Wait and see

Hoeveel  maanden of jaren staat een mens  in de ‘wacht’rij ?
Niet enkel letterlijk (wellicht helpt de statistiek hier verder), maar vooral figuurlijk.

Een stille bedenking die ik me maak, terwijl zoonlief sinds gisteren  wacht op zijn vlucht naar Namibië in het door een staking getergde Zaventem.
Hij is ongeduldig en ook kwaad, zijn reis verloopt niet volgens schema, opgenomen vakantiedagen verdwijnen in het niets.
Wachten op vervoer en laat-komers zorgt voor veel frustraties.

Er is ook het levensbepalend, vaak moordend wachten op die ene diagnose, die de verdere richting zal bepalen in het levensavontuur.
Meerdere keren zat ik op het puntje van mijn stoel doodsbang in de wacht-kamer tot die deur van de specialist-dokter zich, toch nog altijd on-verwacht en te plots, opent en ik met vreselijke hartkloppingen binnen stap, nog niet-wetend, af-wachtend, want straks komt misschien hét vonnis.

Verwachtings-vol laat ik me telkens opnieuw verrassen door de pracht van de natuur, bloeiende bloemen, een blauwe zee en idem dito open lucht, dat cadeautje, met heel veel warmte verpakt in het mooiste papier en bijhorende kleurlintjes.
Een fietstocht waarbij me on-verwacht een waaaaahhhh-gevoel overvalt.

Verlangend wachten op die schoolreis, zelfs al deed ik  als kind de hele nacht geen oog dicht.
Uitkijken en aftellen naar de geboorte. Ik was nog jong en stond er niet  bij stil dat het ook mis kon gaan. Als oma was het verlangend wachten soms  doorprikt door de gedachte aan on-verwachte verwikkelingen, die telkens weer de kop werden ingedrukt, 9 maanden lang . Ik ben dan ook al wat ouder (en wijzer?)
Dromend wachten op onze trouwdag, dé grote dag die maandenlang mijn denken en doen beheerste. Mijn wachtende echtgenoot wacht mij verwachtingsvol op, samen met de geduldig wachtende priester.

Op proclamaties werd het vooral angstig en onzeker afwachten, die hele lange grote vakantie was het prachtige doelwit.
Duimend wachten tot ook de eigen kroost het verlossend telefoontje bracht.

Vrij onverschillig heb ik de uitslag van de stemming vorige week afgewacht.
Ik heb vooral ‘voor de goeden’ gestemd, maar er rest nog weinig vertrouwen in grote veranderingen. Alles gebeurt zo en te traag…. Of heb ik dan toch te grote verwachtingen?

Het leven leerde me oefenen in het wachten, ‘oef’ zeggen en geduld omarmen.
Niet passief afwachten, maar trachten naar en blijven verlangen, met dank aan en ondanks alles rondom me.
Wachten op Godot lijkt een heel erg slecht idee. Samuel Beckett wist het, lang voor mij.

Als je je bij het lezen ergert aan mijn grote dosis wacht-woorden, wacht dan geduldig op een volgend blogje 🙂

 

Advertenties

16 reacties op ‘Wait and see

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s