vallen en weer opstaan

Snel spring ik de winkel binnen.
De toog vol lekkernijen.
Die kleine Sintjes en Pietjes
Moet ik zeker nog kopen
Want zondag komt hier
De échte Sint binnenlopen
Met  -jawel- zijn donkere Miet
En het stoombootlied
Om elf kinderhartjes te verblijden

Ik bestel
Met 14 kom ik er wel
De winkeljuffrouw pakt voorzichtig in
Want een gebroken Sintje
Of Pietje
Daar komen traantjes van
Daar snapt het kind geen jota van

Geduldig wacht ik
Tot die boenk
Buiten
Een oude dame ligt tegen de ruiten
Hopeloos
En hulpeloos
Ze beweegt
Oef
Ik help haar recht
Ze is uitgegleden
Over de natte regen

De kluts die is ze kwijt
dat is ’t waar z’onder lijdt
Vuil
Een ferme buil
Eenzaam en verlaten
Ze kan terug praten

Ze vertelt haar verhaal
Dit is niet normaal
Want z’is mama van zes
Maar krijgt nooit bezoek
Geen telefoon, noch SMS
Ik heb met haar te doen
En veeg gelijk ’t slijk van haar schoen

Niet fair
Dat je na jaren van geven
Alleen op de wereld moet leven
“Geld he madameke
Daar zit ’t venijn
Leven in armoede en pijn”

Ik help haar recht
Een tweede keer met woorden
Daarna trek ik naar droge oorden
Hoe hard
En zwart
Een flard
Van smart
Kunnen de dagen zijn
Het luisterend oor
Was misschien een fijn medicijn
Tegen schrammen
En ongelukkig zijn

 

 

 

18 reacties op ‘vallen en weer opstaan

  1. Het heerlijk feestje wordt gevierd, en dat gun je natuurlijk iedereen! Ook deze eenzame dame die haar kluts kwijt was. Of ze echt zo weinig van haar kinderen ziet weet je natuurlijk niet helemaal zeker. Ik herinner me uit de tijd dat mijn schoonmoeder in een tehuis woonde een dame die ons altijd vertelde dat haar kinderen zich nooit lieten zien. Wij zagen echter heel regelmatig haar kinderen bij haar op bezoek en maakte ook wel een praatje , maar zodra die weer weg waren begon ze weer te vertellen dat er nooit iemand kwam. Maar ook dan is het triest dat ze zich zo in de steek gelaten voelen.
    .

    Geliked door 1 persoon

      1. Het kán natuurlijk ook waar zijn, het komt zeker voor. Maar wat me in bijv. tehuizen opviel was dat er maar twee soorten kinderen bestaan. De soort die álles voor de ouders doet en de soort die zich nóóit laat zien. En daar zat men dan een beetje mee tegen elkaar op te bieden. De waarheid ligt meestal ergens in het midden. Mijn kinderen doen wat ze kunnen voor me maar ik ben ( gelukkig nog) realist genoeg om te zien wat mogelijk is en wat onmogelijk is. natuurlijk zou ik ze best dagelijks hier willen zien maar dat is onmogelijk , maar zodra het echt nodig is zijn ze er voor me.

        Geliked door 1 persoon

    1. Misschien wel voor heel even? Daarna palmt het leven haar terug gewoon verder in…
      Eenzaamheid bij ouderen is een groot probleem. Je fysiek én mentaal uitgesloten voelen in de maatschappij…

      Like

    1. Neen voor sommigen is het juist de moeilijkste maand vaan het jaar.
      Beseffen dat anderen genieten en je zelf eenzaam doorheen de dagen slepen…

      Like

Reacties zijn gesloten.