7 mannen + 7 vrouwen = 14 levensgenieters.

De tijd van ‘samen’ is weer daar. Met zeven (ex-)collega’s en partners trekken we er -ondertussen voor de derde keer-  een WE-tje op uit. Dit jaar mikken we op een piepklein dorpje  met de romantische naam Waterlandkerkje. (omgeving Sluis)

In de jaren zestig van de 20e eeuw braken moeilijke tijden voor het dorp aan. Door een gebrek aan nieuwbouwwoningen trokken jonge gezinnen er weg en veel oude huizen werden verkocht als vakantiewoningen” ( Wikipedia).
Wij huren dus  een stokoud huis(je?) met authentieke meubels vol lekkers, heel veel stof …..

20180929_205000

……en massa’s spinnen.

Het uitzicht vanuit onze slaapkamer is  prachtig, geniet  gewoon even mee doorheen het (overigens kunstig geweven!) webbengordijn 🙂

20180930_084130.jpg

We logeren aan een prachtige kreek, waar de beestjes hun natuurlijke biotoop kunnen waar maken, waar een stofvrij (echt waar!) bankje staat!

Ondanks de kapotte douche, ondanks de wijnglazen die een deftige spoelbeurt broodnodig  ondergaan vooraleer eraan te nippen, ondanks de gesofistikeerde  stofwebben, straalt het huis ook ergens Engelse romantiek uit. Het etiket ‘charmant’ (wat volgens huizenjagers eigenlijk synoniem staat voor ‘ veel oplapwerk’) spreekt voor zich. En toch, toch….. heeft het iets gemoedelijks, iets lieflijks, iets innemends, iets  gezellig ouderwets, we reizen  terug in grootmoeders tijd.

20180928_155255.jpg

We zijn een sportief team. Meer dan 100 km fietsplezier wordt gegarandeerd, we ontspannen op  terrassen met heerlijke uitzichten op zee en felblauwe lucht, zorgen voor de nodige drukte in  typisch Hollandse, gemoedelijke paviljoens, genieten van spijs en drank, van overheerlijke spaghettisaus tot teppanyaki, van rood over rosé naar wit, van water en wind, van bergopjes en uitbollen, van herinneringen en toekomstplannen, van kreekjes en tochten doorheen water, van het magnifieke kerkplein in Groede en prettige drukte in Cadzand, van laaaange avondbabbels en uitgebreid ontbijtbuffet, van vermoeide oogjes en  extra laagjes zon-wind-bruin.

Manlief doktert de tochten uit. En maakt “geheime” contacten, die inspireren tot een toffe onverwachte ontmoeting met de sympathieke gids van de vuurtoren in Breskens, een  zebra-gietijzeren constructie, die prachtig onderhouden wordt door vrijwilligers, een uniek project. Méér dan een bezoek waard!

Terwijl we  naar de lantaarnkoepel trappen, voelen we ons ovenwarm opwarmen of flink afkoelen naargelang de gietijzeren buitenomgeving zwart of wit is geverfd.
Vergezichten worden gesmaakt en gekiekt.

 

 

De hartelijke gids ontvangt ons met open armen, vertelt, begeleidt en babbelt gezellig na, samen met haar man. Het voelt aan alsof we elkaar al jaren kennen, en toch kende ik deze dame -tot dan toe-  enkel als blogmaatje, een ‘grensgeval’ onder de naam  Matroos Beek.
Hoe fijn was het om écht contact te krijgen met deze enthousiaste persoon en dit uniek vrijwilligerswerk. Hartverwarmend! Dank je wel, Bea!

Advertenties

31 reacties op ‘7 mannen + 7 vrouwen = 14 levensgenieters.

  1. Een mooie en denk ontroerende ontmoeting. Matroos Beek meldde al een keer dat ze naar een ontmoeting moest. Vond het al een beetje verdacht en nu komt de aap uit de mouw. Prachtig.
    Zo zie je maar weer wat bloggen op kan leveren. 👍👍👍

    Liked by 1 persoon

    1. Inderdaad, bloggen kan leuke vriendschappen toveren. Het was heel fijn haar te ontmoeten en in de verte te ontdekken hoe mooi ze omgeven is door groen en zee.
      Ik herinner me precies niet echt dat Matroos Beek hierover schreef?

      Liked by 1 persoon

        1. Er is wat onrust… Wij wonen onder de duinen, grenzend aan natuurgebied Waterdunen. Volgend jaar start men met de bouw van honderden vakantiewoningen. Er zijn ook plannen voor een duincamping, pal achter onze tuin. We hebben het er heel moeilijk mee omdat we hier de rust en ruimte hebben. We weten niet wat ons te wachten staat, maar we weten wel dat we nooit meer zo’n plekje vinden. Het stemt ons triest en we kunnen er eigenlijk niet goed meer over praten want het lost toch niks op. Men gaat gewoon door… ondanks alle verzet.

          Like

          1. Wat vreselijk triest. Dat spijt me vreselijk te horen. Ik kan me jullie radeloosheid goed voorstellen, begrijp ook goed dat jullie er niet goed meer over kunnen praten. Wat kan ik nog voor zinnigs zeggen? Helaas niets denk ik. Alleen sterkte en wijsheid voor de toekomst.

            Like

            1. Eigenlijk doen en leven we een beetje ontkennend, alsof het niet zal gebeuren, maar gebeuren zal het. Het heeft geen zin om nu ongelukkig te wezen, misschien valt het wel mee… en indien niet… dan kunnen we nog altijd verkassen. Het zou wel pijn doen want we hebben er samen jaren aan verbouwd (nog steeds). Het is hier een hemeltje op aard. We kunnen in ieder geval niet zeggen dat we al niet in de hemel zijn geweest. 😉

              Liked by 1 persoon

          2. Dat is écht tegenslag. Ik zag in de groene verte hoe mooi jullie wonen. Waarom moet er toch worden gebouwd op al die prachtige, rustgevende plekken?
            Ik begrijp perfect hoe moeilijk dit verteren wordt, vooral nu ik alles met eigen ogen kon bewonderen.

            Liked by 2 people

            1. Het klinkt wellicht hard, maar mensen uit betonstad mogen ook wel eens twee weken genieten van zee en strand. Wij maken dat hier in bos en hei ook mee. Ik zou voor geen goud in een tent op een volle camping gaan zitten. Ik zie wel hoe euforisch blij de mensen van “26 hoog” er mee zijn. Eigenlijk maakt dat me heel blij, dat ze zo van “onze” omgeving kunnen genieten. En besef des te meer hoe bevoorrecht wij zijn. Terzijde, ik weet ook dat er al heel veel vakantieparken in Zeeland zijn maar ook dat de vraag toeneemt mede door de bevolkingsaanwas. Desondanks vind ik het heel jammer voor jullie, Bea. Ik had daar ook heel graag willen wonen.

              Like

  2. Blijven volhouden hoor! Toen wij als 18 jarigen de schooldeur van het Lyceum achter ons dichttrokken, hebben we afgesproken dat we elkaar elk jaar op de eerste zondag van maart elkaar zouden terug zien! Eest was het even samenkomen in een tearoom maar al vlug werd het een etentje. Enkel de “meisjes” alleen. We hebben volgehouden ( al zijn er al medeleerlingen weggevallen) en dit jaar vieren we een jubileum 60 jaar!!!

    Like

  3. Wat fijn om dit te lezen na een lange, vermoeiende werkdag. Ik kikker weer helemaal op. Het was een hartverwarmende ontmoeting. Altijd fijn om een blogmaatje beter te leren kennen.

    Mooie foto’s van de vuurtoren omabaard!

    Ik wens jullie nog veel gezellige bijeenkomsten met de bende van veertien.

    Warme groeten van manlief en mij én de groeten aan opabaard!

    Liked by 2 people

Laat een reactie achter op omabaard Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s