Met de boekentas of valies naar het rusthuis.

In Vinkt, een deelgemeente van Deinze, staan het woonzorgcentrum en de school broederlijk naast elkaar. Bij verbouwingen heeft de school nood aan extra ruimte, deze vinden ze bij de gulle buren.
De meester van de zesde klas besluit – na de werken- ook daar te blijven.
Ondertussen wordt de hele school (lager en kleuter) erbij betrokken. De uitgestoken hand komt van beide kanten.
Drie jaar geleden won het project reeds een prestigieuze prijs.
Kinderen en ouderen helpen elkaar.
Drie meisjes besluiten er  op hun vrije woensdagmiddag extra vrijwilligerswerk te doen,  omdat ze zich daar ondertussen echt thuis voelen.

Hoe knap kan het zijn!

Oud en jong leren van elkaar, er is minder eenzaamheid, meer betrokkenheid, er wordt gelachen, er is verstrooiing, er is duidelijk wederzijdse, hartelijke empathie.

Mijn vader genoot enorm als achter-kleinkindjes hem een bezoekje brachten. Hij stapte dan even uit die veel te enge wereld, waar hij als 94-jarige de stille oude dag doorbracht.
Zijn achter-kleindochter was de favoriet, en het gevoel bleek wederzijds.
Zij voelden zich vooral heel erg  goed bij elkaar, zij kroop gezellig dicht bij hem op de zetel, streelde zijn schrale handen, lachte hem toe en zat nooit verlegen om een hartverwarmende knuffel.
Ontroerend hoe groot en klein, oud en jong elkaar mochten vinden.

Reeds twee keer waren we te gast in hotel Holland Inn in Wolvega, temidden een schitterend natuurgebied met het idyllische Giethoorn als kers op de Friese taart.
In het gebouw bevinden zich serviceflats én hotelkamers. Op de zoektocht doorheen de vele gangen ontmoet je rolstoelen en rollators, en dit voelt naturel aan.
De hotelkamers zijn flats, met slaap- en eetruimte, net zoals de bewoners gevestigd zijn.
Reislustigen en mensen die niet langer in die mogelijkheid zijn, wonen er broederlijk naast elkaar.  Er is spontaan plaats voor een gezellige babbel, een vriendelijk lach, een lief gebaar.

In mijn droom wordt dit de toekomst : ruimte  waar alle leeftijden gemoedelijk naast elkaar wonen, waar plaats is voor een gulle lach en bittere traan, waar isolement uit den boze is, waar spontaan gezorgd wordt voor, waar ‘kinderen zich kunnen oefenen in empathologie’, en waar ouderen hun ervaringen kunnen delen.

 

17 reacties op ‘Met de boekentas of valies naar het rusthuis.

  1. Wat is het toch een vreemd fenomeen dat scheiden van ouderen van de rest van Nederland. Net als trouwens minder validen, blinden, etc.
    Jouw droom lijkt me een hele mooie oplossing hier voor.

    Like

  2. Kijk, daar droom ik nu ook van! Dit blogje stemt me weer hoopvol en positief. Laat ons hopen dat dit schooltje in Vinkt en het hotel in Friesland heel snel worden nagebootst in onze Westerse wereld waar ouderen al te vaak geïsoleerd eindigen. Blij met dit stukje.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s