blauwe ergernis

Handig parkeer ik mijn blauw-grijs autootje bij de supermarkt.

De man stapt naar zijn donkerblauwe wagen, vlak naast die van mij, en heeft een broodje, een potje vleessalade, een pak koekjes en een blikje cola in de hand. Ik zie de lekkere details, want bots pardoes tegen hem op. Hij glimlacht vriendelijk, charmant, begripvol en gaat zijn lunch verorberen in de warme gezelligheid van zijn slee.

Ik doe boodschappen, laad vlees, vis, melk en fruitsoorten in. Tevreden (boodschappen doen is niet direct een hobby….) stap ik richting auto, sleutel in de hand.
De voiture-gebuur blijkt ondertussen vertrokken, mijn glimlach smelt als sneeuw voor de zon bij de ontdekking van de zak vol restwaren op de open parkeerplaats, de verdwenen ‘charmante’ heer is verzadigd, het afval werd gewoon op de stenen gedumpt.

Ik erger me blauw, lach groen, krijg er grijze haren van, ga bijna over de rooie, raap zijn zootje bij elkaar en drop het in de kleurloze vuilnisbak op  ruim tien  stappen  van me verwijderd.

15 gedachten over “blauwe ergernis

    1. IK kan maar niet begrijpen hoe je zoiets kan/durft achter te laten…. met een vuilbak in de buurt, maar dan moet je wel even nog uit de auto komen….

      Like

Reacties zijn gesloten.