Stil-staan bij de haast.

Ik moet niet vergeten te zwaaien als ik mezelf voorbij loop”. (Loesje)

En toch ben ik het vaak, te vaak vergeten……

Er is een leven na de haast, zoals er een leven voor was. Kinderen hebben geen haast, kinderen tellen nog de erwtjes in hun bord. 58.
(schrijft Guinevere Claeys vandaag in de krant)
Mijn kindertijd was er één van grote ont-haast-ing, luilekker en gezellig door spelletjes dartelen, het denk- en doe-werk werd voor mij gedaan, mijn ouders troostten het kinderlijk verdriet  , we volgden de schuifaf richting warme zwembad, de schommel richting felblauwe hemel, de auto richting verre reis en de paden richting schaduwrijk bos. De tijd vloog vrolijk voorbij.
Ik telde nog  rustig de mandarijnen (vooral de dag voor de heilig man langs kwam). 23.

Haar kar is leger dan de mijne. Maar de dame voor mij in de lange wachtrij kijkt om, en zegt : ‘u mag voorgaan als u wil’. 
……….
‘Ik weet dat het niet nodig is’, zegt ze, en toch komt ze zich achter mij positioneren. ‘Ik heb zelf al lang geen haast meer’. 
………

Mijn eigen haast heb ik niet zien aankomen. Hij was er plots, en ik heb hem meteen gehoorzaamd. Zelfs geloofd. ” (G. C.)

Het volgzame kind in mij zorgde ervoor dat ook ik diezelfde haast heb gekend, (te) vele jaren lang. Elke dag vouwde met de glimlach hetzelfde stramien voor me open : tegen de tijd in hollen om de kinderen – gekleed en gevoed-  in de klas te krijgen, rennen naar de eigen school, me afjakkeren om de leerstof rond te krijgen, terug draven naar diezelfde kinderen, nadenken om een gezonde maaltijd op tafel te snel-toveren, racen naar de winkel, en nog vlug tussendoor de was en de plas en de kuis en de kapper en de muziekschool en de voetbal en de hof en de bedrituelen en het avondlijk schoolwerk en…..
Ik heb er last van gehad, ik vergat te wuiven, jammer genoeg kende ik Loesje toen nog niet. Mensen rondom waarschuwden me , maar ik wist natuurlijk beter, de haast moest mijn beste vriend zijn én blijven om alles op punt te krijgen….
Ik herken diezelfde energie (klinkt positiever dan gejaagdheid) in de jonge gezinnen van onze kinderen. Ze zoeken – vaak vruchteloos- naar een spoortje me-time. Het is de levensfase die dit vraagt, eist, gebiedt, verwacht, voorschrijft.
Of toch niet?

“Ik reken af en dank de dame nog eens. Ze glimlacht moederlijk, op de band heeft ze tien bakjes aardbeien staan. ‘Voor de confituur’, zegt ze” (G.C.)

Ik kan nog veel leren over ont-haast-ing, de hurry zit nog wat ingebakken, deze werd ooit een tweede natuur. Maar ik leer bij, rustige stap voor trage stap, ik leer tijd nemen en maken, ik leer wuiven, en ooit, ooit zal ik confituur maken!

 

 

24 reacties op ‘Stil-staan bij de haast.

  1. Ik herken veel van mezelf in dit stukje. Alsmaar haast, haast, haast, terwijl de wereld aan dezelfde snelheid zou draaien en mijn hart in betere conditie zou zijn mocht het ritme der dingen wat afgeremd worden…

    Like

  2. Mooi stukje. De haast breekt nu velen op. Vandaag toevallig twee huilende collega’s (gehaast, moe, erdoor…) getroost. Van troosten word ik zelf dan weer rustig. Zolang ze mij maar niet moeten troosten. Maar het kan, het kan ook mij overkomen… ik ben vaak ook gejaagd door de wind. Bij deze neem ik mij voor dat niet meer te doen. Echt waar.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s