Ik hap naar adem

Gesloten en kleine ruimtes vermijd ik steevast.
Vele jaren lang, of was het gans mijn leven?
Daar neemt de doodsangst het van me over, gaat mijn hart in complete overdrive en overheerst een beangstigende  hyperventilatie.

Drie jaar geleden stap ik de ruim 1,5m² lift binnen, die me naar de zolderverdieping brengt waar zoonlief een toneelvoorstelling speelt. Ik aarzel, maar lastige spieren protesteren en  vele trappen schrikken af.
Ik overman me, is dit niet de juiste therapie?, maar net voor ik de vooruit-knop wil drukken, dringen last-minute  vijf  mensen de benauwde ruimte binnen, ik voel me één van de haringen in die ton.
Vrolijk negeren ze het bordje ‘max 4 personen’, zeggen ‘lekker warm bij elkaar‘ en ‘ dat stoere liftje overleeft het wel, nu wij nog‘ en andere ‘grappige’ woorden.
Ik krimp in elkaar, wil me hieruit verlossen, maar de deur sluit en de lift zoeft lang-zaam richting omhoog. Tot……
Hier hangen we dan, gezellig bij elkaar, we kunnen alvast niet omvallen” en “oh zo grappig, we zorgen zelf voor een toneelspel“….
Ik begin te huilen, te hyperventileren, te panikeren, te zweten, te happen naar lucht.
Mijn man is dokter, je bent veilig“, meen ik ergens nog te verstaan.
Ik sluit de ogen, en probeer hopeloos weidse grasvelden te visualiseren, de tranen blijven stromen, ik blijf happen.
Twintig minuten duurt de kwelling, plots voel ik beweging, zwijmelend strompel ik naar buiten, niet meer tot in de zaal.
Ik hap naar lucht, de frisse lucht.
Dit was mijn hel!
Nu stap ik eindeloze trappen naar boven, sluit nooit meer een vreemde toilet af waar geen ontglip-ruimte  is en kies overaltijd het ruime sop.

Sinds 23 juni zitten 12 voetballers en hun coach vast in een grot in Thailand.
Geen licht, geen eten, drie km diep.
Ik hap naar adem.
Op 2 juli worden ze gelokaliseerd,  verzwakt, maar met de glimlach (althans voor de foto), de moessonregens hebben hen opgesloten in de grot, hun grot, de afgesloten ruimte.
Ik hap naar adem.
Hulp duikt overal op, grote hoed af voor de hulpverleners en duikers, die het eigen leven riskeren. Voor één reddingswerker werd het fataal. De anderen doen moedig verder. Het wordt een race tegen de tijd, tegen de regen, tegen de algemene verzwakking.
Ik hap naar adem.
Vier jongeren zijn ondertussen gered, de anderen moeten nog een extra  dag afwachten. Het zuurstofgehalte is onvoldoende. Ze blijven af-gesloten van de buitenwereld, op-gesloten in hun grot, waar geen daglicht komt.
Ik hap naar adem.
Ik visualiseer vooral niet hoe zij al die tijd vertwijfeld wachtten en wachten, hoe vreselijk ouders zich hierbij voelen, hoe de – hopelijk laatste- lange nacht voorbij moet schuiven, hoe de angst voor die laatste reddende actie hen in de ban houdt.
En hoe moet de coach verder met zijn leven? Met zijn schuldgevoel? Met zijn angst?
Ik hap naar adem.

19 reacties op ‘Ik hap naar adem

  1. Hoewel ik geen last claustrofobie heb kan de toestand waarin die jongens zich bevonden me toch héél makkelijk de adem benemen. De coach was van onschatbare waarde voor de jongens doordat hij ze leerde mediteren wat veel geholpen heeft om het ondraaglijke te verdragen. Maar het moet verschrikkelijk geweest zijn, zéker vóór ze gevonden werden. Ondertussen zijn ze allemaal gered en ijn gedachten gaan uit naar die éne redder die de redding niet meer mee mocht maken. Je hebt er een mooi ,inlevend stuk over geschreven. Claustrofobie begrijp ik trouwens ook wel hoor, ik heb vroeger een stevige pleinvrees moeten overwinnen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Geen last van claustrofobie in een lift maar ik krijg het benauwd in een afgesloten douchecabine met veel stoom … ik laat de deur dus altijd op een kier.
    Wat de spelers en hun coach betreft zijn er weer een aantal bevrijd. Laat ons hopen dat ze morgen de laatsten kunnen bevrijden…

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat eng!! Twee verhalen om zweethanden van te krijgen…
    Zelf neem ik ook altijd de trap als ik kan, moet er niet aan denken vast te komen zitten.
    Ik heb een vriend die op de vijfde verdieping woont, en die stapt altijd met mij mee naar boven, haha, erg goed voor de conditie 😉

    Geliked door 1 persoon

      1. Schuldig moet je je zeker niet voelen. We hebben allemaal ons demonen waar we soms tegen vechten… zo’n aanval van paniek of hyperventilatie is vreselijk… leed valt ook niet te vergelijken, maar als je het objectief bekijkt is het uiteraard relatief…

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s