Fleurige woorden.

20180407_145114

Tipjes vanuit Keukenhof!

20180407_144916

 

Advertenties

Scheveningen en Noordwijk

Nederland,  zon en  vrijheid smeken hartstochtelijk om onze interesse.
We willen dit niet negeren, we moeten erheen, om niet met een lastig pak schuldgevoelens achter te blijven. Het fietsenrek wordt op de auto gehesen, de eerste keer dit jaar, en ja, we kunnen het nog.

Het museum ‘beelden aan zee’  in de kuststad Scheveningen staat  op ons verlanglijstje
De ruimte, het vele licht, de mooie buitenterrassen, de beelden van over de hele wereld  verrassen aangenaam, maar verbluffend sympathiek en speels zijn de bronzen sprookjesbeelden van Tom Otterness  op de boulevard.
Bij het ruisen van de zee  waan je je even in die andere wereld, vrolijk en ook grimmig.
Want sprookjes zijn hard, vaak keihard!

 

Het spectaculaire zandlandschap, waarbij 20 ringen 200 jaar badcultuur symboliseren, is een project van Bruno Doedens. Vele graafmachines, in combinatie met nog meer werkuren, hebben er een fascinerende doolhof  omgewoeld, waarbij het kindse in je bovenkomt, de speel-zin overwint en de goesting om je te verstoppen of erin te verdwalen zegeviert.

 

De aankomst in Noordwijk is ontgoochelend, de website beloofde een hotel in de duinen, onze kamer kijkt uit op een parking. Van zand geen spoor. Of de aanlokkelijke foto is veeele jaren oud, toen er nog niet rondom werd gebouwd, of we doorleven hier een ‘bedrieg den boer’, want slechts een paar kamers in de nok geven heel misschien een stukje prachtig uitzicht op duinen en zee, amper 300 m verwijderd, maar wij genieten dus ….. parkeerterrein.

Op pure romantiek botsen we temidden het strand, a wedding in the sand, a room with a view.

20180406_134100Alleen jammer dat de stoeltjes niet direct voor ons bedoeld zijn. We lachen vrolijk mee met  het stralende bruidspaar.

Niet op foto 🙂

Zo heerlijk!

 

De zon schijnt zalig, de wind is venijnig, de lucht fel blauw, de glooiende duinen knap bochtig , de fietsers dapper en volhardend. Uitgeput, maar voldaan, met vermoeide benen, en verbrande neuzen komen we tot rust in een gezellige strandpaviljoen. Het interieur is mooi, ‘ik heb de zon zien zakken in de zee’ …..

20180406_180742

 

 

de tak in evolutie

Vijf jaar geleden toverde ik ze in een creatieve bui.

Ze getuigen van het leven zoals het is :  blije, zonnige, lachende, boze, verdrietige, vragende, pijnlijke, verliefde gezichtjes.

Een twijg uit eigen hof zorgde voor surplus, in al zijn kaalheid.

pasen

Nog even pronken ze hier nu terug in huis, in hun grote  verscheidenheid, vijgen na Pasen, de takken zijn veel groter en witter geworden, en hebben hun eigen stabiliteit gevonden, hoeven geen vaas zoals op dit oude fotootje, dat ik  verrassend ontdekte tussen mijn collectie.

Het prachtige takkenstelsel  is een origineel cadeau van een vriendin, die mee leest (ja, ik weet het zeker!) en me graag een mailke  stuurt achteraf  🙂
Ze helpen de gezelligste ruimte in huis  in kerst- , paas- ,  lente- en herfststemming decoreren. De oude twijg mocht het krijt ruimen….

Ze reiken nu meer dan een meter hoog, ‘vertakken’ zich zo fraai, en vormen een speels geheel met de kinderkopjes. Wie weet volgt ook hier nog een charmant plaatje van? 🙂