haar totaal onbekend. Of kwam ze van Mars?

Ze besloot de computer uit te pluizen, de computer die tot dan toe enkel voor het vele schoolwerk, mails en golvend surfwerk diende.
Die blog was fijn om lezen, fris en levendig en inspiratievol.
Ze ontdekte een nieuw fenomeen, openbaar op het net??

Een wereld ging voor haar open. Zelf schreef ze vroeger graag brieven, een dagboek soms, een notaatje, een bierviltje met een paar woorden….

Toen ook de schoondochter met ‘dat fenomeen’ startte en haar wat wegwijs maakte in die vreemde wereld, begon het bij haar écht te kriebelen. Een poging waard?
De schoondochter stopte (jammer genoeg), het meisje hield dapper vol. Ondertussen al meer dan 2 volle jaren.
Met veel twijfels, ze zoekt de knopjes in de wirwar van het systeem, nog steeds begrijpt ze niet hoe alles werkt.
En ze begint te schrijven, van onnozel over karamellenverzen naar woorden uit het diepste hart. Ze schrijft onzichtbaar, en maakt het vooral niet kenbaar bij de familie, enkel de kinderen zijn op de hoogte, slechts een paar vrienden (ze blijft het jammer vinden dat zij wel lezen, wel reageren via andere manieren, maar niet op de blog 😦 ), vlot te tellen op één hand,  zijn op de hoogte. En dit wil ze zo houden.
Je als onbekende kenbaar maken, voelt aan als een fijn motto.
Is er toch ergens een gêne om de onbekendheid bekendheid te geven?

Tot een eerste ongekende volger per mail zich aankondigt. Ze is van de kaart, twee-volle-dagen-lang. Manlief overtuigt dat dit nu eenmaal bij het ‘risico van het vak’ hoort . De tweede volger meldt zich, nog slechts één dag ligt ze buiten westen.
Ze overweegt te stoppen, dit kan toch niet?? Maar het lijkt erbij te horen?
De volhouder wint en ze schrijft dapper verder, aan vreemde lezers geeft ze zich -onzichtbaar- steeds meer bloot.

Tot ze blogvrienden krijgt, die reageren op haar woorden, die interesse tonen in haar digitaal bestaan. De reacties worden warmer en fijner, ze begint ernaar uit te kijken.
Ze leest ook zelf boeiende en inspiratievolle levensverhalen, soms poëtisch, soms prozaïsch,  soms fotogeniek, soms uit een ver-weg-land, getuigenissen uit een andere wereld, een wereld van mee-delen en ervaren, zonder zien.
Behalve die ene fijne keer….. in Breskens.

Zij geniet van die vriendschappen, die stilaan vertrouwd warm dankbaar beginnen aan te voelen.

Ervaringen delen, ervaringen mee-beleven, ervaringen koesteren op het scherm, ervaringen én woorden én foto’s laten binnenkomen en smaken, verhalen proeven en waarderen, bijleren, begrijpen, onthouden en vergeten (want ze is al een dagje ouder),
humor ontdekken, verrassende werelden begrijpen…

Tijdsgebrek belet haar nog meer woorden, nog meer zinnen, nog meer schrijven, nog meer weten, nog meer voelen van mede-aard-bewoners toe te laten.
Wie weet als het ‘jonge meisje’ ouder wordt en meer aan de stoel gekluisterd moet blijven?

En ze leefde nog lang en gelukkig…… [dat hoopt ze toch].

Toen kwam het varkentje met een lange snuit en dit blogverhaaltje is uit.

 

 

Advertenties

31 reacties op ‘een meisje in blogland

  1. Dit is zo herkenbaar. Ik begon ook aarzelend met mijn blog in 2015 onder invloed van een nichtje… In het begin dacht ik vaak aan stoppen… omwille van dezelfde redenen die jij hier opsomt. Nu zeg ik ‘foert.’
    Hopelijk kabbelen we gezellig verder in 2019.
    Groeten van die uit Breskens! 😃

    Liked by 2 people

  2. In Brugge was er ook zo eentje… Toen ondertussen bijna twintig jaar geleden Internet in huis werd gehaald voor de studies van de oudste werd de nieuwsgierigheid groot en werd ontdekt dat via dit medium één van de grootste hobby’s ‘schrijven’ ineens met anderen kon worden gedeeld. Daar hoefden niet eens postzegels voor te worden gekleefd, en je kon zo boodschappen uitsturen door het hele land. Zelfs naar Zimbabwe mocht je dit willen, maar de kans dat je van daar iets terugkrijgt is niet groot.
    Een kleine zes jaar geleden werd deze weblog opgestart. Ook heel aarzelend, maar langzaam aan werd een bestandje opgebouwd met mensen die ik volg en die me positief blijven verbazen…
    Hopelijk mogen we je nog lang lezen…

    Liked by 2 people

  3. Twee jaar voor ik echt startte met bloggen wilde ik al starten. Maar ik durfde niet. Wat had ik nu te vertellen? Toch niets bijzonders. Maar het bleef knagen en 2 jaar later waagde ik toch de sprong.
    Het was een schot in de roos. De verhalen, de reacties, de contacten, ik zou het niet meer willen missen.

    Liked by 2 people

  4. Hier nog zo’n meisje dat zelfs na 13 jaar nog die verwondering voelt dat alles dat ze schrijft gelezen wordt. Maar je “open stellen” zonder na te denken over “wie er leest” werkt het best want uiteindelijk krijgt iedere blogger vanzelf de lezers die bij hem/haar passen. Er groeien soms vriendschappen uit in het “gewone” leven mocht ik al ervaren maar sowieso virtuele vriendschappen. Behalve dat is zo’n blog ook een fantastisch dagboek waar je af en toe nog eens in terug kunt bladeren in het verleden.

    Liked by 1 persoon

      1. Dat is ook de enige manier , statistieke zijn een beetje raadselachtige gegevens al staat er wel bij hoeveel mensen je blog volgen.
        Mijn eerste logjes is van 28 december 2005, daarvoor had ik nog een paar maanden bij “space” een blog maar die logjes zijn verloren gegaan.

        Liked by 1 persoon

  5. Bloggen is een mooie manier van dingen van je afschrijven of gewoon je schrijftalenten te openbaren of iemand ze nu leest of niet. Maar het blijft leuk als anderen reageren. Ik hoop nog lang je berichten te mogen lezen… Een heel fijn 2019.

    Liked by 1 persoon

      1. Ik ben daar erg tevreden over. Erg mooi papier, mooi gedrukt en goed verzorgd. Maar ik blijf het wel erg prijzig vinden. Het grote voordeel was dat je zelf niets hoefde te knippen en te plakken wat enorm veel tijd kost natuurlijk. Als je dat (er voor over) hebt, is dit een vrij dure optie. Anders kan het wat goedkoper via Blurb. Ik heb dit boek laten maken bij Intorealpages.com.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s