King Georges

King Georges Agency creëert  inspirerende concepten  voor winkels, horecazaken en hotels. De hoofdzetel ligt in mijn stad, een tweede locatie bevindt zich in Amsterdam.
In een 1000 m² oude tapijtfabriek situeren de kantoren zich.

Het team besluit anderhalf jaar geleden een eigen café met een be-ziel-end interieur-design te bouwen op de benedenverdieping. Geen sprake van een hedendaagse Scandinavische stijl,  ik ben en blijf nochtans een vurige fan!
Er wordt gekozen voor een totaal vernieuwend concept.

Dit café won vorige maand zilver op de World Interior Awards, of lees het als ‘Oscar voor het tweede mooiste café in de hele wereld’.
Enkel Melbourne gaat “ons” voor.
En dit op amper 5 km fietsafstand….

Je beleeft er drie werelden : de grote 10 meter-lange bar in Irish Green (een heel zeldzaam marmer) is zonder twijfel de verrassende eye-catcher . Daarboven schittert de ‘carroussel’ van verlichting met trendy prints.
Vervolgens stap je de moderne versie van de Engelse bibliotheek binnen.
Om uiteindelijk in de urban jungle te belanden, waar vrolijke bloemen kleurrijk uit het plafond groeien.

king georges 2

Gezellige accenten, ontstaan uit een paar creatieve handen, kleden het geheel sfeervol aan, zoals de brandende kaarsen in oude wijnflessen met water en eucalyptus gevuld.
En de oude foto’s van King Georges himself, strategisch her en der opgehangen.
De bonte levendige bloemenpracht (ook al zijn ze niet echt) zorgt instant voor een vrolijk goe-gevoel bij het binnenkomen.

king georges

Samen met een vriendin geniet ik  een lekkere, ‘anders-dan-andere’ lunch met originele slaatjes, alles puur  gemaakt, je schept gewoon je eigen bord lekker vol.
De dessertjes zijn verrukkelijk vers, de thee smaakvol. En hier laten we het niet bij….

Voor herhaling vatbaar!
Nu nog op zoek naar medekandidaten 🙂

https://kinggeorgecafe.be/   roept!!

 

 

Nooit te oud om te leren!

bos en 3 ventjes

Een zon(nige lente)dag daagt deze oma uit …..

  • want kronkelende struiken  verleiden tot uuuuren vrolijk spelplezier.
  • want het rode broekje ontdekt verborgen hoekjes, waar het spannend verblijven is
  • want nog kale boomstammen kunnen  lentefris worden gekleurd én opgefleurd met zelfgemaakte takken.
  • want zwarte schapen zorgen niet alleen voor  oorverdovend gemekker, maar zijn vooral dikke kindervrienden
  • want (mutsjes)³ blijven vertederen

 

Atelier Heksenfee

De dag lijkt nacht,  druppels  houden zich nog  vertwijfeld vast  in de donkere lucht, kopjes naar beneden, maar weigeren zich – voorlopig- definitief los te wringen.
Ik blijf nog even ‘lekker’ warm binnen.

Enig snuffelwerk helpt me een fijne blog en website ontdekken. Atelier Heksenfee.
Het tekentalent, haar speelse stijl  én  inspiratie spreken me oprecht aan.
De werkjes zijn leuk, fantasievol, fijn en lief.

Een portie jaloezie is me niet vreemd. Ik bewonder graag fraaie creativiteit.

Ze is geen vreemde voor me, hoewel ik haar nog nooit in levende lijve heb ontmoet.
Ze weet zelfs niet eens dat ik haar hier vermeld, terwijl ze het zeker waard is.
Ze helpt mee  kaartjes creëren voor Animaltails , het project van de jongste zoon, waar ik reeds in het verleden over schreef.
Maar ze doet nog zoveel meer……., één jonge artistieke brok kunstige vinding-rijkdom.

Les gouts et les couleurs ne se discutent pas. Ieder zijn stijl. En I love this style.

 

Animal tails2
Diertjeskaarten voor Animaltails. 

aPASSI(e)onata

Vijf enthousiaste kindjes krijgen nog snel een warme, winterse, wollige pyjama toegestoken om de koude, kille, kerstige nacht door te komen.
Ingesloten een ticket voor de nieuwe Apassionata-show ‘Companions of light’.

Her en der raap ik de papiertjes terug bij elkaar. “Oma toch, een kind leeft in het nu en ligt niet wakker van een toegangsbewijs voor een show die pas 76 dagen later doorgaat….”

75 dagen vliegen….

Rillerig staan oma en kleindochter op, na een koortserige, woelige nacht.
Neen toch, niet net nu we de volgende dag naar die show in Brussel gaan….

Dapper vervrouwen we ons.

We krijgen een boeiend spektakel,  betoverende scènes, een warm en teder vertoon, een poëtisch verhaal met passie, prachtige, met tijden onstuimige muziek, een ontroerend decor en decoratieve ontroering, adembenemende swings, wondermooie lichteffecten,  strelingen voor het oog en kippenvelmomenten op ons bord.

Alana blikt terug in het verleden, waarbij ze de opdracht krijgt over de hele wereld en in verscheidene tijdperken het vlammend licht te zoeken, om de wereld te behoeden voor de koude en eeuwige duisternis.
Ze ontdekt ‘de’ deugd : mededogen in Indië, geduld in China, moed  tussen de indianen en de cowboys, het plezier van delen  op een Spaans folkfestival en vreugde op het Braziliaanse carnaval.

De  dansers ont-roeren, de choreografie is prachtig, de paarden vertederen kunstig  het  sfeerbeeld, de dieren en  ruiters zijn aandoenlijk in sierlijke en soms gewaagde bewegingen.

Ben ik te kritisch als ik hier ook  de minpuntjes aanhaal?

  • Waarom wordt het verhaal enkel in het Frans verteld, waarbij de mystiek ons durft te ontglippen, laat staan bij de kinderen ….. en wordt dit bovendien nergens van tevoren vermeld?
  • Overvolle trams getuigen van een massa-evenement, maar dat proberen we dapper te doorstaan. Vorst Nationaal is groot, de massa politiemannen op de been intrigeert de kinderen. Waarom vraagt het systeem zoveel tijd en inspanning om  de beloofde tramtickets te krijgen, zonder in de rij te gaan drummen, of  zonder je te  ergeren aan de immense traagheid van de (al dan niet werkende) automaten, vooral met zicht op de steeds groeiende rij wachtenden…
  • Als het ijsje in de pauze hét topmoment wordt, is het spektakel voor een vierjarige misschien toch niet het ideale kerstcadeau?
  • Waarom is de snoep- en burgerverkoop zo alom aanwezig bij een poëtisch, mooi gebeuren?
  • Zijn paarden gemaakt voor dressuur?

 

 

 

 

 

 

Kom hier dat ik u kus

Het boek beschrijft drie levensepisodes: Mona als kind, als twintiger, als dertiger.

Griet Op de Beeck speelt met woorden en gevoelens, en (geen ingewikkelde, maar aangrijpende) familierelaties.
De hoofdstukjes zijn kort, ze gebruikt een eenvoudig beeldende taal, ik lees vooral tussen de regels door wat hier speelt : een meisje/vrouw dat/die zich voortdurend ten dienste stelt van de ander, haar vader, haar stiefmoeder, haar vriend. Ze cijfert zichzelf  weg om de ander ‘te behagen’. Ze durft geen partij te kiezen, uit angst om te worden afgewezen.

Er zijn vele redenen waarom een mens niet doet wat hij wil doen, we leven (soms te?) vaak ‘in functie van de ander’.
Griet getuigt van een scherp inzicht in wat zich onder  ‘uiterlijk normale relaties’ kan bewegen.
Anderzijds kunnen we niet leven zonder die ander, wat oké blijft  zolang we onszelf niet dreigen te verliezen.

Het kind-deel is belangrijk naar het verdere verloop toe, maar duurt me soms te lang, waardoor ik al eens diagonaal ga lezen.

De menselijke onbeholpenheid in het zoeken en vinden van de juiste empathische woorden, met als gevolg een stilzwijgen en voortdurend aanpassen aan die ander, worden uitgespit.

Verdriet is niet deelbaar, dat denk ik, omdat woorden niet genoeg zijn, omdat armen die omarmen het gevoel niet wegnemen, omdat begrijpen, echt begrijpen, simpelweg niet bestaat, zelfs niet tussen zussen die de blikken kennen van hun ouders, en het geluid van harten die aan flarden worden geschoten, en het stikken in de dichte lucht van salons en woonkamers en keukens waar ze met veel woorden zitten te zwijgen tegen mekaar

Een verhaal over geheimen, over aantrekken en afstoten, over familiebanden, over (sporadische) warmte en voelbare kilte, over keuzes durven maken, over gelukkig (proberen) zijn, over ziek zijn en eenzaamheid, over onzekerheid en angst, over wegcijfering en misplaatste empathie, vooral over het kameleongedrag, waarbij de eigen identiteit durft te verdwijnen. Het zit hem vaak in kleine dingen.

Ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen wilden dat ik was.” 

“We staan elke dag op, doen wat van ons verwacht wordt, en gaan dan weer slapen, en dat noemen we leven. We saboteren onszelf zonder het te beseffen, omdat we nadoen wat ons ooit is voorgedaan, en dan denken we dat het zo móet gaan. En ondertussen organiseren we de dingen zo, dat we geen tijd hebben om stil te staan bij dat wat we ten diepste voelen. We vergeten wat we waard zijn en durven niet te geloven dat we het goeie wel degelijk verdienen. We vinden het makkelijker om te berusten bij ons leed, om onszelf te troosten na de pijn, dan te kiezen voor wat ons echt gelukkig zou maken.”

Ze schrijft niet autobiografisch, maar wel heel persoonlijk. (haar eigen woorden)

Ondanks de vrij pessimistische ondertoon in het lijvige boek , zonder ooit  een emo-boek te worden , realistisch volgens Griet zelf, heb ik er weer (te)veel nachtelijke uurtjes in kwijt gespeeld, vooral het derde deel heeft me sterk aangegrepen.
Die slaap-uurtjes haal ik wel weer in, het verhaal beklijft.