Nijkerk en Utrecht

De microbe zit ons in de genen, zon, fiets, water en groen, een overnachting op een fijn, rustig plekje, meer hebben we niet nodig. Eten en drinken op tijd en stond, een vriendelijk bed, niet te hard, niet te soft,  leuke terrasjes en een lekker ontbijt maken het af.

We gaan voor de interieurstijl klaproos in Nijkerk. (Gelderland). Rode fauteuils verrassen de papaverachtige bloem in de Roode Schuur.  Het imponerend  gebogen rieten dak karakteriseert de fraaie locatie. Schaapjes worden letterlijk geteld bij het openen van  grote ramen.

Iedereen komt graag  ‘bij moeke‘  over de vloer. Zo’n oergezellig restaurant, met verse producten, waar je je direct thuis voelt, of …. eigenlijk nog  beter dan thuis, gewoon voeten onder  tafel schuiven en je heerlijk laten bedienen in een nog héérlijker kader.
Het bestek steekt in een omslag  ‘moeke weet als geen ander hoe de vork in de steel steekt’. Frietjes krijg je in een grote puntzak met de woorden ‘het enige waar moeke een punt van maakt’.

20180510_125622

Nederland, hét fietsland bij uitstek, showt ons twee-, drie-, vier-wielers in allerlei formaten, kleuren en originele constructies. Van tweewielers met drie kinderstoeltjes, tot een loopband op wielen, waarbij elke stap je vooruit fietst.

Dapper rijden we via knooppunten -wat een ongelooflijk bedenksel!!- doorheen een prachtig vogelreservaat (ai, de verrekijker ligt te vereenzamen in onze koffer…) tot in Garderen, waar we -met dank aan de tip van een gastvrije wandelaar-  een grote coupe in de ijstijd  genieten. Heel erg de moeite waard! Ik smaak ‘de droom van elke vrouw’, en die droom is écht verrukkelijk. ‘Terug in de tijd’ en ‘de notenbalk’ blijken ook hemels te zijn.

De Loosdrechtse plassen zijn mooi, maar vinnig. Kilometers lang worden we geterroriseerd door grote zwermen ééndagsvliegjes, mijn witte trui oogt pikzwart, een gasmasker had zijn nut kunnen bewijzen. Ze verhinderen de beloofde weidse blik, want bescherming met de vrije hand blijkt brood-broodnodig. De andere hand stuurt ons gehaast de bevrijdende richting uit.

De Utrechtse Vecht, bekend als één van de mooiste rivieren in Nederland, loodst ons langs prachtige dorpjes en schitterende uitzichten . Het water fonkelt in de zon.

20180512_194942

 

Terwijl manlief bekoord wordt door oude  Utrechtse gracht met dubbele kades- nu omgetoverd tot gezellige terrasjes  aan het water, waar uiteraard geen plaatsje te bespeuren valt-  word ik vooral gecharmeerd door het smalle grachtje met keizerlijke naam.
Een zalig romantisch plekje.

De Domtoren met zijn 112 meter en vooral niet te vergeten 32 cm hoogte is de trots van de stad. Je wordt beloond met een prachtig uitzicht  na amper 465 trappen. Of wij het die heldhaftigheid waard vinden??
Gefascineerd bewonder ik de prachtige foto’s van LEVENXL. Krachtige portretten van mensen met een levensbedreigende ziekte, die anderen graag willen inspireren tot de bewuste  kunst van liefde voor het leven. Heel aangrijpend. Vereeuwigd.

Tot de volgende ontdekking binnenkort!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ode aan de meiden

er waren eens vier meiden
die de wereld mochten verblijden
of blijven we beter bescheiden
grappen, grollen en tussendoor ook school lopen
als peuter, kleuter en bakvis veel streken verkopen

samen hebben we veertien kinderen
die drukte hielp tijdelijk contact verhinderen
sinds vele jaren hebben w’elkaar terug gevonden
door babbels, uitjes en lekkernijen verbonden

een levenswijsheid voor vier
zet telkens weer de deur op een kier
om verse geschiedenis te verzinnen
en goochelen met plussen en minnen

er zijn nu vier grote meiden
die nieuws blijven verspreiden
en doorheen de jaargetijden
warme gezelligheid bereiden

 

Bewegende cultuur, culturele beweging

Een laatste drankje op het grote terras in de avondzon…….
Aan de tafel naast ons zit hij, de katoenbaron, de Belgische miljardair, ondernemende baas en rijke kunstverzamelaar. Hij eet met smaak de malse billetjes en drinkt een  fris streekbiertje. Hij kauwt en herkauwt, net als wij 🙂 .
We genieten en praten na over de toffe, zonnige, boeiende, leerrijke, speelse, prachtige, fietsende, ontdekkende, avontuurlijke en ontspannende dag.

Ik keer  8 uren terug in de tijd, de tijd dat we gezellig terrasten in de avondzon.

We gaan “vossen”, afspraak aan de Katoennatie in Antwerpen, fiets bij de hand.
Onze mede-verwachtingsvolle-vrienden staan paraat.
We stappen  loods 5 binnen, omgetoverd tot het Hof van koning Nobel.
Grappige én leerrijke filmpjes vullen drie schermen, koppen draaien mee van links naar rechts en weer terug. De verrassende audiovisuele invulling is verzorgd door Bart De Pauw, jawel ‘den Bart’ is zijn talent nog niet verloren. Koeken Troef , zijn vroeger productiehuis helpt mee realiseren. En hoe!! Hoedje af.

Wij gaan met het evenement Reinaert De Vos in ere herstellen”, zegt Huts. “Wij gaan hem voorstellen zoals hij in oorsprong was, en zoals hij moet zijn. Dat wil zeggen: trouweloos, bloeddorstig, perfide, leugenachtig, burlesk en grotesk.”

Vijftig km fietsen we doorheen het polderland, op de grens tussen Nederland en België. We hebben cultuur, beweging, erfgoed, kunst, ontspanning, prachtige natuur in de wielen.
De Middelnederlandse literatuur komt weer tot leven. Het geheel wordt in een boeiend, origineel spel gegoten. We trappen, spelen, laten ons vooral verrassen, genieten kunst.

Het huis van de Zonde situeert zich in de oude pastorie van Kieldrecht. De inwoners hebben zich even verzet, ze vreesden het ergste bij de metamorfose van het huis van ‘den pastoor’. De subliem ingerichte  kamertjes vertolken de zeven hoofdzonden (ken je ze nog?) via parels van schilderijen, zoals Rubens, Van Cleeve, Beert….

20180507_151023

De tuin van het Mercatorhuis , het kaartenmuseum, is een echte relevatie, een verbazende streling voor het oog.
“Regen” kleurt  goud,  kunstwerken schitteren in de zon.
Onze lunch smaken we  op bankjes tussen al wat blinkt.

20180507_151247

We trappen doorheen de rijke geschiedenis van de grensstreek, langs kronkelende wegen,  in eeuwenoude polders, in de deugddoende schaduw van de dijken, met eindeloze vergezichten links, rechts, achter en voor, door groen, groener, groenst, de sluwe vos achteraan.

Het wordt een dag vol vossenstreken, we hebben ruim gezondigd, Reynaert waardig.

Dit uniek sportief én cultureel evenement loopt nog tot eind september. Heel graag geef ik hier de website mee, want ‘vossen moet je doen!!’

http://www.vossen.vlaanderen

Klein PSje : met de bonnen uit de krant is het project gratis tot 20 mei 🙂

 

 

 

 

3 maal pr/krachtig

drie optredens op rij
maken me heel erg blij
er breekt broos hart in mij

een ode aan Dalida
met Gigi ‘l Amoroso
Montmartre van de jaren zestig, artistiek
achtkoppig gezelschap, magnifiek
Patrick Riguelle, Jan Hautekiet op pensioen
mogen het glansrijk over doen

de kleinzoon speelt zijn middenspel
baltechniek die kent hij wel
hij loopt en voelt zich fijn
vertrouwen groeit, ze krijgen hem niet klein

turnen kan ze als geen ander
prachtig hoe ze hier geniet
met kunst en geen limiet
tovert ze een lenige beweging
het podium is echt haar ding
ze verdient een gouden ring
de kleine dochter, mijn koningin
met tedere traan die ik bedwing

de planken of het groene gras
momenten in mijn levenstas
er schuilt geen adder onder ’t gras

 

 

Met de boekentas of valies naar het rusthuis.

In Vinkt, een deelgemeente van Deinze, staan het woonzorgcentrum en de school broederlijk naast elkaar. Bij verbouwingen heeft de school nood aan extra ruimte, deze vinden ze bij de gulle buren.
De meester van de zesde klas besluit – na de werken- ook daar te blijven.
Ondertussen wordt de hele school (lager en kleuter) erbij betrokken. De uitgestoken hand komt van beide kanten.
Drie jaar geleden won het project reeds een prestigieuze prijs.
Kinderen en ouderen helpen elkaar.
Drie meisjes besluiten er  op hun vrije woensdagmiddag extra vrijwilligerswerk te doen,  omdat ze zich daar ondertussen echt thuis voelen.

Hoe knap kan het zijn!

Oud en jong leren van elkaar, er is minder eenzaamheid, meer betrokkenheid, er wordt gelachen, er is verstrooiing, er is duidelijk wederzijdse, hartelijke empathie.

Mijn vader genoot enorm als achter-kleinkindjes hem een bezoekje brachten. Hij stapte dan even uit die veel te enge wereld, waar hij als 94-jarige de stille oude dag doorbracht.
Zijn achter-kleindochter was de favoriet, en het gevoel bleek wederzijds.
Zij voelden zich vooral heel erg  goed bij elkaar, zij kroop gezellig dicht bij hem op de zetel, streelde zijn schrale handen, lachte hem toe en zat nooit verlegen om een hartverwarmende knuffel.
Ontroerend hoe groot en klein, oud en jong elkaar mochten vinden.

Reeds twee keer waren we te gast in hotel Holland Inn in Wolvega, temidden een schitterend natuurgebied met het idyllische Giethoorn als kers op de Friese taart.
In het gebouw bevinden zich serviceflats én hotelkamers. Op de zoektocht doorheen de vele gangen ontmoet je rolstoelen en rollators, en dit voelt naturel aan.
De hotelkamers zijn flats, met slaap- en eetruimte, net zoals de bewoners gevestigd zijn.
Reislustigen en mensen die niet langer in die mogelijkheid zijn, wonen er broederlijk naast elkaar.  Er is spontaan plaats voor een gezellige babbel, een vriendelijk lach, een lief gebaar.

In mijn droom wordt dit de toekomst : ruimte  waar alle leeftijden gemoedelijk naast elkaar wonen, waar plaats is voor een gulle lach en bittere traan, waar isolement uit den boze is, waar spontaan gezorgd wordt voor, waar ‘kinderen zich kunnen oefenen in empathologie’, en waar ouderen hun ervaringen kunnen delen.