een doodgewone vertelling

Na regen komt zonneschijn.
Ik zie de regen, ik zie de bescheiden zon  opduiken.
Mijn tweewieler roept, ik vraag mijn compagnon of hij zin heeft in  een tweetal uurtjes  natuur.
Maar hij heeft andere plannen, hij wil kuisen, ja… de vloeren.
Al meer dan 40 jaar ben ik getrouwd met de nieuwe man, die trouw zijn klussen in het huishouden doet, onze zonen hebben gezien én geërfd.
Ze zijn goed gekweekt, ik ben fier op mijn driekoppige kroost en man.

Dus vertrek ik, eenzaam en verlaten.
Ik wil vooral de benen strekken en buigen, keer op keer…
Met enkel de fiets als gesprekspartner, hij kan vooral goed luisteren.
Ik fluister hem een mooie route toe, hij volgt gedwee.
Een route langs de weidse Schelde, met prachtige vergezichten, de voorbije regen schrikt nog wat af, ik rijd vooral eenzaam en verlaten, en daar geniet ik van.

Een aperootje op die mooie locatie zie ik wel zitten, maar  het terras ligt nog in slaap.
Een ijsje bij de boer is een tweede optie, maar ook hij is nog niet wakker.
En toch ben ik niet op een ontiegelijk vroeg uur vertrokken?!

Op een sympathiek bankje aan het frisse water, met lauw water dan maar.
Mijn zwijgende kameraad heb ik naast me geparkeerd, er valt niets of niemand te bespeuren, ik geniet vooral een gratis vogelkoor.
Ik mis mijn pratend fietsmaatje, mijn nieuwe man….. ik deel graag wat ik zie en beleef…..

Het houten bankje is mijn toeverlaat, ik ontdek een grote steen ernaast, er zijn woorden in gegraveerd.

Ruimte, licht, de zin van mijn stoutmoedig streven
geen ander doel dan dit gaf aan mijn jeugd
de fiere zekerheid van grenzeloos volkomen leven’
(An Houttequit- 1986 – 2009)

20180521_143347

An was een jonge vrouw, die meer wilde dan het gewone leven, die uitdagingen opzocht en het uiteindelijk moest bekopen met haar leven in de bergen van Peru.

in the end,
it’s not the years in your life that count
it’s the life in your years
(abraham lincoln)

Een kleine marathon heb ik ondertussen de benen, 6240 rondes in de voeten.

Toch wat vermoeid kom ik thuis, een fris, proper huis, waar de nieuwe man heeft gepoetst en gekookt, ik schuif de vermoeide benen onder tafel en laat me bedienen.
Ik ben dol op  mijn nieuwe man 🙂 .

Sorry voor de 24 ‘iks’, ik was dan ook maar alleen, eenzaam en verlaten….

 

 

 

19 reacties op ‘een doodgewone vertelling

  1. Tja…. er wás natuurlijk nog een tussenoplossing mogelijk, éérst samen kuisen en dan samen fietsen, ook “de nieuwe man” heeft immers beweging nodig! Gelukkig had ik, waar mogelijk, ook een nieuwe man Daarmee bedoel ik dat we bij voorkeur alles zo verdeelden dat ieder de taken deed waar hij/zij het beste in was., of hoe het het best te combineren was. Maar ook helemaal niets mis met zo’n heerlijke fietstocht in je uppie!

    Like

  2. Ik zie je fluitend fietsen langs kronkelende wegeltjes en ondertussen zie ik ook jouw echtgenoot die als een Assepoester op de knietjes de tegels zit te schrobben thuis. Je hebt het goed voor elkaar 😉! Houden zo.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s