“Ik fiets door”

Een weekje vakantie met 5 kleine kinderen betekent vrolijke pret, veel verstrooiing, nog meer drukte,  en elke dag smaakt naar meer.

De zeldzame stille momenten worden ingevuld met een boek, een echt boek van papier, e-readers zijn (nog?) niet aan mij besteed.

Dus fietsen maar  doorheen ‘ik fiets door’.

De start gaat wat moeizaam, maar dat gevoel heb ik wel vaker bij nieuwe lectuur.
Mijn ‘gewenning’ vraagt  tijd, tot de klik  komt en ik het boek altijd binnen handbereik wil houden.

Juliana Buhring schrijft haar eigen non-fictie-verhaal over hoe ze in haar eentje in 152 dagen 26 000 km fietst en zo met haar reis rond de wereld een ereplaats verdient in het Guiness World Records Book.

Gedurende haar vaak eenzame tocht gedenkt ze  haar avontuurlijke geliefde (‘avontuur is verslavend‘) , die onverwacht overleed door de bloedstollende beet van een krokodil, waaruit een zware depressie met intens verdriet voortvloeide, die moest overwonnen worden met een nieuwe droom én een unieke prestatie.
De tocht is loodzwaar, keihard en  natuurelementen sparen haar niet.
Hevige tegenwind, vele dagen aan een stuk, wilde honden en pikkende eksters (in Nieuwe-Zeeland), stormen en te hoge bergen, kledij die geen kans krijgt om op te drogen, koorts en pijn, honger en dorst en een gehavend lichaam zorgen voor uitputting, moedeloosheid en vaak een groot isolement.
Hij (haar geliefde)  heeft vaak tegen me gezegd dat eenzaamheid de prijs is die je voor vrijheid betaalt”

Tijdens de fietstochten herkauwt ze  haar verleden.
Als kind groeit ze op in de sekte ‘Children of God’. Deze ontwikkelt zich in 1968 als reactie op de hippy-beweging.  Er wordt geëxperimenteerd met drugs en vrije sex (‘seksualiteit is een gift van God’), wat resulteert in veelvuldige polygamie. Juliana heeft  17 broers en zussen verspreid over de hele wereld.
Als kind wordt ze geregeld overgebracht naar andere oorden, ver weg van ouders en familie, waar ze als driejarige gedwongen wordt tot  seksuele relaties, waar geen plaats is voor school, waar ze leert bedelen en vooral mishandeld wordt.

Ze slaagt erin ‘uit te treden’. Haar eerste boek ‘Kinderen van de hemel’ (Not without my sister) staat nog op mijn leeslijstje.

Op haar fietspaden ontmoet ze boeiende mensen, onbekenden steunen  en geven haar opnieuw vertrouwen in haar ambitie, bieden gratis eten en overnachting aan.

Een nieuwe Juliana bereikt de eindmeet, na een verhaal van rouwverwerking, ongelooflijk doorbijten, een immense portie gedrevenheid en een glansrijke overwinning. Ze heeft terug zin in het leven.

Het ideale moment is nu“, stel je droom niet uit tot morgen.

Advertenties

15 reacties op ‘“Ik fiets door”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s