Gesprek met de regen

De voorstelling van het theaterstuk van Nieuwstedelijk wordt ingeleid door een Knack-journaliste die druk met armen en benen zwaait. Ze vertelt als een sneltrein, sommige toehoorders kunnen zich niet langer concentreren, zelf kom ik vervolgens  ‘opgedraaid’ de zaal binnen.

Adam (Tom Van Bauwel) en Niki (Sara Vertongen) vertrekken hals over kop naar Singapore – symbool voor dé stad waar het leven erg snel om je heen vliegt-  om in nieuwe uitdagingen te vluchten na het overlijden van hun dochter.
Zij stort zich in de razende technologische wereld, goochelt met google en smartphone, in de hoop het on-leef-bare  verdriet een plaats te kunnen geven.
Hij daarentegen trekt traag doorheen de stad en spreekt temidden de moussonregens tot zijn dochter, hij hoopt ze terug te vinden, kan niet verder leven zonder haar.
Tegenstellingen zijn duidelijk voelbaar. Verdringen van verdriet of zich wentelen in datzelfde gevoel, zich storten op het werk of traag doorheen de stad wandelen en het gemis toelaten, de spanning in de muziek en de  videobeelden van de levendige stad op de achtergrond komen bijna letterlijk hun nieuwe, ongezellige, te stille huiskamer binnen.
De (ant)woorden van de overleden dochter vallen letterlijk in druppels uit de hemel.

Om dit te realiseren, trekt de theatermaker Stijn Devillé naar het e-Media Research Lab van de KU Leuven, waar twee studenten  zich over dit praktisch uitvoerbare  probleem buigen, het regent  leesbare waterwoorden op de voorstelling via 400 ventielen.
Een 3D-printer, watergeruis, belichting en veel programmeerwerk zorgen voor dit unieke innovatieve staaltje  techniek en bijhorende ontroering.
Prachtige woorden, gevormd in en door regendruppels, rollen vanuit de hoogte en plenzen nattig op de grond.
De kletterende moussonregens vertolken het klimaat van verdriet en tranen.

De voorstelling over rouw en het (vruchteloos) op zoek gaan naar een (on)mogelijk nieuwe inhoud van ‘het’ geluk, (be)leef ik intens mee.
Vader en dochter gaan met elkaar in gesprek, over hoe het nu verder moet, over alleen achterblijven en eenzaam zijn, over rouw en sterven, over de oerknal, over het waarom, waarom toch en waarom toch wij…..

Ze wordt doodgezwegen, daarom moesten we vluchten naar het andere eind van de wereld. Is ze dan nog niet dood genoeg?”

“dit is het dus …   dacht ik
dit is het dus    ze is dood
mijn kind is dood
ik heb een dood kind
kijk mij   ecce homo
ocharme ik
het drama waar ik  naar verlang
naar op zoek ben
om mijn leven kleur  en glans te geven
voltrekt zich nu
dit is het dus”

(woorden van de vader in het stuk)

Knap technisch, knap ontroerend, knap gevoelig ‘uit het leven’ gespeeld, knappe acteurs schitteren in  eenvoud en naturel. Knap met hoofdletter op élk gebied.

Het theaterstuk is gedeeltelijk autobiografisch.
De klap waarmee het zesjarig dochtertje van de regisseur en auteur op het familiefeest levenloos van de trap valt, is in zijn geheugen gegrift. Hij slaagt erin haar te reanimeren, ze houdt er geen letsel aan over, maar beide ouders zijn getekend, de verwachte opluchting om het ‘succes van het overleven’ blijft uit, vele maanden lang.
Zij rouwden om een kind dat ze niet hadden verloren“.
Een wetenschappelijk  bericht in De Standaard over de oerknal helpt hem onverwacht uit zijn apathie, het artikel  overstijgt zijn mens-denken, hij kan weer functioneren en creëert deze prachtige voorstelling.

Stijn beschrijft het gebeuren met onderstaande woorden, die voor mij zo ongelooflijk herkenbaar zijn in het verwerken van het enorme verdriet bij mijn beide ouders, toen hun dochter, mijn zus  stierf.
Mijn moeder is vrouw, de man in het theaterstuk, mijn vader is man, de vrouw in dit stuk.
Elk van hen probeerde anders te verwerken, wat soms voor spanningen zorgde, maar waar ze uiteindelijk samen sterker uit kwamen, ook al bleven ze gekwetst tot ze uiteindelijk zelf ‘moesten’ loslaten.

Je hebt twee rouwstijlen.
De eerste kennen we het best en is het meest aanvaard.
Veel verdriet, 
veel huilen, niets kunnen of willen doen.
De tweede is instrumenteler.

Je wil iets doen en je leven weer in handen nemen.
………
Vaak wordt die eerste intuïtieve rouwstijl als vrouwelijk bestempeld, en de instrumentele
stijl als mannelijk.
Dat wilde ik omdraaien.
Zij is de carrièrevrouw, de rationele geest.”

Advertenties

13 reacties op ‘Gesprek met de regen

  1. Rouwen is inderdaad voor iedereen anders, en dan ook nog afhankelijk van om wie je rouwt. Een kind verliezen is eigenlijk niet natuurlijk en nog véél moeilijker dan een partner verliezen na een lang en goed leven. Zelfs de manier waarop de dood toeslaat heeft invloed op het rouwproces omdat soms ook andere gevoelens mee kunnen spelen dan verdriet.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s