Heerlijk sober, sober heerlijk

Intiem onderonsje :
paddenstoelen
bekoren elkaar
liefkozend
in een kringetje

Ik wou dat ik…..

Via de wesite http://www.geertdekockere.be/  maak ik zelf poëzie.

Voor een klein bedrag kan je elke morgen starten met een ‘vers geschreven gedicht’ van Geert De Kockere. Tevens een haiku, een kindervers en en een natuurgedicht.
En neen, ik ben géén ingehuurde promotor 🙂

In https://www.pigmalionshop.com/c-3671762/boeketjes/   ontdek ik onverwachte pareltjes.
Ik droom een Cortenstalen  kunstwerkje in mijn hof. Zijn ze niet prachtig?
Op de voorpagina van mijn laptop straalt het roestig kunstwerk me elke morgen toe:

Ook dauwparels
kun je bewaren
in de kluis 
van je hoofd.
Rijkdom
voor nu en later

Onlangs kreeg een lieve vriendin in een moeilijke periode, deze woorden mee.
En neen, ik ben en blijf geen ingehuurde promotor.

En op zijn facebookpagina lees ik :

De berg, gisteren
lag hij nog achter dat huis,
vandaag wat verder.

Als dat geen positieve donderdag-ochtendhaiku is!, ik deel zijn woorden graag met jullie.
En neen, ik ben geen….

En voor wie het nog niet door zou hebben, ik ben vurige fan van zijn schrijven.
(H)eerlijk sober, sober (h)eerlijk.

 

Tien redenen…..

20180904_173941

 

…….. waarom het me weer is gelukt vandaag

  • Ik trein richting Kortrijk, het stadje waar ik ooit 2 jaar heb verbleven, gestudeerd en vrienden voor het leven gemaakt.
  • In Salon en vie wordt met veel passie gekookt. Twee dames ontvangen  vriendelijk en charmant op het  tuinterras. Alles heeft hier ‘met goesting’ te maken, het interieur oogt huiselijk met zeteltjes, gezellige stoelen, tafeltjes en  vele handgeletterde borden verrassen met originele quotes.
  • Koffie en thee en cheesecake genieten  in het trotse,  warme en aangename  interieur van Viva Sara.
  • Ondanks de voorspellingen, blijft het aangenaam zacht. Op  10 regendruppels na die de zalm vochtig houden, is het fijn terrasjesweer.
  • We springen binnen in Theoria  ‘waar de boeken tijd hebben’ , in het beschermde Casino, een groots wit gebouw. Het is er  heerlijk vertoeven.
    De boeken liggen er verspreid in prachtige, monumentale kamers, die pure romantiek uitstralen. Overal staan tafels en zetels om rustig te genieten met een boek en koffie. Veel boeken krijgen een strook met een korte bespreking én waardering van lezers.
    De goesting om te kopen en in de verhalen  te verdwalen is groot.
    Je kan er ook een date aangaan met een onbekend boek in cadeauverpakking, omschreven in 6 kernwoorden.
    Originaliteit troef.
  • Zittend op een rustig plekje op de trein geniet ik van ‘Het einde van de eenzaamheid’ van Benedicht Wells. Ik beland terug in de heerlijke verslavingsfase, en dompel me onder in het pakkende verhaal. Het boek werd bekroond met vele prijzen, en krijgt er van mij een extra bij.
    De taal is naturel, het verhaal boeiend en vooral empathisch.
    Ik laat me volledig meeslepen….
  • De trein heeft vertraging, waardoor ik  dus  langer in het boek kan duiken.
  • Het kleine schoteltje ( foto) helpt niet meer vergeten, nu de avond valt en het licht stilletjes wegtrekt.
  • Bij het thuiskomen wacht me een eigen-brouwsel-pakketje, dat aangenaam bevalt.
  • Tot slot lees ik op de deur van het kleinste kamertje in Salon en vie :
    20180904_142042.jpg

daar is ie weer….

Vandaag is d’eerste schooldag
voor elk kind nieuw gezag 
kleuters en peuters moeten wennen
en nieuw terrein verkennen
 jongeren verlangen naar vrienden en soms vakken
over omwentelingsvlakken
of zoete broodjes bakken

Vele jaren zat ik klein/jong op de banken
om wat wijsheid bij te tanken
de school werd een tweede thuis
incluis
een sluis
naar juf voor de klas
want dat ik les zou geven
was altijd al helder als glas
het zat in  familie verweven

Vele jaren stond ik vooraan bij het bord
vol enthousiasme hoe de dag wordt
leerlingen waren  verstrooid of geboeid
uitgeslapen of vermoeid
de bel was onze metgezel
de tijd ging razend-snel

Nu slaap ik lekker uit
geniet van graantjes en vers fruit
en sluier dan doorheen de dag
het wordt een opa-oma-dag
terwijl drukte rondom raast
ik ken spoed, noch haast

 

 

Wie houdt dan stand?

Als u de zonden blijft gedenken, Heer, wie houdt dan stand?
Een zin uit psalm 130 én  pagina 73.

De laatste vier woorden vormen de titel van het meeslepende boek van de Italiaanse journalist- schrijver Andrea Bajani. Amper 184 pagina’s dik.

In een lange brief aan zijn (net overleden) moeder vertelt de 18-jarige Lorenzo over het nu en het verleden, over verdriet en onmacht, over empathie en pogingen om de soms te pijnlijke empathie te verstillen.

De moeder-kind-relatie is een mooi, idyllisch verhaal, de onhandige, niet-communicatieve stiefvader doet zijn uiterste best op zijn manier, in alle rust en stilte.
Tot zijn moeder kiest voor de nieuwe liefde én een ‘hoopvoller’ land dan Italië om haar bedrijf te runnen. Ze laat mettertijd steeds meer man en zoon in de steek.
Lorenzo verwerkt deze grote ontgoocheling in afwisselende hoofdstukken over nu (begrafenis van zijn moeder in Roemenië) en vroeger (als kind in Italië)

Zij hoopt in Roemenië rijkdom  te ontdekken, maar het dictatoriale en vaak brutale bewind van Ceausescu draagt vooral  zijn schrijnende sporen.

De schrijfstijl is sober, eenvoudig, treffend en leest als een trein. De personages zijn vooral heel menselijk, je kan achteraf niemand echt veroordelen , iedereen heeft zijn zachtheid, zijn liefde, zijn verdriet, zijn fouten en doet pogingen om te aanvaarden.
Enkel ‘de Roemeen’ maakt hierop een uitzondering.
Geen volzinnen, geen zwaar taalgebruik, heel aangrijpend, niet sentimenteel waarbij je -als lezer- toch diep emotioneel wordt geraakt.
Tussen de regels door leef ik intens mee met de eenzaamheid, de pijn, de rouw, maar ook de zorg, de liefde en vriendschap waarmee deze mensen worstelen.

’s Ochtends keken we elkaar niet aan, papa zei Zo makkelijk is het niet om verbinding te krijgen. We zaten allebei op onze kruk……
Het middageten verliep net zo, en daarna het avondeten, wij tweeën die niets tegen elkaar zeiden alsof stilte de enige taal was die we deelden. 
…….
Hij ging naast me zitten, op de plek waar jij altijd zat. En je kon zijn onhandigheid zien, vermengd met tederheid en ongemakkelijkheid. 
Wachten was voor ons allebei het enige wat onze gezamenlijke aanwezigheid in dat huis rechtvaardigde” (pg 103)

Typerend voor het boek is het gebrek aan aanhalingstekens en het opduiken van hoofdletters midden in de zin, wanneer iets wordt gezegd.
Het  vraagt enige gewenning, maar daardoor straalt het boek vooral eenvoud uit, wat de schrijfstijl beoogt, ondanks het pakkend verhaal.